Με τη σκέψη στο χιόνι, ήταν φυσικό να ταξιδέψω νοητά στο αγαπημένο μου Νυμφαίο της Φλώρινας.

Το Νυμφαίο έχει μόνο έναν κεντρικό δρόμο ουσιαστικά. Αν τον ακολουθήσεις, θα βρεθείς μπροστά στη χιονογέφυρα του Σωσσίδη. Έτσι την ονομάζω από τότε που επανακατασκευάστηκε.

Δυστυχώς δεν βρήκα κάποια φωτογραφία με άδεια creative commons, αλλά μπορείτε να τη δείτε εδώ.

Είναι χρονιές που το χιόνι φτάνει πολύ ψηλά στο Νυμφαίο. Έχω ακούσει διάφορες ιστορίες που λέγανε πως οι κάτοικοι έβγαιναν από τα σπίτια τους, από τα παράθυρα του δεύτερου ορόφου.

Η χιονογέφυρα του Σωσσίδη ενώνει δυο σπίτια μεταξύ τους. Και τα δύο είχαν καταστραφεί με το πέρασμα του χρόνου.

Έτυχε να κατοικώ στο χωριό όταν ξεκίνησε η αναπαλαίωση της βίλας του Σωσσίδη. Μου θύμιζε το γιοφύρι της Άρτας που ολημερίς το χτίζανε το βράδυ γκρεμιζόταν.

Εν συντομία η ιστορία έχει ως εξής. Ο νεώτερος Σωσσίδης ήθελε να ξαναχτίσει το σπίτι όπως ακριβώς ήταν στο παρελθόν, για χάρη του ηλικιωμένου πατέρα του, χρησιμοποιώντας όλα τα υλικά που υπήρχαν στα ερείπια.

Οι αρχιτέκτονες και οι μηχανικοί που ανέλαβαν το έργο πρέπει να τράβηξαν μεγάλο ζόρι. Τους έβλεπα να χτίζουν και μετά να γκρεμίζουν και ξανά μανά από την αρχή.

Φυσικά θα έπρεπε να ξαναφτιάξουν από την αρχή και την γέφυρα που ένωνε τα δύο σπίτια. Όταν μου έλεγαν για αυτή τη γέφυρα, δε μπορούσα να καταλάβω τι εννοούν ακριβώς. Δεν είχε μείνει απολύτως τίποτα από την παλιά γέφυρα. Και φυσικά, δε μπορούσα να καταλάβω για ποιο λόγο χρειαζόταν μια τέτοια γέφυρα.

Τελικά μετά από κάποια χρόνια τα σπίτια του Σωσσίδη και η γέφυρα που τα ένωνε επανακατασκευάστηκαν. Έτσι, θα μπορούν οι εκλεκτοί φιλοξενούμενοι της βίλας να κινούνται άνετα χωρίς να χρειαστεί να βγουν στο δρόμο (το bold στο εκλεκτοί έχει σημασία, την οποία όμως δε θα αναλύσω).

Γενικότερα δε μπορείτε να δείτε πολλά πράγματα από το δρόμο. Οι τοίχοι της αυλής είναι αρκετά ψηλοί και δε νομίζω πως θα ήταν εύκολο να σας επιτραπεί η είσοδος. Εκτός κι αν έχει αλλάξει κάτι που δεν το γνωρίζω.

Κι εγώ στη ζούλα μπήκα, λίγο πριν παραδοθεί το έργο (με έβαλε μέσα ένας τεχνίτης που γνώριζα). Κόντεψα να πέσω από την εσωτερική σκάλα όπως προσπαθούσα να θαυμάσω τις τοιχογραφίες στο ταβάνι. Η (περιττή) χλιδή στο μεγαλείο της.

Θα ‘θελα κάποτε να ξαναμπώ, μόνο και μόνο για να δω γεμάτα τα ράφια της βιβλιοθήκης…