Πολλές φορές σκέφτομαι σε πόσο χαρισματική γη ζούμε, την αγαπάω τη γη της Ελλάδας. Ξέρω πως μπορεί να μας θρέψει άνετα. Ένα πρόβλημα έχουμε με το νερό φυσικά αλλά κι αυτό θα μπορούσαμε να το λύσουμε κάπως με τη βοήθεια της τεχνολογίας.

Κι από την άλλη βλέπω τους αγρότες συνεχώς να φωνάζουν και να κλείνουν τους δρόμους. Παρόλο που αν τους ψάξεις έναν έναν, οι περισσότεροι είναι αρκετά βολεμένοι οικονομικά με σπίτια μεγαλύτερα από τα δικά μας και πολλές φορές αυτοκίνητα καλύτερα απο τα δικά μας. Πέρα από αυτά, αν πας μια βόλτα στα γύρω καζίνο και χαρτοπαικτικές λέσχες θα δείτε αρκετούς από αυτούς να θυσιάζουν τις επιδοτήσεις τους και τα αγροτικά δάνεια στην πράσινη τσόχα και τον κουλοχέρη.

Δεν είμαι κατά των αγροτών, όμως είμαι κατά των κακών επαγγελματιών αγροτών. Και έχουμε πολλούς τέτοιους στη χώρα, τους έβλεπα γύρω μου σε φάσεις που κατοικούσα στην ελληνική επαρχία και νόμιζα πως αποβιβάστηκα σε ένα διαφορετικό πλανήτη.

Προσωπικά είμαι από τους ανθρώπους που θα φάω ελληνικά πορτοκάλια κι αν τύχει και δω εισαγόμενα κρεμμύδια αναγουλιάζω γιατί δε μπορεί να τα δεχτεί η γεύση μου. Τσατίζομαι να βλέπω στα σουπερμάρκετ να πουλάνε φρούτα και λαχανικά του εξωτερικού ενώ ξέρω πως τα δικά μας είναι πιο νόστιμα ουσιαστικά. Στηρίζω την ελληνική παραγωγή κάθε φορά που μπορώ γιατί οκ μπανάνες ελληνικές δε θα φας, εισαγόμενες θα φας.

Στοιβαχτήκαμε όλοι στις πόλεις σαν τα μυρμήγκια. Γιατί δεν έχει δουλειές λέει. Και η επαρχία υποφέρει. Αν δεν έχει θάλασσα και χιονοδρομικό κέντρο στα δυο μέτρα δηλαδή.

Κι αν το καλοσκεφτείς, σήμερα υπάρχουν δρόμοι που οδηγούν και στο πιο μικρό χωριο. Σήμερα βρίσκεις μεγάλα πολυκαταστήματα σχεδόν σε όλες  τις κωμοπόλεις τις επαρχίας.

Δεν έχει δουλειές λέει…Όπου ζει άνθρωπος έχει και ανάγκες. Κι όπου υπάρχουν ανάγκες κάποιοι αρχίζουν να καλύπτουν αυτές τις ανάγκες γιατί αυτό μεταφράζεται σε χρήματα και πελάτες αυτόματα.

Τι χρειάζεται ένας άνθρωπος που ζει στην επαρχία; Δρόμους, πρόσβαση σε γιατρούς και σχολεία, εργασία, ισόνομη τεχνολογία. Κι αν τα έχει ολα αυτά ένας άνθρωπος στην επαρχία γιατί να στοιβαχτεί σε μια πρωτεύουσα. Κι αν δε στοιβαχτεί στην πρωτεύουσα η ποιότητα της ζωής του θα ανέβει και θα έχει δίπλα του ανθρώπους της ηλικίας του αντί για 10 γεροντάκια. Και η Ελλάδα θα μπορούσε να ξαναζωντανέψει σιγά σιγά.

Παραμιλάω. Γράφω αυτόματα. Σκέφτομαι. Δεν έχει σημασία μάλλον. Ίσως και έχει όμως…