Είχα ξεχάσει (για μερικά χρόνια) μια σακούλα με καμιά δεκαριά κιλά σκόνη ζεόλιθου που μου είχαν κάνει δώρο. Την βρήκα πρόσφατα στην αποθήκη κι αποφάσισα να χρησιμοποιήσω το ζεόλιθο για τα φυτά μου. Βασικά το ζεόλιθο μου τον χάρισε ένας άνθρωπος που ασχολείται επαγγελματικά με την επεξεργασία του, λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη. Δυστυχώς δε θυμάμαι το όνομα του πια.Είχαμε επισκεφτεί τις εγκαταστάσεις του κατά τη διάρκεια μιας εκπαιδευτικής επίσκεψης που αφορούσε στις βιολογικές καλλιέργειες.

Ήταν εντυπωσιακό να τον ακούς να μιλάει για το ζεόλιθο και τις χρήσεις του. Έλεγε πως εκείνη την εποχή συνεργαζόταν με κάποιους ερευνητές του ΑΠΘ σχετικά με το ζεόλιθο.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Έχω γράψει αρκετές φορές για το γιαπί-χώρο διακίνησης ναρκωτικών που μας έχει χαρίσει η Ελληνική πολιτεία, αλλά μπορώ να συνεχίσω να γράφω μέχρι να αποφασίσουν να το ολοκληρώσουν επιτέλους.

Σήμερα πραγματοποιήθηκε μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας. Θεωρώ πως έγινε σε πολύ λάθος χρόνο (εξετάσεις μαθητών - πρωί καθημερινής κλπ) αλλά ας μη σταθώ εκεί, τουλάχιστον ήταν μια αρχή.

Μας έκαναν την τιμή να έρθουν ο κ. Μαγκριώτης και ο κ. Ψωμιάδης. Για τον Μαγκριώτη δε πρόσεξα, αλλά ο Ψωμιάδης έγινε καπνός σε χρόνο dt. Ήρθε μίλησε στο βήμα, έδωσε συνέντευξη και εξαφανίστηκε χωρίς να κάτσει να ακούσει τι έλεγε εκείνη την ώρα ο δήμαρχος Σταυρούπολης. Ήταν εντυπωσιακό

Ακολουθεί ένα ερασιτεχνικό video που τράβηξα και μόνταρα στα πολύ γρήγορα (το πρώτο video που προσπαθώ να μοντάρω, δεν είμαι του σπορ αυτού)

Φωτογραφίες από τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας μπορείτε να βρειτε στο Flickr μου.

Το θέμα του κολυμβητηρίου είναι αρκετά σοβαρό. Ο χώρος είναι επικίνδυνος, βρώμικος και αφύλακτος. Βρίσκεται ανάμεσα σε σχολεία και ήδη έχουμε νεκρούς.

Έχω κι άλλο υλικό, θα προσπαθήσω να το μοντάρω λίγο πιο σωστά και να το ανεβάσω στο YouTube προσεχώς. Δε νομίζω πως έχω να γράψω κάτι άλλο μπορείτε να διαβάσετε παλιότερες δημοσιεύσεις μου για το θέμα, δεν έχει αλλάξει κάτι.

Πολλά τρέχουν και ποιο να πρωτοπιάσεις. Γέλασα πολύ σήμερα με τις δηλώσεις του κ. Μεϊμαράκη. Δε μπορούμε λέει να παραχωρούμε ασύδοτα την περιουσία του στρατού χωρίς να σκεφτούμε την περίπτωση της αντιπαροχής. Κάτσε ρε φίλε, βάστα. Από που τις βρήκε τις εκτάσεις του ο στρατός; από τον παππού του ή από τον πατέρα του; Τι το έχουμε κάνει εδώ πέρα; φτάνει πια με το real estate. Έχουμε και της εκκλησίας, έλεος πια. Χρειαζόμαστε πάρκα, και πράσινο και ανοιχτούς χώρους. Χρειαζόμαστε χώρους που να μπορούν να παίζουν τα παιδιά χωρίς να κινδυνεύουν από τα αυτοκίνητα, χρειαζόμαστε χώρους (424) για τα πανεπιστήμια των νέων της χώρας. Το μόνο που δε χρειαζόμαστε είναι ελιτίστικοι ξενώνες στρατιωτικών, μεζονέτες και τσιμέντα.

Όλα αυτά τα χρειαζόμαστε εμείς. Οι πολλοί, ο λαουτζίκος (you know?) Αν εσείς είστε με το πλευρό των λίγων (στρατιωτικών) να μας ενημερώσετε για να ξέρουμε και τι να ψηφίσουμε την επόμενη φορά.

Πάμε παρακάτω. Αύριο θα πραγματοποιηθεί μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Κολυμβητήριο Σταυρούπολης, το γνωστό κρατικό κέντρο διακίνησης ναρκωτικών. Είμαι καλεσμένη για φωτορεπορτάζ. Δηλαδή και καλεσμένη να μην ήμουν, πάλι εκεί θα βρισκόμουν. Αυτή είναι μια μάχη με την ελληνική πολιτεία στην οποία συμμετέχω αρκετό καιρό.

Τι άλλο; α ναι! Biologica 2008, έκθεση βιολογικών προϊόντων 29/5 με 1/6 στις εγκαταστάσεις του Διεθνούς Εκθεσιακού Κέντρου HELEXPO στη Θεσσαλονίκη. Είσοδος για το κοινό το Σαββατοκύριακο 10 το πρωί με 10 το βράδυ. Θα προσπαθήσω να πάω.

Αυτά προς το παρόν…

Μου μοιάζει λίγο περίεργο να γράφω ως νέα είδηση, κάτι που θα έπρεπε να λειτουργεί εδώ και χρόνια. Τα φάρμακα έχουν ημερομηνία λήξης, αυτό φαντάζομαι πως είναι γνωστό. Εσείς κάθε πότε καθαρίζετε το φαρμακείο του σπιτιού σας; Κάθε πότε τσεκάρετε τις ημερομηνίες ώστε να πετάξετε τα επικίνδυνα για την υγεία σας ληγμένα φάρμακα; Και κυρίως που τα πετάτε;

Φυσικά η απάντηση ως προς το “που”, είναι γνωστή, όμως μάλλον ήρθε ο καιρός να αρχίσετε να αλλάζετε συνήθειες. Άλλωστε κάτι που είναι ληγμένο και επικίνδυνο για τη δική σας υγεία, είναι ακόμα πιο επικίνδυνο πεταμένο στα σκουπίδια που καταλήγουν στις χωματερές.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Ένα ταξίδι στα όνειρα όπως λένε ο Gustavo και η Elke που αυτή τη στιγμή βρίσκονται στη Θεσσαλονίκη και τους ακούω σε ραδιοφωνική εκπομπή (Ράδιο Θεσσαλονίκη). Θα μείνουν εδώ μερικές ημέρες και μετά θα συνεχίσουν το ταξίδι τους προς την Τουρκία.

Μου αρέσουν όσοι προσπαθούν να αγγίξουν τα όνειρα τους χωρίς να σκέφτονται τα εμπόδια. Ο Gustavo ξεκίνησε το ταξίδι μόνος του με 2000$ το 2003 και έχει καταφέρει να συνεχίζει μέχρι σήμερα με τη βοήθεια του κόσμου. Την Elke την συνάντησε στη συνέχεια, όταν δέχτηκε να τον φιλοξενήσει στο σπίτι της στην Ισπανία. Ερωτεύτηκαν, παντρεύτηκαν και συνεχίζουν πλέον μαζί το ταξίδι.

Ουσιαστικά τα έσοδα τους προέρχονται από κάποια άρθρα που στέλνουν σε θεματικά περιοδικά, μέσω των φωτογραφιών που βγάζουν, αλλά και με τη βοήθεια του κόσμου.

Όποιος πιστεύει στα όνειρα και θέλει να τους βοηθήσει στο ταξίδι τους, ας το κάνει. Άλλωστε το μήνυμα που μας στέλνουν είναι το “Μην πιστεύετε πως κάτι είναι αδύνατον”

Και κάτι τελευταίο που κλέβω από την εκπομπή που ακούω ( ε φαντάζομαι πως θα είναι κατανοητό αυτό για το Ράδιο Θεσσαλονίκη) είναι πως τα παιδιά θα βρίσκονται το Σάββατο στη βόρεια πύλη της Έκθεσης στη Θεσσαλονίκη. Όποιος θέλει να τους γνωρίσει είναι ευπρόσδεκτος.

Θα αφήσω πίσω για λίγες ημέρες το σπίτι και τον υπολογιστή μου, για να ξαναδώ το δάσος που γλύτωσε. Έτσι το λέω πια, μια και ήταν το τμήμα που κατάφερε να γλυτώσει από τη μεγάλη φωτιά της Χαλκιδικής.

Για να συνεχίσω να το χαίρομαι και να μη το φωτογραφίζω με το άγχος της φωτιάς στα λίγα μέτρα, πρέπει να βάλω κι εγώ το χεράκι μου. Κι αυτό σημαίνει ξεχορτάριασμα της δικής μου γης. Πέρασαν δυο χρόνια σχεδόν από τη μεγάλη φωτιά, μα η ανάμνηση είναι πολύ ζωντανή ακόμα.

Μου έχει λείψει το χώμα, ώρα να φύγω για λίγο από τον πολιτισμό…

Όταν ρώτησα τους γονείς μου γιατί μετακομίσαμε δυτικά αφού το πρώτο μας σπίτι ήταν σε αρκετά κεντρική περιοχή της Θεσσαλονίκης, μου είπαν ότι έφταιγα εγώ. Είχα αρρωστήσει όταν ήμουν μωρό και κανείς δεν καταλάβαινε τι είχα, αλλά το μόνο σίγουρο ήταν πως μου έπεφταν τα μαλλιά. Στο τέλος με πήγαν σε έναν στρατιωτικό γιατρό που τους συμβούλεψε να με πάρουν μακριά από το κέντρο.

Βασικά αν θυμάμαι κάτι πολύ έντονα από τα παιδικά μου χρόνια, ήταν οι πολλές μετακομίσεις. Πολύ κούτα. Και ήρθαμε εδώ στο τέλος. Η μάνα μου έλεγε στον πατέρα μου πως θα μας φάνε οι λύκοι (δεν είχε λύκους ρε μάνα, είχαν ήδη φύγει) γιατί η περιοχή μόλις είχε αρχίσει να αναπτύσσεται.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Σήμερα μου έφερε ένα γράμμα από την Τουρκία ο ταχυδρόμος. Δηλαδή ένα δώρο ή κάτι ενδιάμεσα σε γράμμα και σε δώρο που έχω αγοράσει.

Ένα κομμάτι χαρτί που μετράει αρκετά χρόνια πια. Μια φωτογραφία της παλιάς Θεσσαλονίκης, της πόλης που αγαπάω.

Κι αν είχα χρονομηχανή, νομίζω πως σε αυτή την πόλη θα επέλεγα να επιστρέφω. Ξανά και ξανά, μέχρι να δω όλα τα χρώματα της στο πέρασμα των χρόνων .  Αυτό είναι η Θεσσαλονίκη για εμένα, αυτό ήταν πάντα, η πόλη που λαχταρούσα να επιστρέψω όπου και να βρισκόμουν. Ίσως γι’ αυτό να μη μπόρεσα να ριζώσω πουθενά αλλού.

Επειδή ξεχνάμε εύκολα, πριν 22 χρόνια ακριβώς, μάθαμε με πολύ άσχημο τρόπο τη λέξη Τσερνόμπιλ. Στις 26 Απριλίου το 1986 ζήσαμε το ατύχημα στον Πυρηνικό Σταθμό Παραγωγής Ενέργειας του Τσερνόμπιλ στη σημερινή Ουκρανία, που τότε ονομάζαμε απλά Σοβιετική Ένωση.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Έφτασε και το Σαββάτο της Πασχαλιάς μας. Όσοι δε φύγατε ακόμα, βιαστείτε για να μας αδειάσετε την πόλη. Να την δούμε κι εμείς λίγο ήρεμη. Για να πω την αλήθεια επειδή έχω ζήσει στην απέναντι πλευρά, αυτή του τουρισμού, δε ζηλεύω καθόλου εξόδους σαν αυτές (οι άλλες είναι καλύτερες). Οπότε θεωρώ σημαντικότερο να ευχηθώ καλό κουράγιο σε όλους αυτούς που θα υποδεχτούν τις ορδές των αστών. Μιλάμε για πολύ κούραση ε!

Σαββάτο πρωί και μας έσκασε και νέο upgrade στο Wordpress. Είπα να συγκεντρώσω όλες τις βαρετές διαδικασίες μαζί, φασίνα(σπιτιού) - backup - upgrade blogs. Να γλυτώσουμε και λίγο χρόνο. Χάθηκε ο κόσμος να βγάλουν το upgrade από βδομάδα; τς τς τς

Τι άλλο; Α ναι! προσοχή στους δρόμους για να γυρίσετε όλοι. Μη πάμε να αναστήσουμε έναν και χάσουμε χίλιους δίχως λόγο ε; Και προσοχή στη μανούλα φύση, δεν της αρέσουν καθόλου τα σκουπίδια που αφήνετε εκεί πίσω.

Τις ευχές μου και τη συμπαράσταση μου σε όσους χρειαστούν ιατρική βοήθεια αυτές τις ημέρες. Το κράτος υπολειτουργεί τέτοιες ημέρες γενικότερα και πολύς κόσμος θα τραβήξει μεγάλο ζόρι.

Καλό Πάσχα και καλή Ανάσταση σε όλους σας. Να περάσετε όμορφα και να συμπεριφέρεστε ανθρώπινα.

Εγώ κάπου εδώ θα τριγυρνάω, αν και ετοιμάζω εξορμήσεις στην υπέροχα άδεια πόλη (τέτοιες ευκαιρίες δεν τις βρίσκεις συχνά)