Αναρωτιέμαι πολλές φορές για το iq διαφόρων καρικατούρων που κυκλοφορούν στο ίντερνετ. Δε τολμάς να μπεις σε μια δικτυακή κοινότητα και ξεκινάνε το κυνήγι ανελέητα.
Η πλάκα είναι πως βαριούνται ακόμα και να γράψουν οπότε τα copy-paste μηνύματα δίνουν και παίρνουν. Στα τόσα χρόνια μου Online νομίζω πως έχω ακούσει τα πάντα πλέον. Έχω αρχίσει ακόμα και να τους ταξινομώ σε κατηγορίες. Θα μου πείτε πως δε γίνεται να ταξινομείς έναν άνθρωπο τόσο απλά, όμως το θέμα είναι πως μόνοι τους αυτοταξινομούνται μέσω του λόγου τους.
Θέλεις να με δεις να τον παίζω για σένα στο msn με ρωτάει ένας, σιγά ρε φίλε αν ήθελα να δω τσόντα θα πήγαινα να νοικιάσω μια, εσένα το μικροτσούτσουνο θα έβλεπα; τα videoclub να κλείσουν δηλαδή; Φυσικά αρκετοί είναι αυτοί που θέλουν να δουν εσένα να μαλακίζεσαι, τσόντα δωρεάν δηλαδή, αν γούσταρα να μαλακίζομαι δημοσίως ρε φιλαράκι θα το έκανα και επάγγελμα να βγάζω και κανένα φράγκο, εσένα θα περίμενα νομίζεις;
Κάθονται σαν τους μαλάκες στον υπολογιστή τους με το πουλί στο χέρι και η μόνη τους έννοια είναι να βρουν το θύμα που θα τους βοηθήσει να την παίξουν. Δεν έχει σημασία πως θα μοιάζει το θύμα, ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει αρκεί να τους κάνει τα χατήρια. Φυσικά δεν έχει απολύτως καμία σημασία και η προσωπικότητα του ατόμου που θα βρουν, αν ήθελαν να φιλοσοφήσουν θα άνοιγαν κανένα βιβλίο αντί να κάθονται στο ίντερνετ.
Και ξέρεις ε; πίσω από αυτούς τους υπολογιστές βρίσκονται φαινομενικά οικογενειάρχες άνθρωποι με δόξα και τιμή, αγάμητοι από χρόνια και ξεχασμένοι από τον καιρό που τις άλλες ώρες γκρινιάζουν για την μοναξιά τους και την ανυπαρξία επικοινωνίας στις μέρες μας. Βρίσκονται και πιτσιρικάδες που ακόμα δεν ξέρουν πως να ξεφορτωθούν την παρθενιά τους και ορέγονται ξεψαρωμένες τριαντάρες να γίνουν δασκάλες τους. Πίσω από αυτούς τους υπολογιστές μπορούμε να βρούμε τον (κατά τα άλλα) πιστό σύντροφο μας, τον πατέρα μας, το γείτονα μας, τον κολλητό μας κλπ κλπ
Κρυμμένοι όλοι πίσω από την ανωνυμία βγάζουν τα απωθημένα τους κι όταν κάνω την εξής απλή ερώτηση: “Θα μιλούσες έτσι σε μια άγνωστη στο δρόμο;” κολλάνε όλοι και δεν ξέρουν τι να πουν. Τι να πεις ρε μπάρμπα που έχεις την εντύπωση πως μπήκες σε μπουρδέλο και διαλέγεις την πουτάνα που θα σου κάνει τα γούστα σου αμισθεί.
Κάπου εκεί μέσα είναι και εκείνος… διαφορετικός από όλους αυτούς…
Κάπου εκεί μέσα είναι και εκείνος που αναζητά τη δική του ουτοπία…
Κάπου εκεί μέσα είμαι και εγώ, μικρή σταγόνα στον ωκεανό…
χάνομαι, εξαφανίζομαι, εκνευρίζομαι, αγαπάω…
αλλά τι σημασία έχει…
Υ.Γ. Κι αν είδες τον εαυτό σου μέσα σε αυτό το κείμενο, φτου σου αγόρι μου να μη σε ματιάξω κιόλας.
