Είναι από τις λίγες φορές, που θέλω να γράψω κάτι συγκεκριμένο αλλά δυσκολεύομαι να βρω τις λέξεις. Προσπαθώ να καταλάβω πόσο έχει αλλάξει ο καταναλωτισμός τους ανθρώπους των πόλεων. Μεταφύτευα μερικούς κατιφέδες από μια μεγάλη ζαρτινιέρα σε μια μικρότερη για να κάνω χώρο για τα άλλα φυτά μου που μεγαλώνουν περισσότερο, όταν πέρασε ένας γείτονας και με κοίταξε πάλι παράξενα.
Δε βαρέθηκες να ασχολείσαι με τα φυτά; με ρώτησε με ύφος απαξιωτικό.
Γιατί να βαρεθώ; του απάντησα;
Χρμφ…. ζαρζαβατικά είπε κοροιδεύοντας την ώρα που με προσπερνούσε ο πρωτευουσιάνος, που όλη του τη ζωή την πέρασε πουλώντας λαχεία στους δρόμους στο βαρδάρη.
Η αλήθεια είναι πως δεν έχω ζαρζαβατικά ούτε εδώ, αλλά ούτε στο μεγάλο μπαλκόνι της μητέρας μου. Πάντοτε είχαμε λουλούδια και διακοσμητικά φυτά. Τον τελευταίο μήνα όμως, φυτεύω σπόρους λαχανικών που όταν φυτρώνουν τα μεταφέρω στο κτήμα της Χαλκιδικής.
Όσο περνάει ο καιρός όμως, και καταλαβαίνω πως κρυφοκοιτάνε τα σπορεία μου όταν δεν είμαι μπροστά για να μου πετάξουν μπηχτές με την πρώτη ευκαιρία που θα με δουν, τόσο περισσότερο πεισμώνω και σκέφτομαι σοβαρά να τους σπάσω τα νεύρα μεγαλώνοντας διάφορα λαχανικά στην πόλη.
Αυτό που με εκνευρίζει περισσότερο, είναι πως την απαξίωση αυτή, τη βλέπω στα μάτια των μεγαλύτερων ανθρώπων που κάποτε ζούσαν σε χωριά και γνωρίζουν πως μοιάζουν τα μικρά φυτά των λαχανικών. Οι νεώτεροι δεν προσέχουν, αλλά και να πρόσεχαν δεν θα μπορούσαν να αναγνωρίσουν τι ακριβώς έχω φυτέψει γιατί έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει στην πόλη.
Ίσως είμαι εγώ η παράξενη τελικά, δε ξέρω. Μου φαίνεται αδιανότητο όμως, το ότι φτάσαμε σε σημεία που μοιάζει πιο λογικό το να αγοράσεις ντομάτες Βελγίου από το σούπερ μάρκετ από ότι να φυτέψεις μια ντοματιά κι έναν βασιλικό σε μια γλάστρα στο σπίτι σου.