Χώμα
Χώμα κανονικό, από αυτό που είχε παλιά στις αλάνες, στις αλάνες που έπαιζα και μάτωνα τα γόνατα μου κάθε τόσο. Χώμα από αυτό που μυρίζει όταν βρέχει, χώμα κανονικό που έχει γλυτώσει προς το παρόν από την γκρίζα τσιμεντοποίηση.
Χώμα αδούλευτο, καφεκόκκινο, τα ίχνη του ακόμα υπάρχουν στα παπούτσια μου μετά τη χθεσινή συναυλία στους χώρους του στρατοπέδου Παύλου Μελά. Σε λίγο θα βρέξει, θα μυρίσει βροχή στις γύρω γειτονιές.
Μη προσπαθήσεις να μου πάρεις το τελευταίο χώμα, δε θα σε αφήσω να το πάρεις και να το κάνεις γκρίζο τσιμέντο κι αυτό.
Θα σε πολεμήσω, να το ξέρεις. Άρχισα ήδη να ψάχνω τα παλιά μου φυσοκάλαμα, μεγάλωσα μα δε ξέχασα να φτιάχνω βελάκια με καρφίτσες. Ίσως μονάχα να άλλαξε κάπως ο τρόπος κατασκευής τους με τα χρόνια, μα στο υπόσχομαι πως συνεχίζουν να πονάνε όταν βρουν το στόχο.
Θα μάθω και στα άλλα πιτσιρίκια να φτιάχνουν βελάκια, θα τους μάθω να παίζουν ξανά σε χωματένιες αλάνες, θα χαμογελάω με τα ματωμένα τους γόνατα. Πόσο καιρό έχεις να δεις πραγματικά ματωμένα παιδικά γόνατα;
Μην έρθεις να πάρεις το χώμα μου, δε θα στο δώσω τόσο εύκολα. Θα πολεμήσω για το τελευταίο χώμα της πόλης.
Δημοσιεύτηκε από τη magica στις 14.09.2008 | Κατηγορία: Εκ του προχείρου, Φύση - Περιβάλλον 4 Comments »
4 σχόλια στο “Χώμα”
fetus
Στον τσιμεντένιο κήπο μου έλα απόψε
να σε κεράσω
στη λεωφόρο με τη ραγισμένη άσφαλτο
και τις λακούβες
Έλα να τρέξουμε μέσ’ τ’ αυτοκίνητα
να σκαρφαλώσουμε στις στέγες
είχε μια πηχτή ζέστη όλη μέρα σήμερα
έλα να κολυμπήσουμε στα συντριβάνια
με τα περίεργα φυτά και τ’ αγριεμένα μάτια
Στον τσιμεντένιο κήπο μου έλα απόψε
να σε κεράσω
εμφιαλωμένα όνειρα απ’ τη στενή οθόνη με τα σήριαλ
Έλα να βυθιστούμε στη μιζέρια της
να παίξουμε σκουπιδοπόλεμο
παιδιά φυλακισμένα σε μπαλκόνια σκούζουν
έλα να τους χαρίσουμε ένα παραμύθι
κι ένα σιδεροπρίονο σ’ ένα καρβέλι
Στον τσιμεντένιο κήπο μου έλα απόψε
να σε κεράσω
στην πόλη μου με την τρύπια καρδιά
και τα φουγάρα
Έλα επάνω στην κίτρινη μπουλντόζα μου με το πελώριο σπαστό της χέρι
ν’ ανοίξουμε ένα δρόμο ίσιο κι ατέλειωτο
και μιαν αλάνα μαγική κι απέραντη
να παίζουν τα παιδιά της τσιμεντούπολης
magica
μας έπιασε ο Σεπτέμβρης και τους δυο…
Trackbacks
Link for trackback: