Πουτανιά φίλτατοι αναγνώστες και αναγνώστριες δεν είναι η επί χρήμασι σεξουαλική πράξη.

Πουτανιά είναι το να προσπαθείς – αν και αποτυχημένα – να το παίξεις θύμα επιτήδειων ενώ το έχεις πνίξει το κουνέλι – και το μπουκάλι – on camera για τα φράγκα.

Έτσι για να μη μπερδευόμαστε…

Είχα ρητή εντολή να πάρω τηλέφωνο στο ΚΑΠΗ σήμερα Δευτέρα γύρω στις 8 το πρωί για να κλείσω ραντεβού για φάρμακα για τους γονείς μου την Πέμπτη. Δε το συνηθίζω το σπορ αλλά οι γονείς μου λείπουν σε κάποιο μνημόσυνο οπότε έπρεπε να κλείσω εγώ το ραντεβού τους.

08:13 πρωί Δευτέρας…

- Καλημέρα δυο ραντεβού για φάρμακα θέλω να κλείσω.
- Δεν έχουμε άλλα ραντεβού.
- … (εκπληξη μετατρεπόμενη σε νεύρα) και πότε να κλείσω; του χρόνου;
- Συγνώμη κιόλας αλλά ο γιατρός δεχεται πιο λιγα ραντεβού τώρα και εμείς δουλεύουμε από τις 7:30 (κατσάδιασμα + κλεισιμο τηλέφωνου)

Και μου το πε η μάνα μου να βάλω μέσον γιατί οι κοπελιές στο ΚΑΠΗ ήταν η κόρη της τάδε (που έτρεχε με τον τάδε πολιτικό για να μονιμοποιηθεί) και η κόρη της τάδε. Δε μου το πε; Ήθελα να το παίξω υπεράνω εγώ…

Σας ορκίζομαι ότι δεν είχα καμία διάθεση να ασχοληθώ με τα άσματα της Eurovision αλλά ο Αλκαίος ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου. Ειλικρινά αφού λύθηκα στο γέλιο μόλις το είδα μετά άρχισα να σκέφτομαι πως καλύτερα θα ήταν να κλάψω.

Όπως πολύ σωστά ειπε και το Σοφάκι στο Twitter όταν της ζήτησα να το δει “@sofiagk Τέτοια ξεφτιλισμένη χρήση ποντιακής λύρας πρώτη φορά βλέπω”.

Κι από που να το πιάσεις; Από την gay μετάλλαξη του ποντιακού στοιχείου; Απο το νόημα των στίχων σε σχέση με την ιστορία του ποντιακού έθνους που ακόμα τραγουδάει για την Τραπεζούντα;
Από τους λαϊκοσκυλέ ήχους του ώπα που ουδεμία σχεση έχουν με τους ποντιακούς ήχους;

Τελικά το μονο σωστό σε όλο το άσμα είναι το κλασσικό ποντιακό “ουυυ” για τον Αλκαίο. Αυτό είναι που θα αναφωνεί και ο κόσμος άλλωστε.

Ευτυχώς που οι τούρκοι σεβάστηκαν περισσότερο τον κεμεντζέ στη Εurovision παλιότερα. Φέτος θα γελάσουν πολύ μαζί μας.

Έχω μείνει μαλάκας με τα μέτρα που λαβαίνει η χώρα μου για την πράσινη (λέμε τώρα) ανάπτυξη. Με βρίσκουν τόσο πολύ αντίθετη που κινδυνεύω να χαρακτηριστώ εχθρός του περιβάλλοντος και μου βγαίνουν αυθορμήτως ατάκες του στυλ “σε λίγο όταν κλάνουμε θα πληρώνουμε φόρο για παραγωγή καυσαερίου”.

ΓΑΠ πάρτο αλλιώς, γέρνει, θα πέσει και θα πέσεις κι εσύ μαζί του και θα γκρεμοτσακιστείς. Τα πράσινα επαγγέλματα της πράσινης ανάπτυξης δεν είναι οι έμποροι αυτοκινήτων (διότι παραγωγούς δεν διαθέτουμε), οι κουφωματάδες, οι τζαμάδες και αυτοί που πουλάνε αρκουδίσιον για τις ζέστες.

Δε θα βοηθήσουμε το περιβάλλον με το να ξεζουμίσουμε τους ανθρώπους. Κι αυτοί στο κάτω κάτω ζωοκοινότητες του περιβάλλοντος είναι.

Οι φόροι ανεβαίνουν, οι τιμές ανεβαίνουν, ο κόσμος βογκά και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ λαβαίνει συνεχώς μέτρα υπέρ του θεού του καταναλωτισμού στο όνομα της αναθεματισμένης πράσινης ανάπτυξης.

Άκουγα και μια γιαγιούλα τις προάλλες να λέει στο ραδιόφωνο “ενα αυτοκινητάκι είχαμε κι αυτο μας ανάγκασαν να το παρατήσουμε, τώρα πως να έρθουμε μέχρι εκεί να κάνουμε αναδάσωση;” και φουρκιζόμουν ακόμα περισσότερο όσο την άκουγα.

Πρώτη φορά στη ζωή μου σκέφτομαι ότι ο καταναλωτισμός είναι κολλητάρι του περιβάλλοντος. Εγώ αλλιώς τα είχα στο μυαλό μου μέχρι τώρα. Άλλα πράγματα θεωρούσα ότι βοηθούσαν το περιβάλλον κι άλλα βρισκω μπροστά μου. Και γελάω. Γελάω πολύ με την υποκρισία που υπάρχει διάχυτη σε κάθε περιβαλλοντικό τάχα μου δήθεν μέτρο που στόχο έχει την τσέπη του πολίτη.

Και μετά αισθάνομαι αναγούλα. Και θέλω να ξεράσω φωτιές για να τους κάψω ωσάν εξαφανισμένος δεινόσαυρος από το παρελθόν.

Αγαπητέ Δήμαρχε Θεσσαλονίκης,

Θα ήθελα να σας συγχαρώ ιδιαιτέρως για την εκπληκτική εμφάνιση της πλατείας Αριστοτέλους τις ημέρες αυτές.

Πραγματικά, ο επισκέπτης της πόλης μας μένει άφωνος καθώς θαυμάζει την υπέροχη αυτή πλατεία.

Το Χριστουγεννιάτικο δέντρο με τα λαμπάκια που αναβοσβήνουν στο παγοδρόμιο έρχονται σε μια όμορφη αντίθεση με τα αποκριάτικα νέον στις κολώνες. Επιπρόσθετα τα νερά που τρέχουν καθημερινώς στην πλατεία Αριστοτέλους από το παγοδρόμιο, είναι ένας πανέξυπνος τρόπος να πλένουμε τα παπούτσια μας, τόσο έξυπνος που απορώ γιατί δεν το σκεφτήκαμε νωρίτερα.

Κατηφορίζοντας την πλατεία Αριστοτέλους, ο επισκέπτης γεμίζει κέφι με τα χαρούμενα πρόσωπα των αποκριάτικων αγαλμάτων μας. Οι Θεσσαλονικείς πάλι, σταματούν κάθε πρωί μπροστά τους για να γεμίσουν θετική ενέργεια. Οι πιο τυχεροί από όλους όμως είναι οι ταξιτζήδες που έχουν πιάτσα εκεί μπροστά γιατί βλέπουν τα χαρωπά αποκριάτικα αγάλματα μας περισσότερη ώρα από τους υπόλοιπους.

Κατηφορίζοντας λιγάκι ακόμη την πλατεία Αριστοτέλους, ο επισκέπτης μένει άναυδος με την πρωτοτυπία αυτής της πόλης που σκέφτετε τους έρμους τους ανθρώπους που έχουν βγει βόλτα μακρυά απο την πολυαγαπημένη τους τηλεόραση, καθώς και τους άστεγους που δε διαθέτουν τηλεόραση. Για να μην νοιώσουν την έλλειψη της τηλεόρασης προβάλλονται διαφημίσεις επάνω στα γνωστότερα κτήρια της πλατείας Αριστοτέλους.

Σε περίπτωση που ο επισκέπτης της πόλης δεν αποφασίσει να συνεχίσει να κατηφορίζει την πλατεία Αριστοτέλους ώστε να πέσει στο Θερμαϊκό είμαι σίγουρη πως θα σας έδινε θερμά συγχαρητήρια για το καλό σας γούστο.

Είμαι σίγουρη πως το μόνο που έχετε στο μυαλό σας είναι η άριστη εικόνα της αγαπημένης μας πόλης για την οποία φροντίζετε νυχθημερόν.

Όλα ξεκίνησαν μια κατηραμένη μέρα όπου ένας φίλος ρώτησε ποια κτήρια της Θεσσαλονίκης θεωρούμε κατάλληλα ώστε να προβληθεί επάνω τους μια παρουσίαση για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Ενδιαφέρον και πιασάρικο ακούστηκε τότε ως event. Κάτι καινούργιο που θα έδινε μια διαφορετική δυναμική στην προβολή του Φεστιβάλ Κινηματογράφου.

Και από τότε γαμήθηκε ο φίλτατος Δίας.

Μάγκεψε η Wind, μυρίστηκε κρέας κι αποφάσισε να μας γαμήσει το οπτικό πεδίο στην πλατεία Αριστοτέλους.

Αναγούλιασα τόσο πολύ σήμερα την ώρα που έκανα μια βόλτα στην πλατεία Αριστοτέλους που δε θέλησα καν να βγάλω φωτογραφία το ξέρασμα.

Μας γαμάνε την πόλη και εμείς σταυρώνουμε τα χέρια και κοιτάζουμε αμέτοχοι τις διαφημίσεις της Wind να προβάλλονται πάνω στους τοίχους των κτηρίων της πλατείας Αριστοτέλους.

Σκέφτομαι και τον έρμο τον τουρίστα που τριγυρνά με τη φωτογραφική μηχανή στην πλατεία Αριστοτέλους και το μόνο που καταφέρνει είναι να φωτογραφίζει την Wind-Αριστοτέλους και βγάζω αφρούς.

Δεν έχω Wind μα αλήθινά σας το λέω, αν είχα, αύριο κιόλας θα άλλαζα δίκτυο κινητής τηλεφωνίας για να την τιμωρήσω για την οπτική ρύπανση της πλατείας Αριστοτέλους.