Για να πω την αλήθεια δε μου έλειψε καθόλου ο πολιτισμός όσες ημέρες έλειπα. Στο κτήμα μέτρησα να περνάνε συνολικά 3 αυτοκίνητα στο δρόμο, το ένα ήταν αγροτικό μηχάνημα. Μπορούσα να μετρήσω ακόμα και τα μακρινά φώτα που ήταν λιγότερα από δέκα, όμως σίγουρα δε μπορούσα να μετρήσω τα αστέρια που έβλεπα κάθε νύχτα.

Επέστρεψα με ένα κατακόκκινο από τον ήλιο πρόσωπο, παρόλο που έβρεχε συνεχόμενα 2 ημέρες και είχε χειμωνιάτικο ψοφόκρυο. Η μικρή ξυλόσομπα δε με γλύτωσε από ένα ελαφρύ κρυολόγημα αλλά ακόμα και με αυτό γελάω, είναι αχτύπητος συνδυασμός το κρυολόγημα με το ψιλοτσουρουφλισμένο πρόσωπο.

Ο γάτος μου έπαθε ένα μικρό σοκ με το ταξίδι γιατί δε χωνεύει καθόλου τα αυτοκίνητα, αλλά βρήκε τη χαρά του μέσα στο κτήμα κυνηγώντας σαύρες και πουλιά. Κάποιες φορές τον χάναμε για ώρες αλλά ευτυχώς πάντοτε επέστρεφε. Δε ξέρω πόσο γερή μνήμη έχουν τα ζώα, αλλά είμαι σίγουρη πως όταν είδε να περνάει το αγροτικό μηχάνημα από το δρόμο, θυμήθηκε τα παιδικά του χρόνια γιατί αντέδρασε με τον ίδιο (όπου φύγει φύγει με την ουρά στα σκέλια) τρόπο. Ο Χάρης (έτσι τον λένε) μεγάλωσε μέσα σε ένα παραποτάμιο δάσος που συνόρευε με χωράφια, λόγω της τότε εργασίας μου.

Εκτός από το ξεχορτάριασμα για το οποίο πήγαμε ουσιαστικά, φτιάξαμε κι ένα μικρό μπαξεδάκι με βιολογικές ντοματιές και πιπεριές και φυτέψαμε σπόρους για πεπόνια και κολοκύθες. Αμέσως μετά η βροχή ανέλαβε να φροντίσει τα φυτά μας και να μας ξαναπροσφέρει το βρόχινο νερό που είχαμε ξοδέψει. Σκεφτόμουν πως ίσως θα ήταν καλό να αγοράσουμε κι έναν δεύτερο μεγάλο συλλέκτη βρόχινου νερού. Οι ελιές είχαν ήδη ανθίσει και αρκετά από τα δέντρα μας είχαν βγάλει μικρούς καρπούς.

Πριν το απαραίτητο (προληπτικό για τις καλοκαιρινές φωτιές) ξεχορτάριασμα (που ακόμα δεν τέλειωσε βασικά) προσπάθησα να σώσω μερικά πανέμορφα αυτοφυή αγριολούλουδα και να τα μεταφυτεύσω σε ένα συγκεκριμένο σημείο, ελπίζω να πιάσουν. Τη λογική αυτή είχε ακολουθήσει και η μητέρα μου για την υπέροχη ρίγανη της και τα τελευταία χρόνια μαζεύει ρίγανη μόνο μέσα από το κτήμα.

Μπορώ να γράψω πολλά, όμως τα περισσότερα είναι εικόνες που δεν περιγράφονται εύκολα, μένουν μόνο στο μυαλό να μου χαϊδεύουν τη σκέψη.

Νομίζω πως αυτό το κτήμα φταίει που ακόμα και η Σαντορίνη μου είχε φανεί τόσο φτωχή. Μοιάζει αστεία για αρκετό κόσμο η εμμονή των κατοίκων της Θεσσαλονίκης με την Χαλκιδική. Ορκίζομαι πως δε φταίμε εμείς γι’ αυτό, ο τόπος είναι πανέμορφος.

Tags: Χαλκιδική, personal
Δημοσιεύτηκε από τη magica | Κατηγορία: Εκ του προχείρου, Φύση - Περιβάλλον