Ποτέ δε κατάλαβα τη χρησιμότητα της ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου. Ο έρωτας δε χρειάζεται γιορτή. Η ευτυχία δε χρειάζεται ειδική ημέρα.

Διαβάζω πως 8 εκατομμύρια άτομα στην Αμερική παραδέχονται πως στέλνουν δώρα στον εαυτό τους εκείνη την ημέρα. Είμαι σίγουρη πως το ίδιο κάνουν και αρκετά άτομα στην Ελλάδα για να κάνουν εφέ στον περίγυρο τους.

Τελικά τι είναι αυτή η γιορτή; Και τι δουλειά έχει αυτός ο Βαλεντίνος με τον Έρωτα; Δεν υπάρχει καμία σχέση, καμία διασύνδεση και καμία λογική.

Η μόνη σχετική με την ημέρα αυτή γιορτή, είναι μια παγανιστική γιορτή των Ρωμαίων γνωστή ως Λουπερκάλια. Μια ημέρα στην οποία γινόταν όργια και θυσίες προς τιμήν της γονιμότητας (η γιορτή αυτή έχει σχέση και με τις απόκριες).

Δε θα σταθώ στο γνωστό “γιορτή των ανθοπωλείων και των καταστηματαρχών”. Αυτοί μια χαρά κάνουν την δουλειά τους και καλά κάνουν.

Προσπαθώ όμως να καταλάβω πως γίνεται να γιορτάζουν κάποια άτομα τα Λουπερκάλια και όχι ας πούμε τον ιερό γάμο της Ήρας και του Δία. Έχει καμιά διαφορά; Η μία είναι παγανιστική γιορτή και η άλλη όχι; Και πως διάολο μπορεί κάποιος να συνδυάσει έναν μάρτυρα της Χριστιανικής εκκλησίας με τον Θεό του Έρωτα;

Προσπαθώ γενικότερα να καταλάβω ποια είναι η σπουδαιότητα της ημέρας αυτής. Όταν αγαπάμε και είμαστε ερωτευμένοι, είμαστε κάθε μέρα και όχι μια συγκεκριμένη ημέρα. Εκδηλώνουμε όσα νιώθουμε κάθε στιγμή με χιλιάδες τρόπους. Ο έρωτας δε χρειάζεται δώρα, είναι από μόνος του δώρο. Ο έρωτας δε χρειάζεται γιορτή. Είναι από μόνος του γιορτή. Ο έρωτας δε χρειάζεται Άγιους γιατί είναι από μόνος του ιερός.

Όταν νιώθουμε μοναξιά, τη νιώθουμε στο πετσί μας κάθε λεπτό. Είναι εκεί, στο ταβάνι και στους τέσσερις τοίχους, στο άδειο βλέμμα που κολλάει στο κενό, στα σιωπηλά ουρλιαχτά μας.

Πως γίνεται αλήθεια, μια άσχετη συνήθεια χωρίς λογική να λειτουργεί τόσο καταπιεστικά στο μυαλό των ανθρώπων ώστε να στέλνουν μόνοι τους δώρα στον εαυτό τους την ημέρα εκείνη;

Δε θα αλλάξει κάτι με ένα δώρο κι ένα λουλούδι.

photo via