Πριν μερικά χρόνια, έτυχε να συμμετέχω σε ένα διαβαλκανικό πρόγραμμα που αφορούσε την προστασία του περιβάλλοντος. Στα πλαίσια του προγράμματος αυτού, είχαν έρθει πιτσιρίκια από όλες τις χώρες των Βαλκανίων. Παιδιά, τόσο διαφορετικά μα και τόσο όμοια ταυτόχρονα.
Στις μέρες που διήρκησε το πρόγραμμα τα έβλεπα να παίζουν, να ζωγραφίζουν και να γελάνε όλα μαζί. Τα έβλεπα να μαθαίνουν, να αφομοιώνουν στα μικρά τους μυαλουδάκια όλα αυτά που δυσκολευόμαστε να μεταδώσουμε σε ενήλικα άτομα.
Έπιανα συχνά τον εαυτό μου να σιγοτραγουδάω το συγκεκριμένο τραγούδι του Σιδηρόπουλου μέχρι να δεθεί στο μυαλό μου με τις εικόνες των παιδιών από τα Βαλκάνια. Δεν ήταν πολύς καιρός που είχε τελειώσει ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία.
Αν έχω μάθει κάτι όλα αυτά τα χρόνια, είναι πως οι “μεγάλοι” είναι καμμένο χαρτί τις περισσότερες φορές. Δύσκολο χαρτί, σαν μια επιχείρηση που ξέρεις από την αρχή πως θα πάει κατά διαόλου. Η μόνη σίγουρη επένδυση μας για το μέλλον, βρίσκεται στα παιδιά.
Πριν λίγες μέρες, το πλοίο της Ειρήνης έφερε στη χώρα μας 120 παιδιά. Μοιρασμένες στα δυο, 120 έφηβες από το Ισραήλ και την Παλαιστίνη ταξίδεψαν σε μνημεία και αξιοθέατα της χώρας μας μέχρι τα δυο να πάψουν να είναι δυο, μέχρι να δυο να γίνουν ένα.
Τα παιδιά ανέβηκαν στο πλοίο της Ειρήνης προσκεκλημένα από το Υπουργείο Εξωτερικών της χώρας μας λόγω μιας σειράς δράσεων για την Μέση Ανατολή που έχει ως στόχο την προώθηση της ειρήνης και της ευημερίας στην περιοχή.
Δεν ήμουν μαζί τους σε αυτό το ταξίδι, μα ξέρω μέσα μου πως μπορώ να πιστέψω σε αυτά τα παιδιά. Και μπορώ να πιστέψω, γιατί κατάφεραν μόνα τους να εξαφανίσουν από το μυαλό τους όλα όσα τους χωρίζουν. Και τα μηνύματα τους έφτασαν σε μένα μέσα από το twitter, γραμμένα από τα δικά τους χέρια. Και ξανατραγούδησα το τραγούδι του Σιδηρόπουλου…
“..και όταν θα’ ρθουν οι καιροί που θα’ χει σβήσει το κερί στην καταιγίδα, υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλυτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα…”
photo by
