Μια φορά κι έναν καιρό ήμουν κι εγώ παιδάκι. Το να φύτρωσα ξαφνικά μέσα σε ένα λάχανο το αποκλείουμε δια ροπάλου, οπότε, όπως είναι λογικό πέρασα και από αυτές τις τρυφερές ηλικίες.

Σε όλα μου τα παιδικά χρόνια, ξετρελαινόμουν κάθε φορά που η μαμά μου μαγείρευε φακές. Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, και για το παστίτσιο ξετρελαινόμουν, όμως αυτή τη στιγμή το θέμα μας είναι οι φακές και παρακάμπτω το παστίτσιο.

Μπορούσα λοιπόν να τρώω φακές συνέχεια. Όσο συχνά κι αν μαγείρευε η μαμά μου τις έτρωγα αδιαμαρτύρητα. Θα μπορούσα να πω, ίσως, πως ήταν η χρυσή εποχή της φακής.

Συχνά πυκνά η μητέρα μου, μαγείρευε κι ένα άλλο πράγμα που βρωμοκοπούσε και ήταν γλοιώδες. Μια φορά με έβαλε να το φάω με το ζόρι, αφού είχε βαρεθεί να με παρακαλάει η γυναίκα και το έφτυσα. Τραχανά το έλεγε και το έστελναν κάτι αναθεματισμένες θείες από το χωριό. Κάθε φορά που έβλεπα να φέρνουν σπίτι τραχανά έβριζα και έπαιρνα μια έκφραση αηδίας.

Τα χρόνια περνούσαν κι εγώ μεγάλωνα. Οι φακές συνέχιζαν να βρίσκονται στο χρυσό τους θρόνο και ο τραχανάς στα κάτεργα.

Κάποια στιγμή τα τελευταία δυο τρία χρόνια, άρχισα να κατεβάζω σιγά σιγά τις φακές από το θρόνο τους. Συνέχιζα να τρώω φυσικά αλλά όχι με την ίδια συχνότητα ούτε και με την ίδια επιθυμία που είχα παλαιότερα.

Ο καιρός περνούσε, χειμώνιαζε καλοκαίριαζε ξαναματαχειμώνιαζε και σταδιακά έπαψα να τρώω φακές.

Όταν επέστρεψα σπίτι μου μετά από την πολύμηνη απουσία μου στη Σαντορίνη, όπως είναι λογικό δεν υπήρχε τίποτε φαγώσιμο. Κάθε φορά που απουσιάζω για μεγάλα διαστήματα, η καλή μου η μαμά κάνει επιδρομή στο σπίτι μου και αδειάζει τα πάντα. Για να μη χαλάσουν. Τώρα πως είναι δυνατόν να χαλάσει το πιπέρι και το αλάτι ποτέ δε το κατάλαβα, όμως δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Τις πρώτες ημέρες λοιπόν, όσο εγώ παρίστανα τον μπογιατζή και έβαφα κίτρινους και λαχανί τους τοίχους του σπιτιού μου, μου μαγείρευε εκείνη. Τις επόμενες, μετανάστευσε για ολίγες ημέρες στο σπίτι του αδερφού μου και εμένα με έκοψε η πείνα. Διότι και καθότι, με τις διάφορες αποχρώσεις που έσταζαν πάνω στα μαλλιά μου όσο παρίστανα το μπογιατζή, ήταν κομματάκι δύσκολο να πάω να ψωνίσω.

Έτσι λοιπόν, αποφάσισα να κάνω αντίποινα. Ανέβηκα στο σπίτι της και έκανα πλιάτσικο σε κρεμμύδια, αλάτι, λάδι κι ότι άλλο βρήκα πρόχειρο.
Μέσα στα διάφορα που καταχράστηκα βρέθηκε κι ένα βάζο με ΑΤΤ (αγνώστου ταυτότητας τροφή).

Το ένστικτο μου, σχημάτισε στο μυαλό μου τη λέξη τραχανάς, όμως όταν άνοιξα το βάζο δεν είχε τη χαρακτηριστική απαίσια μυρωδιά που θυμόμουν και κατατάχθηκε ευθύς στα εδώδιμα. Φυσικά δεν είχα ιδέα πως μαγειρεύεται ο τραχανάς αλλά θυμόμουν αχνά πως λαμβάνει τη μορφή σούπας. Έβαλα λοιπόν στην κατσαρόλα να βράσει νερό, έριξα ολίγα μπαχαρικά συν το σωτήριο για κάλυψη πάσας γεύσης μπούκοβο και φυσικά λίγο από το περιεχόμενο του ΑΤΤ βάζου.

Όταν θεώρησα πως είναι έτοιμο, έβαλα σε ένα πιάτο μια μικρή ποσότητα προς δοκιμή. Το αν θα κατέληγε στο στομάχι μου ή στη λεκάνη της τουαλέτας, μου ήταν άγνωστο ακόμη.

Τελικά έφαγα και ένα δεύτερο πιάτο ζεστής σουπίτσας ενώ έξω η βρόχα έπεφτε ράι θρου.

Προχθές πήγα να ψωνίσω μερικά πράγματα για το σπίτι. Χάζεψα λίγη ώρα μπροστά στο ράφι με τα παραδοσιακά προϊόντα και τελικά έβαλα ένα σακουλάκι τραχανά στο καλάθι μου.

Κόκκινο αυτή την φορά, έτσι για ποικιλία…

Tags: συνήθεια, φαγητό
Δημοσιεύτηκε από τη magica | Κατηγορία: Εκ του προχείρου