Έλα βροχή μου

Έλα μέσα στη νύχτα των άλλων

έλα να ξεπλύνεις τις σκέψεις,

βοήθα να κυλήσουν στην κατηφόρα του δρόμου.

Άσε το φεγγάρι να αντανακλά την ομορφιά του στους υγρούς σου κύκλους

Έλα κι εγώ θα σου ανάψω τα κεριά μου

όπως κάθε φορά που σε χρειάζομαι

Δημοσιεύτηκε από τη magica στις 13.06.2007 | Κατηγορία: Εκ του προχείρου

9 σχόλια στο “Έλα βροχή μου”

  • α εσύ χόρεψες τον χορό και πλημμυρίσαμε;
    άλλη φορά να προειδοποιάς!


  • Έχει ενδιαφέρον στο κείμενό σου ότι ο εραστής λειτουργεί ως ανώτερη δύναμη, δεν ξέρω αν σε εκφράζει και την ίδια, ή αν ήταν για ποιητικούς λόγους. Όμορφο κείμενο πάντως.

    [Θέλω μικρή χάρη: μπορείς να επικοινωνήσεις τηλεφωνικά με τσαλίμι, όνειρο, άργο; Από αυτούς περιμένω μόνο απάντηση, και δενν έχω τηλέφωνά τους.]


  • Gravatar Icon

    magica

    @fantom προειδοποίησα :P

    @άμμος τι σε έκανε να πιστέψεις ότι το έγραψα για εραστή κι όχι για την ίδια τη βροχή;

    [όσο για τη χάρη, φαντάζομαι πως δε χρειάζεται να τους ενοχλήσω τηλεφωνικά, γνώριζαν πως θα λάβουν κάποιο email οπότε το θεωρώ κάπως περιτό ή και πιεστικό]


  • Όσον αφορά το πρώτο κατάλαβα τη βροχή ως μια μεταφορά για τον έρωτα (δεν ξέρω αν θυμάσαι και το μύθο με το Δία που βρεθηκε με τη Δανάη με τη μορφή χρυσής βροχής).
    Όσο για το δεύτερο έχεις δίκιο, σκέφτηκα ότι μπορεί να μην είχαν ελέγξει ακόμα τα μπλογκ τους για να δουν το σχόλιο μου ότι τους έστειλα μέιλ, ήξεραν όμως ότι θα ερχόταν κάποιο.
    Γράψε λάθος και για τα δύο λοιπόν :-)


  • Gravatar Icon

    magica

    @άμμος, το θυμάμαι το μύθο. Αγαπάω και τους μύθους και τις μεταφορές.
    Σε αυτό το blog όμως, δε ξαναγράφω για τον έρωτα που να με κρεμάσουν ανάποδα.
    Κάποιος, κάποτε, μέσα στην τύφλα του εγωισμού του, με κατηγόρησε πως πουλάω ευαισθησίες στον κόσμο.
    Προτιμώ να γράφω για ηλιόσπορους από τότε…


  • Τη στιγμή της χθεσινής βροχής επέστρεφα από τη συναυλία των Placebo. Μπορώ να πω ότι δε ξέπλυνε μόνο τις σκέψεις μου - οι οποίες θα ομολογήσω ήταν πολλές εκείνη την ώρα - αλλά και το μπλουζάκι μου το οποίο ήταν μούσκεμα στον ιδρώτα. Στο σπίτι άναψα κεριά για να ζεσταθώ από το ρίγος που με έπιασε, ενώ το φεγγάρι κρύφτηκε το αναθεματισμένο από τα φώτα της πόλης - άλλα αναθεματισμένα - και τα μαύρα σύννεφα. Εντούτοις μπόρεσα να κυλήσω στην κατηφοριά και αγγίξω τα ευαίσθητα δάκτυλα του μικρού παιδιού που κοιμόταν στο κρεβατάκι του.


  • Ινδιάνικος χορός της μοναξιάς;


  • Και ξαφνικά σας πιάνει μια μανία να φτιάξετε κεριά. Kι ύστερα βρέχει…Magica! :P


  • Gravatar Icon

    magica

    πρέπει να ήταν όμορφα στη συναυλία michalaki και η βροχή σου πρόσφερε λίγες στιγμές ακόμα. Κι ας είχε κρυφτεί το φεγγάρι…
    μου άρεσε ο τρόπος που έδεσες το σχόλιο σου στις λέξεις μου.

    δείμο, πες μου αλήθεια τι πιστεύεις… ποια μοναξιά είναι χειρότερη;

    passer by, αφορμές είναι…
    ο κόσμος από μόνος του είναι μαγικός, μα το έχουμε ξεχάσει


Trackbacks

Link for trackback:

Αφήστε ένα σχόλιο