Δε ξέρω αν η Ελλάδα χαμογελά σήμερα αλλά εγώ χαμογελάω. Ήξερα πως είχε έρθει η σειρά του Γιώργου Παπανδρέου όπως και το ότι ήρθε το τέλος του Κωνσταντίνου Καραμανλή, το ένιωθα από καιρό.

Photographer: Today is a good day

Τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν στην Ελλάδα. Δε ξέρω αν θα καταφέρει να τα αλλάξει ο Γιώργος Παπανδρέου, το ελπίζω και το εύχομαι όμως. Όπως ελπίζω και εύχομαι να βρεθεί η Ντόρα Μπακογιάννη στο τιμόνι της Νέας Δημοκρατίας και να βρει τα κότσια να ξεβρωμίσει την παράταξη από τα άθλια υποκείμενα που φιλοξενεί στην αγκάλη της.

Πριν ορκιστεί η νέα κυβέρνηση έχω ήδη τα πρώτα ωφέλη. Το ξεπούλημα της ΕΥΑΘ θα διακοπεί κι αυτό για μένα είναι σημαντικό. Ελπίζω επίσης ο Γιώργος Παπανδρέου να μείνει στην ιστορία της Θεσσαλονίκης ως ο άνθρωπος που αύξησε το ποσοστό πρασίνου ανα πολίτη μέσω της διάθεσης των στρατοπέδων της Θεσσαλονίκης στους πολίτες της. Χρειαζόμαστε περισσότερο οξυγόνο στην τσιμεντούπoλη μας και τα στρατόπεδα είναι η τελευταία μας ευκαιρία.

Σε πιο προσωπικό επίπεδο έχω ακόμα περισσότερα ωφέλη. Την ησυχία μου. Τα τελευταία χρόνια ταλαιπωρήθηκα αρκετά και εγώ και η οικογένεια μου από το μπλε χρώμα της Α’ και Β’ Θεσσαλονίκης με μια μπλε κυβέρνηση. Σύρθηκα στα δικαστήρια πολλές φορές και υποδέχτηκα άπειρα περιπολικά στο σπίτι μου χωρίς λόγο μέχρι που έφτασα στα όρια της αναισθησίας και του κυνισμού. Κατάλαβα τη βρωμιά της πολιτικής και των διασυνδέσεων από πρώτο χέρι. Αλλά δε συμβιβάστηκα ποτέ και ούτε θα συμβιβαστώ.

Εύχομαι ο Γιώργος Παπανδρέου να μπορέσει  να κρατήσει τα χαλινάρια των πολιτικών του σφιχτά, να πάψουν οι πολιτικοί να ταλαιπωρούν τον κόσμο μέσω της δύναμης που αποκτούν από την πολιτική.

Η βρωμιά υπάρχει γύρω μας σε τόσους πολλούς τομείς που οι σκούπες είναι πιθανότατα το καλύτερο δώρο που θα μπορούσαμε να κάνουμε σε μια νέα κυβέρνηση. Δε ξέρω αν θα καταφέρουν να ξεβρωμίσουν την Ελλάδα. Το ελπίζω όμως γιατί θέλω να είμαι αισιόδοξη αυτή τη φορά.

Αν όχι… πάλι εδώ θα είμαστε να τα λέμε και να φωνάζουμε για όσα μας πληγώνουν σε αυτή τη χώρα…

Ίσως να περιμένατε μια διαφορετική δημοσίευση. Μα είναι αυτό το “ουφ!” που βγαίνει από μέσα μου που θέλω να καταγράψω πρώτο. Ki αν το δικό μου “ουφ” δεν έχει τόση αξία από μόνο του, γίνεται ποτάμι μαζί με τα “ουφ” των υπόλοιπων πολιτών. Ποτάμι που πλημμυρίζει τη χώρα που μας πληγώνει.

Καλημέρα Ελλάδα, πάμε από την αρχή κι όπου μας βγάλει…