Ένα ταξίδι στα όνειρα όπως λένε ο Gustavo και η Elke που αυτή τη στιγμή βρίσκονται στη Θεσσαλονίκη και τους ακούω σε ραδιοφωνική εκπομπή (Ράδιο Θεσσαλονίκη). Θα μείνουν εδώ μερικές ημέρες και μετά θα συνεχίσουν το ταξίδι τους προς την Τουρκία.

Μου αρέσουν όσοι προσπαθούν να αγγίξουν τα όνειρα τους χωρίς να σκέφτονται τα εμπόδια. Ο Gustavo ξεκίνησε το ταξίδι μόνος του με 2000$ το 2003 και έχει καταφέρει να συνεχίζει μέχρι σήμερα με τη βοήθεια του κόσμου. Την Elke την συνάντησε στη συνέχεια, όταν δέχτηκε να τον φιλοξενήσει στο σπίτι της στην Ισπανία. Ερωτεύτηκαν, παντρεύτηκαν και συνεχίζουν πλέον μαζί το ταξίδι.

Ουσιαστικά τα έσοδα τους προέρχονται από κάποια άρθρα που στέλνουν σε θεματικά περιοδικά, μέσω των φωτογραφιών που βγάζουν, αλλά και με τη βοήθεια του κόσμου.

Όποιος πιστεύει στα όνειρα και θέλει να τους βοηθήσει στο ταξίδι τους, ας το κάνει. Άλλωστε το μήνυμα που μας στέλνουν είναι το “Μην πιστεύετε πως κάτι είναι αδύνατον”

Και κάτι τελευταίο που κλέβω από την εκπομπή που ακούω ( ε φαντάζομαι πως θα είναι κατανοητό αυτό για το Ράδιο Θεσσαλονίκη) είναι πως τα παιδιά θα βρίσκονται το Σάββατο στη βόρεια πύλη της Έκθεσης στη Θεσσαλονίκη. Όποιος θέλει να τους γνωρίσει είναι ευπρόσδεκτος.

Θα αφήσω πίσω για λίγες ημέρες το σπίτι και τον υπολογιστή μου, για να ξαναδώ το δάσος που γλύτωσε. Έτσι το λέω πια, μια και ήταν το τμήμα που κατάφερε να γλυτώσει από τη μεγάλη φωτιά της Χαλκιδικής.

Για να συνεχίσω να το χαίρομαι και να μη το φωτογραφίζω με το άγχος της φωτιάς στα λίγα μέτρα, πρέπει να βάλω κι εγώ το χεράκι μου. Κι αυτό σημαίνει ξεχορτάριασμα της δικής μου γης. Πέρασαν δυο χρόνια σχεδόν από τη μεγάλη φωτιά, μα η ανάμνηση είναι πολύ ζωντανή ακόμα.

Μου έχει λείψει το χώμα, ώρα να φύγω για λίγο από τον πολιτισμό…

Όταν ρώτησα τους γονείς μου γιατί μετακομίσαμε δυτικά αφού το πρώτο μας σπίτι ήταν σε αρκετά κεντρική περιοχή της Θεσσαλονίκης, μου είπαν ότι έφταιγα εγώ. Είχα αρρωστήσει όταν ήμουν μωρό και κανείς δεν καταλάβαινε τι είχα, αλλά το μόνο σίγουρο ήταν πως μου έπεφταν τα μαλλιά. Στο τέλος με πήγαν σε έναν στρατιωτικό γιατρό που τους συμβούλεψε να με πάρουν μακριά από το κέντρο.

Βασικά αν θυμάμαι κάτι πολύ έντονα από τα παιδικά μου χρόνια, ήταν οι πολλές μετακομίσεις. Πολύ κούτα. Και ήρθαμε εδώ στο τέλος. Η μάνα μου έλεγε στον πατέρα μου πως θα μας φάνε οι λύκοι (δεν είχε λύκους ρε μάνα, είχαν ήδη φύγει) γιατί η περιοχή μόλις είχε αρχίσει να αναπτύσσεται.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Σήμερα μου έφερε ένα γράμμα από την Τουρκία ο ταχυδρόμος. Δηλαδή ένα δώρο ή κάτι ενδιάμεσα σε γράμμα και σε δώρο που έχω αγοράσει.

Ένα κομμάτι χαρτί που μετράει αρκετά χρόνια πια. Μια φωτογραφία της παλιάς Θεσσαλονίκης, της πόλης που αγαπάω.

Κι αν είχα χρονομηχανή, νομίζω πως σε αυτή την πόλη θα επέλεγα να επιστρέφω. Ξανά και ξανά, μέχρι να δω όλα τα χρώματα της στο πέρασμα των χρόνων .  Αυτό είναι η Θεσσαλονίκη για εμένα, αυτό ήταν πάντα, η πόλη που λαχταρούσα να επιστρέψω όπου και να βρισκόμουν. Ίσως γι’ αυτό να μη μπόρεσα να ριζώσω πουθενά αλλού.

Επειδή ξεχνάμε εύκολα, πριν 22 χρόνια ακριβώς, μάθαμε με πολύ άσχημο τρόπο τη λέξη Τσερνόμπιλ. Στις 26 Απριλίου το 1986 ζήσαμε το ατύχημα στον Πυρηνικό Σταθμό Παραγωγής Ενέργειας του Τσερνόμπιλ στη σημερινή Ουκρανία, που τότε ονομάζαμε απλά Σοβιετική Ένωση.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Έφτασε και το Σαββάτο της Πασχαλιάς μας. Όσοι δε φύγατε ακόμα, βιαστείτε για να μας αδειάσετε την πόλη. Να την δούμε κι εμείς λίγο ήρεμη. Για να πω την αλήθεια επειδή έχω ζήσει στην απέναντι πλευρά, αυτή του τουρισμού, δε ζηλεύω καθόλου εξόδους σαν αυτές (οι άλλες είναι καλύτερες). Οπότε θεωρώ σημαντικότερο να ευχηθώ καλό κουράγιο σε όλους αυτούς που θα υποδεχτούν τις ορδές των αστών. Μιλάμε για πολύ κούραση ε!

Σαββάτο πρωί και μας έσκασε και νέο upgrade στο Wordpress. Είπα να συγκεντρώσω όλες τις βαρετές διαδικασίες μαζί, φασίνα(σπιτιού) - backup - upgrade blogs. Να γλυτώσουμε και λίγο χρόνο. Χάθηκε ο κόσμος να βγάλουν το upgrade από βδομάδα; τς τς τς

Τι άλλο; Α ναι! προσοχή στους δρόμους για να γυρίσετε όλοι. Μη πάμε να αναστήσουμε έναν και χάσουμε χίλιους δίχως λόγο ε; Και προσοχή στη μανούλα φύση, δεν της αρέσουν καθόλου τα σκουπίδια που αφήνετε εκεί πίσω.

Τις ευχές μου και τη συμπαράσταση μου σε όσους χρειαστούν ιατρική βοήθεια αυτές τις ημέρες. Το κράτος υπολειτουργεί τέτοιες ημέρες γενικότερα και πολύς κόσμος θα τραβήξει μεγάλο ζόρι.

Καλό Πάσχα και καλή Ανάσταση σε όλους σας. Να περάσετε όμορφα και να συμπεριφέρεστε ανθρώπινα.

Εγώ κάπου εδώ θα τριγυρνάω, αν και ετοιμάζω εξορμήσεις στην υπέροχα άδεια πόλη (τέτοιες ευκαιρίες δεν τις βρίσκεις συχνά)

Απίστευτο video που δε πρέπει να χάσετε, μου έφτιαξε τη μέρα…

(lol)

νομίζω πως έχω να δω τόσο πετυχημένο video σχετικό με το blogging από το θρυλικό video του cpil για το κλείσιμο της υπηρεσίας monitor του vrypan (αν και του cpil ήταν περισσότερο προσεγμένο φυσικά)

Παρακολουθώ αυτές τις ημέρες μια δημοσίευση που έγινε σε blog του BBC σχετικά με το θέμα της Μακεδονίας. Σήμερα τολμώ να πω ότι θα ξεπεράσει τα 1000 σχόλια μια και αυτή τη στιγμή έχει φτάσει αισίως τα 982, είναι θέμα λίγων ωρών προφανώς.

Έχει ενδιαφέρον να παρακολουθείς το debate ανάμεσα στις δύο πλευρές. Πολλές φορές φυσικά μετατρέπεται σε τραγικά αστείο κι αναρωτιέσαι αν μερικοί άνθρωποι έχουν κατέβει από άλλο πλανήτη. Προσωπικά το έχω καθιερώσει αυτή την εβδομάδα να διαβάζω έναν χ αριθμό σχολίων κάθε ημέρα και να δίνω το βραβείο κοτσάνας στο τέλος. Συναγωνίζονται πολλές ατάκες για αυτό το βραβείο και κάποιες φορές ζορίζομαι να αποφασίσω ποιος έχει γράψει τη μεγαλύτερη αηδία.

Είναι δύσκολο να διαβαστεί όλο αυτό με τη μία, χρειάζονται αρκετές ημέρες μάλλον, αλλά θεωρώ ότι αξίζει για να μπορέσει να κατανοήσει κάποιος το μέγεθος της προπαγάνδας αλλά και τις απόψεις της άλλης πλευράς.

Ταυτόχρονα άρχισα πια να σκέφτομαι ότι μπορεί και να δημιουργούν επίτηδες τέτοια θέματα στις αναγνωρισμένες ενημερωτικές ιστοσελίδες. Το Μακεδονικό καίει αρκετό κόσμο αυτή την εποχή και σίγουρα “πουλάει”. Αναρωτιέμαι οπότε, μήπως γράφονται επίτηδες προκλητικά κείμενα για χάρη του τζερτζελέ και της επισκεψιμότητας.

Κάθε μέρα που περνάει χάνονται δεκάδες γλωσσες και διάλεκτοι. Αυτή είναι μια πραγματικότητα που κανείς δε μπορεί να την αρνηθεί. Κοιτούσα πριν από λίγο τις προσπάθειες κάποιων ατόμων να στηρίξουν τη δημιουργία μιας Ποντιακής Wikipedia, την ώρα που αντίστοιχες προσπάθειες για δημιουργία αρχαιοελληνικής και καθαρεύουσας(?) δεν μπόρεσαν να στηρίξουν την χρησιμότητα της ύπαρξης τους, εφόσον δεν υπάρχει κόσμος που να τις χρησιμοποιεί ως γλώσσες.

Ταυτόχρονα σκεφτόμουν πόσο χρήσιμο θα ήταν, να υπήρχε ένα παρόμοιο project που θα μπορούσε να στηρίξει όλες τις διαλέκτους και τα γλωσσικά ιδιώματα που υπάρχουν στην Ελλάδα.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Έλαβα ένα σχόλιο από αναγνώστη του magicasland.

Στο OCENA at info θα βρειτε τους εναπομειναντες Ποντιους της περιοχης της Τραπεζουντας

Το έγραψε όσο πιο σύντομα και διακριτικά μπορούσε, σε ένα κείμενο που είχα γράψει για τους Ελληνόφωνους της Κάτω Ιταλίας. Χαίρομαι που το έκανε και τον ευχαριστώ.

Για να πω την αλήθεια δε ξέρω τι να γράψω, έχω κολλήσει προς το παρόν. Διανύουμε εποχές, που όλα γίνονται ένα κουβάρι στα μυαλά μας. Κι άραγε όλοι αυτοί που σκίζονται για τη μη ελληνικότητα όσων ζουν εδώ τι έχουν κάνει για τις αντίθετες περιπτώσεις;

Για πρώτη φορά, στο δημοτικό σχολείο βιώσαμε το πρόβλημα με τη γλώσσα μας. Ο κάθε δάσκαλος που διοριζόταν στο σχολείο μας, απαγόρευε την ομιλία στη μητρική μας. Κάποτε μας εκφόβιζε και κάποτε μας έδερνε για να μη την μιλάμε. Ζητούσε να καταγγείλουμε αυτόν που μιλούσε Ρωμαίικα, αλλά δεν τον ακούγαμε. Συνεχίζαμε να αστειευόμαστε και να παίζουμε, να μαλώνουμε και να τα βρίσκουμε με τη μητρική μας γλώσσα. Με τον καιρό, αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε για τη μητρική μας γλώσσα. Ρωτούσαμε τους μεγάλους, τι γλώσσα μαθαίναμε και τι μιλούσαμε. Μάθαμε πως λεγόταν «Τούρκτσε» αυτή που μαθαίναμε και «Ρούμτζε» αυτή που μιλούσαμε.

Διαβάστε τη συνέχεια »