Χιλιάδες στρέμματα δάσους καίγονται, ενώ απειλούνται και κατοικημένες περιοχές. Ο πύρινος εφιάλτης που έζησαν οι κάτοικοι του νησιού το 1985 και 1989 επαναλαμβάνεται φέτος, μια και οι άνεμοι στην περιοχή είναι δυνατοί.

Το μοναδικό μεγάλο πυροσβεστικό όχημα του νησιού (10.000 τόνων) καθώς και τα τέσσερα μικρότερα οχήματα (2.500 τόνων), είναι αδύνατον να πλησιάσουν τα σημεία της φωτιάς μια και οι  περισσότεροι δασικοί δρόμοι της περιοχής είναι απροσπέλαστοι. Κανείς δε φρόντισε να τους καθαρίσει λόγω έλλειψης κονδυλίων.

Στο οδικό δίκτυο του νησιού επικρατεί πανικός. Οι τουρίστες του νησιού προσπαθούν να προσεγγίσουν τα λιμάνια για να περάσουν απέναντι στην Καβάλα.

Οι κάτοικοι του νησιού ζητούν άμεση βοήθεια από την Κυβέρνηση, στελέχοι της οποίας μπορούν να επικοινωνήσουν με τον Ν. Βογιατζή (6947 685203), Γ. Ρήγα (69724 00935) και Ν. Σαρημπαλά (6973 997347) για καλύτερο συντονισμό των προσπαθειών κατάσβεσης της πυρκαγιάς.

Στα ίδια τηλέφωνα μπορούν να επικοινωνήσουν και για να παραδεχτούν πόσο ηλίθιοι υπήρξαν που δεν φρόντισαν να δοθούν τα απαραίτητα χρήματα για τον καθαρισμό των δασικών δρόμων και των αντιπυρικών ζωνών, παρά το κακό προηγούμενο της χώρας μας μετά τις μεγάλες φωτιές του 2007.

Οκ η Θάσος δεν καίγεται ακόμα, αλλά είπα να έχω έτοιμη τη δημοσίευση αυτή, για να μην χάνω χρόνο τον επόμενο μήνα που θα καίγεται, μια και έχουν αφήσει το νησί στην τύχη του.

Αυτό που δε μπορώ να καταλάβω, είναι γιατί η Κυβέρνηση προτιμά να δίνει αποζημιώσεις στους κατοίκους που χάνουν τις περιουσίες τους στις πυρκαγιές και όχι χρήματα για την πυροπροστασία των περιοχών αυτών. Αλλά ξέχασα. Τα δέντρα δεν ψηφίζουν.

Όχι, δε ψάχνουν τα λουλούδια. Νερό ψάχνουν εδώ και πολλές μέρες. Τις βλέπω κάθε πρωί να έρχονται για το λίγο νεράκι που τρέχει στα πιατάκια κάτω από τις γλάστρες. Δεν τους νοιάζουν τα φυτά, το νεράκι τους λείπει περισσότερο.

Κι επίτηδες κάθε πρωί, άρχισα να ρίχνω λίγο περισσότερο νεράκι στα πιατάκια. Μικρή φοβόμουν τις μέλισσες, ίσως γιατί ακόμα θυμάμαι ένα οδυνηρό τσίμπημα. Τώρα ξέρω πως δε θα με πειράξουν, χρειάζονται το νερό που τους προσφέρω και είναι απόλυτα φιλικές.

Κι εγώ τις χρειάζομαι όμως, σε λίγο τα φυτά μου θα βγάλουν λουλούδια.

Ομολογώ πως δε περίμενα να βρώ ένα τέτοιο σπίτι στην Ελλάδα. Άλλωστε γι’ αυτό έψαχνα σε ιστοσελίδες του εξωτερικού κυρίως. Όμως ως συνήθως μπερδεύτητα στους ιστούς της γοητευτικής αράχνης και τελικά κατέληξα κάπου στη Λάρισα, να διαβάζω για το σπίτι που κατασκευάστηκε με κομπ σε 5 μήνες και κόστισε μόλις 2000 ευρώ.

photo by Robbi Baba

Και δεν είναι η τιμή του το θέμα, αλλά όλα όσα στριφογυρίζουν αυτή τη στιγμή στο μυαλό μου, ανακατεμένα με άλλες τεχνικές που ήδη γνωρίζω, πολλά χρώματα, σχέδια και ατελείωτη φαντασία.

Δε θέλει και πολλά. Χώμα, άμμο, άχυρα και νερό.

Μη το χάσετε με τίποτα!

Και φυσικά για μένα είναι η αρχή της διαδρομής. Τις επόμενες μέρες σκοπεύω να βρω κάθε σχετική σελίδα με κομπ-ο-σπιτα

Δε ξέρω για εσάς, αλλά εμένα μου θυμίζουν λίγο χομπιτόσπιτα.

Σας εύχεται καλό καλοκαίρι!

photo by nikan

έρχεται με τη μορφή της σαλμονέλας.

Σε περισσότερες από 12 πολιτείες της Αμερικής ο κόσμος φοβάται να φάει ντομάτες και το YouTube έχει αρχίσει να γεμίζει σχετικά video.

Αγελάδες, κοτόπουλα, ντομάτες περνούν στην αντεπίθεση με το πέρασμα του χρόνου…

Όποιος ελέγχει την τροφή, ελέγχει τους ανθρώπους

The Meatrix I

The Meatrix II

The Meatrix II½

Σκέφτομαι να γράψω. Και μετά σκέφτομαι να μη γράψω. Μια ημέρα μόνο δε φτάνει για το περιβάλλον. Χρειάζονται όλες οι υπόλοιπες για να κινηθεί ο τροχός.

Είναι φορές που ψάχνεις να βρεις την άγρια ζωή ανάμεσα στα τσιμέντα. Κι όταν καταφέρνεις να τη βρεις δε μπορείς να μη χαμογελάσεις. Χαίρεσαι μαζί τους που καταφέρνουν να επιβιώσουν, που μοιράζονται μαζί σου αυτά τα λίγα τετραγωνικά του μπαλκονιού σου.

Διαβάστε τη συνέχεια »

αλλά μόλις βρήκα σε έναν αμερικάνικο κατάλογο με παραδοσιακούς μη τροποποιημένους σπόρους λαχανικών, ένα είδος ντομάτας που ονομάζεται Thessaloniki και εισάχθηκε στην Αμερική (και συγκεκριμένα στο Ohio) το 1950 από την Ελλάδα.

(σσσσσσ… μυστικό)

Την ώρα που έψαχνα για πλάκες πεζοδρομίου στο Google, βρέθηκα να διαβάζω σχετικά με μια πρωτοβουλία - παρέμβαση πολιτών που πραγματοποιήθηκε στην οδό Δημητρακοπούλου στο Κουκάκι τους τελευταίους μήνες.

Παρόλες τις δυσκολίες που υπήρχαν λόγω των τοπικών αρχόντων, οι κάτοικοι της περιοχής ήταν αρκετά αποφασισμένοι και προχώρησαν μόνοι τους. Ξύλωσαν μερικές πλάκες πεζοδρομίου και φύτεψαν μικρά δεντράκια. Η πρώτη δενδροφύτευση έγινε στις 9 Δεκεμβρίου 2007 και η δεύτερη στις 29 Μαρτίου 2008.

Δεν είχε τύχει να διαβάσω σχετικά με το θέμα όταν ήταν επίκαιρο, όμως πιστεύω πως αξίζει να το παρουσιάσω ακόμα και τώρα γιατί ήταν μια πολύ όμορφη κίνηση.

Κι αν περάσετε από την οδό Δημητρακοπούλου κι έχετε μαζί σας φωτογραφική μηχανή, τραβήξτε μια φωτογραφία για να δούμε αν κατάφεραν να επιβιώσουν τα δεντράκια αυτά.