Την ώρα που εμείς βγήκαμε στους δρόμους αφού πρώτα επιτρέψαμε να καεί η μισή Ελλάδα, στη γειτονική μας Βουλγαρία βγαίνουν στους δρόμους εδώ και καιρό για να σταματήσουν την τουριστική ανάπτυξη που αποτελεί οικολογικό έγκλημα για την περιοχή που βρίσκεται το όρος Ρίλα.

Για να προλάβω κάποιους που θα πούνε “και εμένα τι με νοιάζει για τη Βουλγαρία” να προσθέσω ότι από το όρος Ρίλα πηγάζει ο δικός μας Νέστος που στην περιοχή της Βουλγαρίας ονομάζεται Μέστα. Εκτός αυτού, υπολογίζω πως συμμετέχουν αρκετοί Έλληνες μηχανικοί στις κατασκευαστικές εταιρίες που δρουν στη Βουλγαρία. Όχι φυσικά ότι αυτός είναι ο λόγος που θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει το θέμα αυτό. Το οικολογικό έγκλημα παραμένει έγκλημα σε όποια περιοχή κι αν γίνεται.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Έχει καιρό που αναζητώ τις ρίζες μιας προχριστιανικής γιορτής, που πραγματοποιείται και στο χωριό του πατέρα μου στη Δράμα. Κύριο στοιχείο της, είναι η μεταμόρφωση και βασικά της γνωρίσματα τα κουδούνια και οι προβιές των ζώων που φοράνε.

Είχα γράψει μερικά πράγματα σχετικά με το έθιμο αυτό, που το βλέπουμε σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, στο sheblogs.eu πριν λίγο καιρό.

To αστείο με την υπόθεση αυτή, είναι πως έρχονται οι εικόνες μπροστά μου χωρίς να τις αναζητώ και οι συνδέσεις γίνονται εύκολα στο μυαλό μου πλέον.

Την εικόνα αυτή, τη βρήκα τυχαία την ώρα που αναζητούσα στοιχεία για ένα οικολογικό έγκλημα που σχεδιάζεται στην κοντινή μας Βουλγαρία και αφορά τον Εθνικό Δρυμό στο βουνό Ρίλα, από όπου πηγάζει ο Νέστος. Η φωτογραφία είναι από μια οικολογική διαμαρτυρία για το θέμα αυτό από τον kozzmen.

update1: ακολουθεί video από την ίδια διαμαρτυρία μάλλον όπου υπάρχουν και σκηνές από το συγκεκριμένο έθιμο.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Χθες πέρασα μια βόλτα από το Βοτανικό Κήπο της περιοχής μου. Μάλλον με επηρέασε η Εαρινή Ισημερία και προσπαθούσα να βρω λίγη φύση γύρω μου.

Είναι όμορφα εκεί, αν και ο χώρος δεν είναι όσο μεγάλος θα ήθελα. Και ήρεμα, αν εξαιρέσεις τη λίγη κίνηση των γύρω δρόμων. Το κυριότερο όμως και ίσως και το σημαντικότερο, είναι η καθαριότητα του χώρου. Ούτε σκουπίδια, ούτε αποτσίγαρα, ούτε τίποτα.
Διαβάστε τη συνέχεια »

Κι έβαλε η νύχτα με τη μέρα στοίχημα, μα νίκησαν κι οι δυο…

Εαρινή Ισημερία 2008 κι έψαξα τις πρώτες εικόνες της άνοιξης γύρω μου. Κι ίσως είναι παρήγορο που μπόρεσα να τις βρω ανάμεσα στα τσιμέντα.
Διαβάστε τη συνέχεια »

Είναι από τις λίγες φορές που έχω νιώσει τόσο άσχημα στο άκουσμα μιας είδησης.

Δυστυχώς τον Ιανουάριο του 2008, παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις των εθελοντών για οικονομική βοήθεια, ο σταθμός πρώτων βοηθειών του ΕΚΠΑΖ στη Θεσσαλονίκη έκλεισε ύστερα από απόφαση του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, λόγω κακών συνθηκών του χώρου λειτουργίας του.

Νιώθω οργή και θυμό αυτή τη στιγμή. Και αηδία. Τόση αηδία που αν άρχιζα να γράφω μέσω αυτομάτου γραφής, το κείμενο μου θα χαρακτηριζόταν ως ακατάλληλο για την κοινή θέα.

Έκλεισαν ένα χώρο που τόσο καιρό λειτουργούσε εξαιτίας της αγάπης, της προσφοράς και του εθελοντισμού των μελών του.

Έκλεισαν ένα χώρο, που έχει προσφέρει επί σειρά ετών, βοήθεια σε πάρα μα πάρα πολλά άγρια ζώα και πουλιά της χώρας μας, την ώρα που οι κρατικοί φορείς σφύριζαν αδιάφορα.

Έκλεισαν ένα χώρο που τόσα χρόνια λειτουργούσε ως κέντρο πρώτων βοηθειών και συλλογής τραυματισμένων ζώων και πουλιών της Βορείου Ελλάδος.

Έκλεισαν ένα χώρο που κάποιοι άνθρωποι είχαν δημιουργήσει με πολύ αγάπη, για να βοηθήσουν τα πλάσματα που η πολιτεία αφήνει ελεύθερα να πυροβολούν και να κακοποιούν.

Έχω νεύρα αυτή τη στιγμή, πολλά νεύρα. Τόσα νεύρα που δε ξέρω τι να πρωτογράψω.

Στη φωτογραφία είναι ο Σταύρος Καλπάκης από το ΕΚΠΑΖ Θεσσαλονίκης σε απελευθέρωση διπλοσάινου στον Αξιό.

Θα επικοινωνήσω με τα παιδιά του ΕΚΠΑΖ τις επόμενες ημέρες για να μάθω τι ακριβώς έχει γίνει, αλλά και για να μάθω τι μπορούμε να κάνουμε για να επαναλειτουργήσει το παράρτημα της Θεσσαλονίκης.

Ξέρω πως εκεί έξω, υπάρχουν πολλά άτομα που κατά καιρούς βρέθηκαν κοντά στην παρέα του ΕΚΠΑΖ, είναι καιρός να ξαναδηλώσουν την παρουσία και την στήριξη τους.

Αν περάσεις μια ολόκληρη ημέρα σε νοσοκομείο, αυτό που βλέπεις σίγουρα στα βλέμματα των ανθρώπων, είναι η δίψα για ζωή.

Άλλες φορές το βλέμμα αυτό συντροφεύει τον πόνο κι άλλες τη χαρά και την ανακούφιση.
Διαβάστε τη συνέχεια »