Σκεφτόμουν πριν από λίγο, πως η συγκεκριμένη απεργία είναι η καλύτερη ευκαιρία για την Κυβέρνηση να προωθήσει τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Έχει ηρεμήσει λίγο η πόλη από την κίνηση. Τι να σου κάνουν οι παγκόσμιες ημέρες ποδηλάτου, χωρίς αυτοκίνητο και μέσων μαζικής μεταφοράς, άχρηστες είναι σε σχέση με μια τέτοια απεργία.
Λέω να την καθιερώσουμε την απεργία και να την γιορτάζουμε μια εβδομάδα κάθε χρόνο. Καλό θα μας κάνει.
Για να πω την αλήθεια δε μου έλειψε καθόλου ο πολιτισμός όσες ημέρες έλειπα. Στο κτήμα μέτρησα να περνάνε συνολικά 3 αυτοκίνητα στο δρόμο, το ένα ήταν αγροτικό μηχάνημα. Μπορούσα να μετρήσω ακόμα και τα μακρινά φώτα που ήταν λιγότερα από δέκα, όμως σίγουρα δε μπορούσα να μετρήσω τα αστέρια που έβλεπα κάθε νύχτα.
Επέστρεψα με ένα κατακόκκινο από τον ήλιο πρόσωπο, παρόλο που έβρεχε συνεχόμενα 2 ημέρες και είχε χειμωνιάτικο ψοφόκρυο. Η μικρή ξυλόσομπα δε με γλύτωσε από ένα ελαφρύ κρυολόγημα αλλά ακόμα και με αυτό γελάω, είναι αχτύπητος συνδυασμός το κρυολόγημα με το ψιλοτσουρουφλισμένο πρόσωπο.
Διαβάστε τη συνέχεια »
Θα αφήσω πίσω για λίγες ημέρες το σπίτι και τον υπολογιστή μου, για να ξαναδώ το δάσος που γλύτωσε. Έτσι το λέω πια, μια και ήταν το τμήμα που κατάφερε να γλυτώσει από τη μεγάλη φωτιά της Χαλκιδικής.
Για να συνεχίσω να το χαίρομαι και να μη το φωτογραφίζω με το άγχος της φωτιάς στα λίγα μέτρα, πρέπει να βάλω κι εγώ το χεράκι μου. Κι αυτό σημαίνει ξεχορτάριασμα της δικής μου γης. Πέρασαν δυο χρόνια σχεδόν από τη μεγάλη φωτιά, μα η ανάμνηση είναι πολύ ζωντανή ακόμα.
Μου έχει λείψει το χώμα, ώρα να φύγω για λίγο από τον πολιτισμό…
Δε ξέρω με τι ρυθμούς αναπτύσσονται τα πράσινα μπαλκόνια στις πόλεις, προσωπικά δεν αντέχω τα μπαλκόνια χωρίς φυτά.
Γνωρίζω όμως πως υπάρχουν άτομα που δε συμπαθούν καθόλου τα φυτά στα μπαλκόνια και τα προτιμούν ολόαδεια. Ένας γείτονας μου για παράδειγμα τα θεωρεί γρουσούζικα (!) και η καλύτερη μου φίλη τα απεχθάνεται στο σπίτι της, παρόλο που της αρέσει να τα βλέπει στη φύση.
Εκτός από τα μπαλκόνια όμως, υπάρχουν και εκείνες οι μουντές, άσχημες και γκρίζες ταράτσες μας. Κι ίσως είναι αυτές που μπορούν να καταρρίψουν επιτέλους το μύθο τη γνωστή σχέση ανάμεσα στη μοναξιά και τις κεραίες των τηλεοράσεων.
Κατοικώ σε ημιυπόγειο συνοικίας της Θεσσαλονίκης και έχω ήδη ένα γάτο ως κατοικίδιο. Αλλά επειδή μου αρέσουν τα άγρια ζώα και πουλιά λέω να αγοράσω - και μάλιστα νόμιμα με σφραγίδα Δασαρχείου - μερικά αρπακτικά για να τα χαζεύω το πρωί που ξυπνάω. Φυσικά θα φροντίσω να περάσουν πρώτα από εκπαιδευση ώστε να μπορούν άνετα να τραβάνε τα φτερά τους και να παίζουν μαζί τους οι δυο ανιψιές μου όταν μεγαλώσουν λιγάκι ακόμα. Θα τα προσέχω πολύ και θα τους φτιάξω και ένα κλουβί σε μια γωνία του σπιτιού για να ζήσουν άνετα το υπόλοιπο της ζωής τους, αν δε τα ξεκάνω πρώτα από την κακομεταχείριση.
ΔΟΥΛΕΥΟΜΑΣΤΕ ΡΕ;
Το φοίνικα του Θεόφραστου τον βρίσκουμε στο Βάι. Μέχρι τώρα. Εκεί που διάλεξε να φυτρώνει το σπάνιο αυτό είδος φοίνικα, βρίσκεται και το γνωστό (για τα φιλέτα του) σε όλους μας παπαδαριό. Μεγάλοι έμποροι.
Το φοινικόδασος του Βάι θεωρείται αισθητικό δάσος της Ελλάδας. Μέχρι τώρα. Σε λίγο καιρό η περιοχή θα γίνει ένα τεράστιο γήπεδο γκολφ για τους ματσωμένους. Με την βοήθεια του παπαδαριού.
Το ότι είναι και χαρακτηρισμένη περιοχή Natura (GR4320006) δεν βλέπω να έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία. Τα φράγκα έχουν μεγαλύτερη σημασία για τους παπάδες.
Κι αν υπάρχει Θεός, του γυρνάω για άλλη μια φορά την πλάτη αν δεν ακούσει τις κατάρες μου για τον εμπορο-ηγούμενο της μονής Τοπλού και το υπόλοιπο παπαδαριό που καπηλεύεται τη φύση για το χρήμα.
Θα φτύσω στους τάφους τους και θα προτιμήσω να στραφώ στον παγανισμό για να μη συμμετέχω στα εγκλήματα τους. Δεν την δέχομαι αυτήν την εκκλησία των εμπόρων, δεν τη θέλω.
Και μη τολμήσει κανείς σας να μου μιλήσει για αμαρτία και άλλες παπαριές.
