Χώμα
Χώμα κανονικό, από αυτό που είχε παλιά στις αλάνες, στις αλάνες που έπαιζα και μάτωνα τα γόνατα μου κάθε τόσο. Χώμα από αυτό που μυρίζει όταν βρέχει, χώμα κανονικό που έχει γλυτώσει προς το παρόν από την γκρίζα τσιμεντοποίηση.
Χώμα αδούλευτο, καφεκόκκινο, τα ίχνη του ακόμα υπάρχουν στα παπούτσια μου μετά τη χθεσινή συναυλία στους χώρους του στρατοπέδου Παύλου Μελά. Σε λίγο θα βρέξει, θα μυρίσει βροχή στις γύρω γειτονιές.
Μη προσπαθήσεις να μου πάρεις το τελευταίο χώμα, δε θα σε αφήσω να το πάρεις και να το κάνεις γκρίζο τσιμέντο κι αυτό.
Θα σε πολεμήσω, να το ξέρεις. Άρχισα ήδη να ψάχνω τα παλιά μου φυσοκάλαμα, μεγάλωσα μα δε ξέχασα να φτιάχνω βελάκια με καρφίτσες. Ίσως μονάχα να άλλαξε κάπως ο τρόπος κατασκευής τους με τα χρόνια, μα στο υπόσχομαι πως συνεχίζουν να πονάνε όταν βρουν το στόχο.
Θα μάθω και στα άλλα πιτσιρίκια να φτιάχνουν βελάκια, θα τους μάθω να παίζουν ξανά σε χωματένιες αλάνες, θα χαμογελάω με τα ματωμένα τους γόνατα. Πόσο καιρό έχεις να δεις πραγματικά ματωμένα παιδικά γόνατα;
Μην έρθεις να πάρεις το χώμα μου, δε θα στο δώσω τόσο εύκολα. Θα πολεμήσω για το τελευταίο χώμα της πόλης.
