22.10.2006

Εφτά νάνοι κι ένας ποιητής


sea.JPG

Kι έτσι μαζί με τους εφτά κατηφοράμε
με τη βροχή, με τον καιρό που μας ορίζει
Τα μάτια σου ζούνε μια θάλασσα, θυμάμαι
O πιο στερνός μ’ έναν αυλό με νανουρίζει

Tags: ,
Δημοσιεύτηκε από τη magica | Κατηγορία: Ηχοδρόμιο

BuzzCullBazaBobitcheckitdigmeblogspacefreestuffdeliciousgoogle bookmarks

10 σχόλια στο “Εφτά νάνοι κι ένας ποιητής”

  • Gravatar Icon

    zaf

    Έι, ευχαριστώ γι’ αυτό…


  • χαρά μου…


  • Ευχαριστώ κι εγώ. Είναι υπέροχο. Btw, να ζητήσω κι εγώ κάτι που μου κόλλησε από χτες; Το “Σαλτάρω στο κενό” του Διονύση Τσακνή…


  • Είχα καιρό να τ’ ακούσω το τραγούδι!!!
    Tο είχα από Αλεξίου, αλλά κάποιος μου πήρε το CD :-/


  • ttallou μάλλον δε μπορώ να σε βοηθήσω για το συγκεκριμένο.
    nosy μου… καλημέρα, όμορφη σαν την θάλασσα να είναι :)


  • Πολυαγαπημένο κομμάτι… :)


  • υπέροχο πάντρεμα της ποίησης του Ν.Κ.
    με την εικόνα σου
    και τις μελωδίες του τραγουδιού, που με έκανες να το βάλω δυνατά.


  • πουθε έρχεσαι…;

    απ τη Βαβυλώνα…

    που πας…;

    στο μάτι του κυκλώνα…

    ποιάν αγαπάς…;

    κάποια τσιγγάνα…

    πώς τη λένε…;

    Fata Morgana…


  • Gravatar Icon

    Lex

    από παιδί βιαζόμουνα
    μα τώρα πάω καλιά μου
    μια τσιμινιέρα με όρισε
    στον κόσμο και σφυρίζει

    το χέρι σου που χάιδεψε
    τα λιγστά μαλλιά μου
    για μια στιγμή αν με λύγισε
    σήμερα δεν με ορίζει


  • Δικο μου το παραπάνω.

    (οχι το στοιχάκι, το σχόλιο :-P)


Trackbacks

Link for trackback:

Αφήστε ένα σχόλιο