Δε ξέρω αν το έχει παρατηρήσει κι άλλος, όμως μου μοιάζει πολύ αστείο πλέον. Κάθε φορά που γράφω ένα κείμενο υπέρ του περιβάλλοντος και κατά της οικοπεδοποίησης των δασών, γεμίζουν οι σελίδες μου με διαφημίσεις εργολάβων και μεσιτικών γραφείων.

Φυσικά, αυτό έχει να κάνει με τον αλγόριθμο του Google AdSense που προσπαθεί να φέρει σχετικές διαφημίσεις, ανάλογες με τα κείμενα των σελίδων. Στην περίπτωση αυτή λοιπόν το πετυχαίνει μεν, αλλα μοιάζουν σαν να πλαισιώνουν με ειρωνία κείμενα που είναι ουσιαστικά αντίθετα.

Φυσικά δε ξέρω κατά πόσο συμφέρει ή όχι τους διαφημιζόμενους όλο αυτό, εμένα μου μοιάζει τραγελαφικό πάντως. Το μόνο σίγουρο είναι πως υπάρχουν περισσότερες διαφημίσεις σχετικά με την πώληση κατοικιών και οικοπέδων, παρά με την προστασία των δασών και του περιβάλλοντος γενικότερα.  Δε θα περίμενα και κάτι διαφορετικό άλλωστε.

Να πω ότι δε σκιάχτηκα όταν τους είδα, ψέμματα θα πω. Έχω διάφορες φωτογραφίες από το ανθρώπινο μωσαϊκό που ζούσε κάποτε στη Θεσσαλονίκη, αλλά νομίζω πως μόνο αυτή μου έχει βγάλει τόσο αρνητικά συναισθήματα.

Χρωστάμε πολλά ευχαριστώ στους ανθρώπους που φωτογράφιζαν τον τόπο μας και εκτύπωναν όλες αυτές τις κάρτες στο εξωτερικό. Μας έχουν αφήσει μεγάλη κληρονομιά.

internetakia θέλω το plugin και την εικόνα ΤΩΡΑ.

Ξέρεις εσύ!

Έχει ήδη ανακοινωθεί και επίσημα, μια συνάντηση που πρόκειται να πραγματοποιηθεί αύριο το πρωί ανάμεσα σε bloggers και την Υπουργό Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη.

Η συνάντηση αυτή έχει προκαλέσει ένα μικρό σούσουρο και ίσως να προκαλέσει και μεγαλύτερο αύριο, δε ξέρω. Η συνάντηση οργανώθηκε με κάλεσμα κάποιων bloggers ουσιαστικά. Τη δική μου πρόσκληση την έλαβα την Παρασκευή και ομολογώ ότι με ξάφνιασε αρκετά.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Παρέα με την Άρτεμη, το Δημοσθένη, τον Βασίλη και τον Περικλή πρέπει να το απέκτησα αυτό το κουσούρι. Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που διάλεξα το πρώτο βιβλίο του Μπερνάρ Λεντερίκ από τα ράφια μιας δανειστικής βιβλιοθήκης. Τρία είναι στο σύνολο, μα νομίζω πως το πρώτο είναι το πιο όμορφο, μια και περιέχει τα πρώτα χρόνια των παιδιών στη Θεσσαλονίκη του 1881.

Πάντα σκεφτόμουν ότι πρέπει να τα αγοράσω αυτά τα βιβλία κάποια στιγμή, μα ακόμα δεν έτυχε. Είναι από αυτά τα “θα” που περιμένουν στη λίστα μαζί με άλλα.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Κάπου στο παρελθόν. Κάπου στο Φάληρο. Κι ίσως ακόμα, στις μνήμες μερικών. Όχι στις δικές μου σίγουρα. Μα αλήθεια δε ξέρω αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω από τα νεύρα μου, όταν βλέπω αυτά που σήμερα τα θάβει η λήθη και το μπετόν.

Μένω να χαζεύω μια παλιά καρτ ποστάλ, να προσπαθώ να γνωρίσω ένα κτήριο που δεν υπάρχει σήμερα και να αναρωτιέμαι πως κατάφεραν να φέρουν τα πάνω κάτω σ’ αυτή τη χώρα. Ζητούνται στοιχεία και μνήμες, είμαι σίγουρη πως υπάρχουν ακόμα.
Διαβάστε τη συνέχεια »

Το τελευταίο διάστημα έχω βουτήξει ολίγον, σε αρχειακό υλικό της Ελλάδας. Κάπου εκεί χάνομαι όταν δε γράφω και ταυτόχρονα εκνευρίζομαι γιατί βλέπω φαρδιά πλατιά copyright, πάνω σε ψηφιακό υλικό ενός αιώνα, για την ψηφιοποίηση του οποίου έχουμε πληρώσει όλοι μας φυσικά.

Τα πράγματα αποκτούν μια ιδιαίτερα αστεία όψη, όταν βλέπεις πως ξένες χώρες όπως η Αμερική για παράδειγμα, να προσφέρουν αρχειακό υλικό που αφορά τη χώρα μας ως public domain και να επιτρέπουν τη χρήση του από εμάς τους κοινούς θνητούς που δεν είχαμε γεννηθεί τότε.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Έψαχνα κάτι στο google και πρόσεξα κάποια αποτελέσματα που δεν είχα ξαναδεί σε άλλες αναζητήσεις μου. Στο κάτω μέρος είχε συγκεντρωμένα κάποια αποτελέσματα με τον τίτλο “News archive results of…”. Τα αποτελέσματα αυτά οδηγούσαν σε σκαναρισμένες σελίδες παλιού ξένου τύπου, που περιείχαν άρθρα σχετικά με αυτό που αναζητούσα από την ιστοσελίδα NewspaperArchive.com

Δυστυχώς η σελίδα είναι συνδρομητική, αλλά δε παύει να είναι αρκετά χρήσιμη και πανέξυπνα φτιαγμένη. Νομίζω πως σαν εφαρμογή θα μπορούσε να βοηθήσει αρκετό κόσμο στις αναζητήσεις του.

όπως την είδα μέσα από μια παλιά φωτογραφία…

Πλήθος κόσμου περιμένει με αγωνία τις εφημερίδες, χωρίς να γνωρίζει τι του ξημερώνει η επόμενη ημέρα. Νομίζω πως δε μπορώ να διακρίνω γυναίκες ανάμεσα τους, ίσως 3-4 μοναχά. Και είναι η δύναμη αυτή, που μου επέτρεψε σήμερα να ρίξω μια κλεφτή ματιά εκεί πίσω.

Διάβαζα σχετικά με τον πόλεμο της μπανάνας και την Ευρωπαϊκή Ένωση στο BBC και θυμήθηκα την εποχή που οι μπανάνες ήταν είδος απαγορευμένο για την Ελλαδίτσα μας. Όσοι είστε στα πρώτα “αντα” πιθανότατα θα την έχετε ζήσει αυτή την εποχή.

Θυμάμαι που περιμέναμε πως και πως να έρθουν διακοπές το καλοκαίρι διάφοροι συγγενείς μετανάστες από τη Γερμανία, για να μας φέρουν μπανάνες. Και εκείνοι δε το ξεχνούσαν ποτέ. Κάθε που ερχόταν στην Ελλάδα, έφερναν μαζί τους όσες μπανάνες μπορούσαν να μεταφέρουν και τις μοίραζαν δίκαια στις συγγενικές οικογένειες.

Μου φαίνεται πολύ αστείο αυτή τη στιγμή, σε μια εποχή που οι μπανάνες πωλούνται μερικές φορές φτηνότερα ακόμα και από τα μήλα. Όταν άρχισε επιτέλους η νόμιμη εισαγωγή στην Ελλάδα και έπαψε να είναι ο απαγορευμένος καρπός, θυμάμαι πως ήταν πανάκριβες. Εκλεκτή τροφή που γευόμασταν μια φορά το μήνα στην καλύτερη. Σιγά σιγά οι τιμές έπεσαν και έπαψε η κίτρινη μπανάνα να μοιάζει με χρυσάφι.

Για να πω την αλήθεια όμως, ακόμα και τώρα θεωρώ τις μπανάνες διαφορετικές από τα υπόλοιπα φρούτα. Ίσως να φταίει η λαχτάρα που είχαμε για τον απαγορευμένο αυτό καρπό.