Κάποιες στιγμές, έχεις την ευκαιρία να συναντήσεις ανθρώπους που σε γοητεύουν, ανθρώπους πραγματικά ερωτεύσιμους. Ο λόγος τους αρκεί για να σε ταξιδέψει, κρέμεσαι από τα χείλη τους και ρουφάς την κάθε τους λέξη σα να ήταν παλιό καλό κρασί.

Ξεφύλλιζα σήμερα το gourmet από την εφημερίδα Βήμα και είδα ξανά τη μορφή του. Ντυμένος επίσημα για τη φωτογράφιση, έστεκε δίπλα στα καζάνια του ο Ανέστης Μπαμπατζιμόπουλος. Έκλεισα το περιοδικό και τα μάτια, δε συνέχισα να διαβάζω. Επέστρεψα πίσω σε δικές μου μνήμες, λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη.

Κι ίσως να παρεξηγηθώ με τη λέξη ερωτεύσιμος, μα δε μπόρεσα ποτέ να βρω πιο κατάλληλη λέξη για τον άνθρωπο αυτό. Είχα την τύχη να σταθώ κοντά του, να τον ακούσω και να γευτώ κρασί από τα χέρια του, να περπατήσω στους αμπελώνες του, να δω τα καζάνια του οινοποιείου και τα κελάρια του αρκετές φορές. Είχα την τύχη να τον ακούσω να μιλάει για το πάθος του με το κρασί, το απόσταγμα και το τσίπουρο. Aλλά και τις γυναίκες. Με λέξεις λεπτές και ευγενικές, με μια ανεπιτήδευτη χροιά στη φωνή του, που έδειχνε την αγάπη του.

Κι ήμασταν ίσως μια αγκαλιά παιδιά τότε, σε ένα οδοιπορικό στους δρόμους του κρασιού. Και ήταν σίγουρα ένα από τα ομορφότερα δώρα που έλαβα κατά τη διάρκεια των σπουδών μου.

Δεν τον συνάντησα με το κοστούμι του, προετοιμασμένο. Δεν τον είχαν ενημερώσει για την επίσκεψη την πρώτη φορά. Με ρούχα της δουλειάς τον συνάντησα, να τριγυρνά με ένα μικρό τρακτεράκι ανάμεσα στους αμπελώνες του. Τους αμπελώνες του που λατρεύει.

Κι ίσως να ενοχλήθηκε από τους απρόσκλητους επισκέπτες, μα το ξέχασε μέσα στα πρώτα δυο λεπτά. Όσο του χρειάστηκε να καταλάβει για ποιο λόγο ήμασταν εκεί. Άφησε τη δουλειά του για εμάς και μας έβαλε στο σπίτι του και στα κελάρια του.

Μας ταξίδεψε στο παρελθόν μέσα από τις αποχρώσεις του κρασιού και του τσίπουρου. Μας μίλησε για το ξεκίνημα του αλλά και τα σχέδια του. Κι αναρωτιέμαι ακόμα αν απέκτησε εκείνα τα άλογα που ήθελε.

Ένα χαμόγελο σχηματίζεται στο πρόσωπο μου κάθε φορά που φέρνω τον Ανέστη Μπαμπατζιμόπουλο στη σκέψη μου. Είναι σπάνιες οι φορές που χάρηκα τόσο πολύ που γνώρισα έναν άνθρωπο.

Ένας άνθρωπος χωρίς ηλικία που μαγεύει τους συνομιλητές του με αληθινή ευγένεια, ένας γητευτής ίσως κι ένας ποιητής εκ του προχείρου.

[photo]

Tags: σκέψεις, άνθρωποι, κρασί
Δημοσιεύτηκε από τη magica | Κατηγορία: Εκ του προχείρου