Ρωμαίικα την ονομάζαμε εμείς
Έλαβα ένα σχόλιο από αναγνώστη του magicasland.
Στο OCENA at info θα βρειτε τους εναπομειναντες Ποντιους της περιοχης της Τραπεζουντας
Το έγραψε όσο πιο σύντομα και διακριτικά μπορούσε, σε ένα κείμενο που είχα γράψει για τους Ελληνόφωνους της Κάτω Ιταλίας. Χαίρομαι που το έκανε και τον ευχαριστώ.
Για να πω την αλήθεια δε ξέρω τι να γράψω, έχω κολλήσει προς το παρόν. Διανύουμε εποχές, που όλα γίνονται ένα κουβάρι στα μυαλά μας. Κι άραγε όλοι αυτοί που σκίζονται για τη μη ελληνικότητα όσων ζουν εδώ τι έχουν κάνει για τις αντίθετες περιπτώσεις;
Για πρώτη φορά, στο δημοτικό σχολείο βιώσαμε το πρόβλημα με τη γλώσσα μας. Ο κάθε δάσκαλος που διοριζόταν στο σχολείο μας, απαγόρευε την ομιλία στη μητρική μας. Κάποτε μας εκφόβιζε και κάποτε μας έδερνε για να μη την μιλάμε. Ζητούσε να καταγγείλουμε αυτόν που μιλούσε Ρωμαίικα, αλλά δεν τον ακούγαμε. Συνεχίζαμε να αστειευόμαστε και να παίζουμε, να μαλώνουμε και να τα βρίσκουμε με τη μητρική μας γλώσσα. Με τον καιρό, αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε για τη μητρική μας γλώσσα. Ρωτούσαμε τους μεγάλους, τι γλώσσα μαθαίναμε και τι μιλούσαμε. Μάθαμε πως λεγόταν «Τούρκτσε» αυτή που μαθαίναμε και «Ρούμτζε» αυτή που μιλούσαμε.










