Η “πράσινη” επανάσταση ως μόδα έχει αρχίσει να κερδίζει αρκετό έδαφος τα τελευταία χρόνια. Είναι τρέντι, είναι μαστ, είναι ότι θες και πολλές φορές είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που - λογικά - πρέπει να είναι.

Διαβάζω το κείμενο το Anemou και αναρωτιέμαι αν έχει βουτήξει στον εγκέφαλο μου για να κλέψει τις σκέψεις μου ή αν απλά είναι οι σκέψεις όλων μας και δεν το έχω πάρει χαμπάρι.

Θα μπορούσα να φέρω κι άλλα παραδείγματα για να στηρίξω το οξύμωρο της κατάστασης, όπως για παράδειγμα τη δημιουργία μιας παράταξης Χριστιανών Ορθόδοξων ή ακόμα χειρότερα το κόμμα των Ελλήνων Γονέων.

Ως ένα πρασινογάλαζο παιδί με χρυσοκόκκινες βούλες αναρωτιέμαι πραγματικά πόσο επικίνδυνοι θα μπορούσαν να είναι κάποιοι που με πάθος στηρίζουν την προστασία της φύσης, αν αποκτήσουν εξουσία. Έχω κινηθεί αρκετά στο χώρο, έχουν δει πολλά τα μάτια μου, έχω γνωρίσει αρκετούς… οικοφασίστες (λέξιπλασία της στιγμής κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης). Κάποιες φορές έχω τρομάξει κιόλας με τις απόψεις μερικών, σε σημείο να μη δέχομαι να με χαρακτηρίζει η λέξη οικολόγος.

Θεωρώ χρήσιμη την ύπαρξη τους στην ελληνική πολιτική σκηνή, την θέλω και αρκετές φορές τη στηρίζω. Όμως δεν είμαι σίγουρη αν θέλω να αποκτήσουν μεγαλύτερη δύναμη, που θα τους δίνει τη δυνατότητα να αποφασίζουν για πράγματα πέρα από την προστασία του περιβάλλοντος.

(Με τρομάζει…)

Tags: περιβάλλον, πολιτική, οικολόγοι
Δημοσιεύτηκε από τη magica | Κατηγορία: Φύση - Περιβάλλον