Επειδή ξεχνάμε εύκολα, πριν 22 χρόνια ακριβώς, μάθαμε με πολύ άσχημο τρόπο τη λέξη Τσερνόμπιλ. Στις 26 Απριλίου το 1986 ζήσαμε το ατύχημα στον Πυρηνικό Σταθμό Παραγωγής Ενέργειας του Τσερνόμπιλ στη σημερινή Ουκρανία, που τότε ονομάζαμε απλά Σοβιετική Ένωση.
Αρχικά έφτασε το μήνυμα του Vrypan στο twitter. Στη συνέχεια καθόμασταν ένα τσούρμο bloggers και χαζεύαμε μια μικρή αγγελία στην Καθημερινή, μέσω της οποίας πουλούσαν οικοπεδάκι 11 στρεμμάτων με πρόσφατη οικοδομική άδεια, στην ζώνη υψηλής προστασίας του Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας.
Ας δούμε τι λέει ένα κειμενάκι που φέρει το όνομα του κύριου Σουφλιά για τη ζώνη αυτή:
ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ
«Καθορισμός Ζωνών προστασίας του ορεινού όγκου Πάρνηθας (ν. Αττικής)».4. Ζώνη Β 2
Είναι ζώνη υψηλής προστασίας και καθορίζεται σαν περιοχή υπαίθριας αναψυχής και γεωργικής χρήσης εξαιρουμένων των γεωργικών αποθηκών. Εντός της ζώνης αυτής επιτρέπεται η ανέγερση ενός μικρού Δημοτικού Καταφυγίου και μιας Δημοτικής εγκατάστασης πολιτιστικού - εκπαιδευτικού χαρακτήρα. Η χωροθέτηση των ως άνω δημοτικών εγκαταστάσεων, γίνεται ύστερα από ειδική μελέτη και εγκρίνεται από την Εκτελεστική Επιτροπή του Οργανισμού Αθήνας μετά από σύμφωνη γνωμοδότηση της αρμόδιας δασικής υπηρεσίας.
Η κυκλοφορία των πάσης φύσεως οχημάτων επιτρέπεται με τους περιορισμούς που καθορίζονται στον Κανονισμό Λειτουργίας του Εθνικού Δρυμού
Την ώρα που το συζητούσαμε στο twitter ολίγον φρικαρισμένοι, πρότεινα να πάρει κάποιος τηλέφωνο στο μεσιτικό γραφείο για να διασταυρώσει την πληροφορία. Τηλεφώνησε ο fbobolas…
και όπως βλέπετε είπε πως το διασταύρωσε τηλεφωνικά και μας δήλωσε το όνομα του ιδιοκτήτη καθώς και την τιμή για το οικοπεδάκι του Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας.
Την ώρα που προσπαθούμε να συνέλθουμε από όλο αυτό, η Καθημερινή εξαφανίζει την αγγελία από το internet. Μάλιστα μου φάνηκε τόσο ειρωνικο που δεν άντεξα να μη πω (ολίγον ανορθόγραφα όπως παρατηρώ μόλις τώρα)…
Διαβάστε τη συνέχεια »
Δε ξέρω τι με ξάφνιασε περισσότερο. Το ότι μια διπλανή μας χώρα κατάφερε να αποκτήσει ειδικό ασθενοφόρο για αρκούδες ή το ότι κάποιος ανεγκέφαλος το έκλεψε από από ένα πάρκινγκ;
photo by sashomasho
Με το θέμα της καφέ αρκούδας έχω ιδιαίτερες ευαισθησίες και με την προστασία τους ακόμα περισσότερες. Η προστασία αυτή πρέπει και επιβάλλεται να λειτουργεί διαβαλκανικά μια και οι αρκούδες δεν έχουν διαβατήρια και λαθρομεταναστεύουν συχνά (βλακ χιούμορ).
Αύριο 9 Απριλίου θα πραγματοποιηθεί συνάντηση εκπροσώπων πολιτών, περιβαλλοντολόγων και δημοσιογράφων της Αλεξανδρούπολης και της Βουλγάρικης πόλης Μπουργκάς, για να συζητηθούν από κοινού τα προβλήματα που θα δημιουργηθούν με την κατασκευή του περίφημου πετρελαιαγωγού που αναμένεται να ολοκληρωθεί στα τέλη του 2011. Η συζήτηση θα πραγματοποιηθεί στις 7 το απόγευμα στο Δημοτικό θέατρο της Αλεξανδρούπολης.
Είναι θετικό να βλέπουμε κινήσεις πολιτών από δυο διαφορετικές χώρες να προσπαθούν να αντιμετωπίσουν από κοινού ένα περιβαλλοντικό πρόβλημα που θα επηρεάσει την ευρύτερη περιοχή.
Υπάρχουν φορές που μερικά πράγματα που μας αφορούν, περνάνε στα ψιλά γράμματα, οπότε χρειάζεται ενημέρωση από ξενόγλωσσα ΜΜΕ.
Επειδή κάποιοι άρχισαν να αναρωτιούνται σχετικά με τις τελευταίες μου δημοσιεύσεις που αφορούν στο φυσικό περιβάλλον της Βουλγαρίας και την προστασία του, δε ξέρω να δώσω καλύτερη εξήγηση…
Η φωτογραφία αυτή είναι από τις αγαπημένες μου. Τραβήχτηκε το 2000 στα βόρεια της Δράμας και πολύ κοντά στα σύνορα με τη Βουλγαρία. Τα νέα κουκουνάρια της άνοιξης, μου θύμιζαν αγριοφράουλες πάνω στα δέντρα της Ερυθρελάτης και κάπου παραπέρα έβλεπες μυρμηγκοφωλιές που έμοιαζαν με μικρά λοφάκια και το ύψος τους ξεπερνούσε το 1,5 μέτρο. Δεν υπάρχει ερυθρελάτη σε άλλο σημείο της Ελλάδας. Εκεί είναι το νοτιότερο σημείο εξάπλωσης της.
Η φύση δεν έχει σύνορα και εθνικότητες, δεν καταλαβαίνει από αυτά, μιλάει άλλη γλώσσα.
Έχω μείνει άναυδη από τα οικολογικά εγκλήματα που γίνονται στη διπλανή μας Βουλγαρία και αναρωτιέμαι πραγματικά, αν αυτή η τάση της αποψίλωσης δασών και οικοπεδοποίησης συμβαίνει γενικότερα στις νεοεισερχόμενες χώρες στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Σίγουρα είναι κάτι που αξίζει να το ψάξουμε γιατί έχω την αίσθηση πως η Ευρωπαϊκή Ένωση σκοτώνει το περιβάλλον με αυτό τον τρόπο. Και φυσικά αργότερα θα πληρώνουμε όλοι μαζί για να διαφυλάξουμε και να προστατέψουμε τα ψίχουλα που θα έχουν γλυτώσει από τον αφανισμό.
Την ώρα που εμείς βγήκαμε στους δρόμους αφού πρώτα επιτρέψαμε να καεί η μισή Ελλάδα, στη γειτονική μας Βουλγαρία βγαίνουν στους δρόμους εδώ και καιρό για να σταματήσουν την τουριστική ανάπτυξη που αποτελεί οικολογικό έγκλημα για την περιοχή που βρίσκεται το όρος Ρίλα.
Για να προλάβω κάποιους που θα πούνε “και εμένα τι με νοιάζει για τη Βουλγαρία” να προσθέσω ότι από το όρος Ρίλα πηγάζει ο δικός μας Νέστος που στην περιοχή της Βουλγαρίας ονομάζεται Μέστα. Εκτός αυτού, υπολογίζω πως συμμετέχουν αρκετοί Έλληνες μηχανικοί στις κατασκευαστικές εταιρίες που δρουν στη Βουλγαρία. Όχι φυσικά ότι αυτός είναι ο λόγος που θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει το θέμα αυτό. Το οικολογικό έγκλημα παραμένει έγκλημα σε όποια περιοχή κι αν γίνεται.
Έχει καιρό που αναζητώ τις ρίζες μιας προχριστιανικής γιορτής, που πραγματοποιείται και στο χωριό του πατέρα μου στη Δράμα. Κύριο στοιχείο της, είναι η μεταμόρφωση και βασικά της γνωρίσματα τα κουδούνια και οι προβιές των ζώων που φοράνε.
Είχα γράψει μερικά πράγματα σχετικά με το έθιμο αυτό, που το βλέπουμε σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, στο sheblogs.eu πριν λίγο καιρό.
To αστείο με την υπόθεση αυτή, είναι πως έρχονται οι εικόνες μπροστά μου χωρίς να τις αναζητώ και οι συνδέσεις γίνονται εύκολα στο μυαλό μου πλέον.
Την εικόνα αυτή, τη βρήκα τυχαία την ώρα που αναζητούσα στοιχεία για ένα οικολογικό έγκλημα που σχεδιάζεται στην κοντινή μας Βουλγαρία και αφορά τον Εθνικό Δρυμό στο βουνό Ρίλα, από όπου πηγάζει ο Νέστος. Η φωτογραφία είναι από μια οικολογική διαμαρτυρία για το θέμα αυτό από τον kozzmen.
update1: ακολουθεί video από την ίδια διαμαρτυρία μάλλον όπου υπάρχουν και σκηνές από το συγκεκριμένο έθιμο.
Χθες πέρασα μια βόλτα από το Βοτανικό Κήπο της περιοχής μου. Μάλλον με επηρέασε η Εαρινή Ισημερία και προσπαθούσα να βρω λίγη φύση γύρω μου.
Είναι όμορφα εκεί, αν και ο χώρος δεν είναι όσο μεγάλος θα ήθελα. Και ήρεμα, αν εξαιρέσεις τη λίγη κίνηση των γύρω δρόμων. Το κυριότερο όμως και ίσως και το σημαντικότερο, είναι η καθαριότητα του χώρου. Ούτε σκουπίδια, ούτε αποτσίγαρα, ούτε τίποτα.
Διαβάστε τη συνέχεια »
Κι έβαλε η νύχτα με τη μέρα στοίχημα, μα νίκησαν κι οι δυο…
Εαρινή Ισημερία 2008 κι έψαξα τις πρώτες εικόνες της άνοιξης γύρω μου. Κι ίσως είναι παρήγορο που μπόρεσα να τις βρω ανάμεσα στα τσιμέντα.
Διαβάστε τη συνέχεια »
"
