Αν έχω καταλάβει ένα πράγμα το τελευταίο διάστημα, είναι πως όποιος έχει τα αρχίδια (γίνε κόσμια πανάθεμα σε) το θάρρος να πει τα πράγματα με το όνομα τους διώκεται στην χώρα αυτή.

Φυσικά δε ξέρω αν η κυβέρνηση έχει καταλάβει πως στον κόσμο αρέσουν οι πολιτικοί που έχουν τα αρχίδια ( ντροπή!) το θάρρος να εκφράσουν δημόσια τις πραγματικές τους σκέψεις.

Προσωπικά πολύ το γουστάρω αυτό το αντάρτικο, αν συνεχίσουμε έτσι, ίσως καταφέρουμε να αλλάξουμε πολλά πράγματα σε αυτή τη χώρα.

Αυτές τις κοινές γραμμές για τα μάτια του κόσμου ποτέ μου δεν τις συμπάθησα. Τα σκουπίδια συνεχίζουν να υπάρχουν κάτω από το χαλί όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι να τα κρύψουν.

Όσο για το αν ο κόσμος πρέπει να ψηφίζει άτομο η κόμμα, πάμε κατα διαόλου γιατί επικρατεί το δεύτερο. (Αν και κατ’ εμέ κάλλιο να μου κοπεί το χέρι παρά να ψηφίσω τον Ψωμιάδη-προσέξτε το-ξαναπάμε άλλη μια γιατί υπάρχουν και πολιτικοί με νοητική στέρηση τριγύρω-λέω κάλλιο να μου κοπεί το χέρι παρά να ψηφίσω Ψωμιάδη και όχι κάλλιο να μου κοπεί το χέρι παρά να ψηφίσω το κόμμα του Ψωμιάδη.)

*τάδε έφη το γαλαζοπράσινο παιδί με τις χρυσοκόκκινες βούλες

Η “πράσινη” επανάσταση ως μόδα έχει αρχίσει να κερδίζει αρκετό έδαφος τα τελευταία χρόνια. Είναι τρέντι, είναι μαστ, είναι ότι θες και πολλές φορές είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που – λογικά – πρέπει να είναι.

Διαβάζω το κείμενο το Anemou και αναρωτιέμαι αν έχει βουτήξει στον εγκέφαλο μου για να κλέψει τις σκέψεις μου ή αν απλά είναι οι σκέψεις όλων μας και δεν το έχω πάρει χαμπάρι.

Θα μπορούσα να φέρω κι άλλα παραδείγματα για να στηρίξω το οξύμωρο της κατάστασης, όπως για παράδειγμα τη δημιουργία μιας παράταξης Χριστιανών Ορθόδοξων ή ακόμα χειρότερα το κόμμα των Ελλήνων Γονέων.

Ως ένα πρασινογάλαζο παιδί με χρυσοκόκκινες βούλες αναρωτιέμαι πραγματικά πόσο επικίνδυνοι θα μπορούσαν να είναι κάποιοι που με πάθος στηρίζουν την προστασία της φύσης, αν αποκτήσουν εξουσία. Έχω κινηθεί αρκετά στο χώρο, έχουν δει πολλά τα μάτια μου, έχω γνωρίσει αρκετούς… οικοφασίστες (λέξιπλασία της στιγμής κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης). Κάποιες φορές έχω τρομάξει κιόλας με τις απόψεις μερικών, σε σημείο να μη δέχομαι να με χαρακτηρίζει η λέξη οικολόγος.

Θεωρώ χρήσιμη την ύπαρξη τους στην ελληνική πολιτική σκηνή, την θέλω και αρκετές φορές τη στηρίζω. Όμως δεν είμαι σίγουρη αν θέλω να αποκτήσουν μεγαλύτερη δύναμη, που θα τους δίνει τη δυνατότητα να αποφασίζουν για πράγματα πέρα από την προστασία του περιβάλλοντος.

(Με τρομάζει…)

σας εύχεται καλό καλοκαίρι και σας δηλώνει ευθαρσώς πως κατά την επιστροφή του θα αναζητήσει τα διάφορα άρθρα του ( καθώς και τα άρθρα των υπολοίπων αγνώστων -λέμε τώρα- προς εσάς ιστολόγων ) που υπάρχουν αναδημοσιευμένα στα κατά τόπους, κατα τ’αλλα, εντός, εκτός κι επί ταφτά (you know το ύφασμα) “ενημερωτικά ” ιστολόγια. Τουτέστιν μαζέψτε ότι προλαβαίνετε μέχρι την επιστροφή μου γιατί θα βγάλω το γιαταγάνι κι όποιον πάρει ο χάρος.

Παρακαλείσθε δε να προσκομίσετε αποδεικτικά στοιχεία για τις πολιτικές μου πεποιθήσεις. Ο ευρών το όνομα μου σε συγκεκριμένο κομματικό κατάλογο κερδίζει ολοστρογγυλο κουλούρι Θεσσαλονίκης.

Και τώρα πάω να μαζέψω το υπόλοιπο καραβάνι μια και μάλλον ξεκινάω πρώτη το ταξίδι προς τις Βρυξέλλες.

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου εις τας Βρυξέλλας θα επισκεφτώ όλες τις πέριξ μπυραρίες μαζί με τους υπόλοιπους συνιστολόγους (και μη – να μην ξεχνιόμαστε ε;), μια και ουδείς από εμάς δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ του για την εξέλιξη του διαδικτύου, τη νομοθεσία, την ελευθερία της εκφρασης και τους διάφορους μπλογκονόμους που διαφημίζονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα τα τελευταία έτη.

Όπως καταλαβαίνετε, πάω να φάω τα λεφτά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της οποίας δεν είμαι πολίτης και για την οποία δίνετε φράγκα μόνο εσείς για να τα τρώω εγώ.

Υ.Γ. Υπόσχομαι δε, πως την επόμενη φορά που θα συλλάβουν έναν από εσάς, εγώ θα σφυρίζω αδιάφορα και θα γράφω για την αναπαραγωγή των ουρακοτάγκων μαζί με τους υπόλοιπους άγνωστους blogger με τους οποίους θα συνταξιδέψω σήμερα

Photo by mario