Το real estate και η αγροτική γη
Έτυχε χθες, να με πάει μια φίλη βόλτα λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη για να δω το νέο σπίτι που χτίζει, ανάμεσα στα χωράφια και έξω από ένα απομακρυσμένο σχετικά χωριό της βορειοδυτικής Θεσσαλονίκης.
Τα γιατί και τα πως αφορούν κυρίως την ποιότητα ζωής αλλά δεν είναι αυτός ο σκοπός της δημοσίευσης μου.
Το μικρό χωράφι που αγόρασε, γιατί για χωράφι μιλάμε, κόστισε ένα σκασμό χρήματα, δεν έχει πρόσβαση σε άσφαλτο και φυσικά δε διαθέτει φως, νερό και τηλέφωνο. Είναι κατά κάποιο τρόπο στη μέση του πουθενά ανάμεσα σε χωράφια που καλλιεργούνται.
Με το που έριξε τα μπετά συνειδητοποίησε ότι τα γειτονικά χωράφια άρχισαν να πωλούνται σε διπλάσιες σχεδόν τιμές.
Η αγροτική γη έπαψε πλέον να έχει αξία ως αγροτική γη για να φυτέψεις πατάτες και σιτάρια. Η αγροτική γη φόρεσε τα καλά της και ελπίζει να γίνει ακριβοπληρωμένο γκαζόν προσεχώς.
Και μπορεί να είναι αμαρτία αυτό που θα πω, αλλά δε πρόκειται να λυπηθώ κανέναν αγρότη του νομού Θεσσαλονίκης (αλλά και των κοντινών νομών τώρα που το ξανασκέφτομαι) στη ζωή μου. Δεν υπάρχει και λόγος να τους λυπηθώ, εκπαιδεύονται γρήγορα στην τέχνη του real estate και γνωρίζουν καλά πως να μετατρέψουν ένα κομμάτι γης σε χρυσάφι. Και ξέρετε πόσα χωράφια έχουν στην κατοχή τους ε;
Το μόνο που συνεχίζει να με προβληματίζει, είναι ποιος θα συνεχίζει να φυτεύει πατάτες σε λίγα χρόνια κι επειδή προβλέπω να μην φυτεύει κανείς τίποτα, αναρωτιέμαι πόσες χιλιάδες χιλιόμετρα θα ταξιδεύουν αυτές οι έρμες οι πατάτες μέχρι να φτάσουν σπίτι μου από την μακρινή Ασία.











