Έχω μείνει μαλάκας με τα μέτρα που λαβαίνει η χώρα μου για την πράσινη (λέμε τώρα) ανάπτυξη. Με βρίσκουν τόσο πολύ αντίθετη που κινδυνεύω να χαρακτηριστώ εχθρός του περιβάλλοντος και μου βγαίνουν αυθορμήτως ατάκες του στυλ “σε λίγο όταν κλάνουμε θα πληρώνουμε φόρο για παραγωγή καυσαερίου”.
ΓΑΠ πάρτο αλλιώς, γέρνει, θα πέσει και θα πέσεις κι εσύ μαζί του και θα γκρεμοτσακιστείς. Τα πράσινα επαγγέλματα της πράσινης ανάπτυξης δεν είναι οι έμποροι αυτοκινήτων (διότι παραγωγούς δεν διαθέτουμε), οι κουφωματάδες, οι τζαμάδες και αυτοί που πουλάνε αρκουδίσιον για τις ζέστες.
Δε θα βοηθήσουμε το περιβάλλον με το να ξεζουμίσουμε τους ανθρώπους. Κι αυτοί στο κάτω κάτω ζωοκοινότητες του περιβάλλοντος είναι.
Οι φόροι ανεβαίνουν, οι τιμές ανεβαίνουν, ο κόσμος βογκά και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ λαβαίνει συνεχώς μέτρα υπέρ του θεού του καταναλωτισμού στο όνομα της αναθεματισμένης πράσινης ανάπτυξης.
Άκουγα και μια γιαγιούλα τις προάλλες να λέει στο ραδιόφωνο “ενα αυτοκινητάκι είχαμε κι αυτο μας ανάγκασαν να το παρατήσουμε, τώρα πως να έρθουμε μέχρι εκεί να κάνουμε αναδάσωση;” και φουρκιζόμουν ακόμα περισσότερο όσο την άκουγα.
Πρώτη φορά στη ζωή μου σκέφτομαι ότι ο καταναλωτισμός είναι κολλητάρι του περιβάλλοντος. Εγώ αλλιώς τα είχα στο μυαλό μου μέχρι τώρα. Άλλα πράγματα θεωρούσα ότι βοηθούσαν το περιβάλλον κι άλλα βρισκω μπροστά μου. Και γελάω. Γελάω πολύ με την υποκρισία που υπάρχει διάχυτη σε κάθε περιβαλλοντικό τάχα μου δήθεν μέτρο που στόχο έχει την τσέπη του πολίτη.
Και μετά αισθάνομαι αναγούλα. Και θέλω να ξεράσω φωτιές για να τους κάψω ωσάν εξαφανισμένος δεινόσαυρος από το παρελθόν.