Photographer: h.koppdelaney

… γιατί χανόμαστε

άσε που δε φορολογείται κιόλας

Αν και ξεκίνησε λίγο νωρίς η γιορτή της Τσικνοπέμπτης στην πλατεία της Άνω Ηλιούπολεως,  ίσως τελικά να ήταν θετικό γιατί πρώτη φορά είδα τόσο πολλές γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας να συμμετέχουν σε εκδήλωση του δήμου. Και σύρανε και το χορό μια και οι νεότεροι αλλά και οι άντρες που ήταν μαζεμένοι δε το αποφάσιζαν να χορέψουν μάλλον.

Το συγκρότημα που έπαιζε ήταν αρκετά καλό και η επιλογή της παραδοσιακής μουσικής αντί για την ξενόφερτη λάτιν που συνηθίζεται αυτές τις ημέρες ήταν σοφή επιλογή.

Η τσίκνα δε θα μπορούσε να λείπει φυσικά μια και οι υπάλληλοι του δήμου Σταυρούπολης έψηναν ικανοποιητικές ποσότητες και οι σχάρες ήταν γεμάτες σουβλάκια.

Μη βλέπετε που γράφει 2008 το περτικαλί μπουφανάκι του κυρίου που μας γυρίζει την πλάτη, φετινές είναι οι φωτό και τα σουβλάκια ολόφρεσκα και καλοψημένα.

Από ότι καταλάβατε προτίμησα τις τοπικές εκδηλώσεις από τις εκδηλώσεις του Δήμου Θεσσαλονίκης. Οι γειτονιές μας πρέπει να παραμείνουν ζωντανές.

Άντε και του χρόνου!

Μη κάνετε καμιά βλακεία και πάτε στην Πάτρα ή στην Ξάνθη για το καρναβάλι. Στη Θεσσαλονίκη να έρθετε που διασκεδάζουμε πολύ. Πιο κεφάτο καρναβάλι δε θα βρειτε, δείτε και το διάκοσμο της πόλης μας για να πάρετε μια ιδέα. Είναι τόσο κεφάτος ο αποκριάτικος διάκοσμος μας που όλοι οι εργαζόμενοι της πόλης γεμίζουν θετική ενέργεια κάθε πρωί που τον βλέπουν πριν πιάσουν δουλειά.

Φήμες λένε πως οι μαμάδες της πόλης δεν τρομοκρατούν τα παιδιά με τον κακό λύκο ή την κατσιβέλα για να φάνε το φαγητό τους πλέον.

Διότι ήμεθα large και συνδυάζουμε τα πάντα σε αυτή την πόλη. Φήμες λένε ότι ότι θα σουβλίσουμε και το πασχαλινό αρνί με φόντο τα Χριστουγεννιάτικα δέντρα φέτος.

Προσωπικά δε μπορώ να σας το υποσχεθώ, αλλά να προσέξετε καλού κακού μη μπλεχτεί ο χαρταετός σας στο χριστουγεννιάτικο δέντρο της πλατείας Αριστοτέλους.

Ιστανμπούλ, Πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2010

Η Κωνσταντινούπολη ανήκει στην Ιστορία πλέον. Κι ας μη ξέρω πως να τονίσω σωστά το Ίστανμπουλ

Istanbul was Constantinople
Now it’s Istanbul, not Constantinople
Been a long time gone, Constantinople
Now it’s Turkish delight on a moonlit night

Every gal in Constantinople
Lives in Istanbul, not Constantinople
So if you’ve a date in Constantinople
She’ll be waiting in Istanbul

Even old New York was once New Amsterdam
Why they changed it I can’t say
People just liked it better that way

So take me back to Constantinople
No, you can’t go back to Constantinople
Been a long time gone, Constantinople
Why did Constantinople get the works?
That’s nobody’s business but the Turks

Istanbul (Istanbul)
Istanbul (Istanbul)

Even old New York was once New Amsterdam
Why they changed it I can’t say
People just liked it better that way

Istanbul was Constantinople
Now it’s Istanbul, not Constantinople
Been a long time gone, Constantinople
Why did Constantinople get the works?
That’s nobody’s business but the Turks

So take me back to Constantinople
No, you can’t go back to Constantinople
Been a long time gone, Constantinople
Why did Constantinople get the works?
That’s nobody’s business but the Turks

Istanbul

Διαβάζω με ενδιαφέρον ένα δημοσίευμα της εφημερίδας Μακεδονία για το υπερσύγχρονο πυρηνικό καταφύγιο που υπάρχει στα υπόγεια του στρατιωτικού νοσοκομείου 424.

Το άρθρο περιέχει πάρα πολλές λεπτομέρειες για τους χώρους του 424. Και πολλά νούμερα, πάρα πολλά. Φροντίζει να μας ενημερώσει ακόμα και για το ότι διαθέτει 9.800 πόρτες με αντίστοιχα κλειδιά.

Μας λέει για τις γεννήτριες, τις δεξαμενές νερού, τους έλικες που φέρνουν καθαρό αέρα στο καταφύγιο ο οποίος φιλτράρεται και άλλα πολλά που σου παρέχουν μια σχετική αίσθηση ασφάλειας, ειδικά αν μένεις σχετικά κοντά στο νοσοκομείο – πυρηνικό καταφύγιο. Προσωπικά δε νομίζω ότι χρειάζομαι περισσότερο απο μισή ώρα ποδαρόδρομου για να φτάσω.

Το μόνο που δε μας λέει το δημοσίευμα όμως, παρά τα δεκάδες νούμερα του, είναι το πόσοι εκλεκτοί χωράνε εκει μέσα…

Γιατί μπορεί μεν το πυρηνικό καταφύγιο να είναι κοντά μου, αλλά δε ξέρω αν θα μου ανοίξει κανείς κάποια από τις 9.800 πόρτες του για να μπω μέσα αν κάποτε χρειαστεί.

Σαν να το βλέπω είναι μου φαίνεται, οι επόμενες γενιές θα διαβάζουν στην ιστορία τους για το “συνωστισμό” που επικρατησε έξω από το πυρηνικό καταφύγιο της πόλης.