Σκάλιζα τα αρχεία μου και ανακάλυψα μερικές παλιές φωτογραφίες. Όπως αυτή. Τραβηγμένη πριν την εποχή της ψηφιακής. Λογικά πρέπει να ήμουν 20 όταν τραβήχτηκε.
Είχα δώσει το φιλμ για εμφάνιση και ο φωτογράφος μου είπε ότι είχαν καεί όλες οι φωτογραφίες. Πήρα τα αρνητικά και πήγα για μάθημα. Κατάφερα να την εμφανίσω μόνη μου σε σκοτεινό θάλαμο της σχολής.
[photo © by magica]
Ξεκίνησε κι επίσημα να λειτουργεί το OpenID στα σχόλια του blogger.com
Έτσι, από σήμερα θα χρησιμοποιώ OpenID στα σχόλια που θα αφήνω στα blogs του blogger.com για να είμαστε σίγουροι.
Το βολικό με το OpenID είναι ότι δε χρειάζεται να χρησιμοποιώ προφίλ στο blogger.com πλέον για να σχολιάζω. Μέχρι τώρα αναγκαζόμουν να έχω ένα άχρηστο blog στο blogger.com μέσω του οποίου γινόταν redirect στη σελίδα μου εδώ.
Θα δω αν μπορώ να περάσω κάπως και στο magicasland.com λειτουργία OpenID για να μη ζορίζεστε όταν σχολιάζετε κι εσείς. Μέχρι τώρα δε το είχα ψάξει καθόλου.
Ένας νέος χώρος δημιουργήθηκε προσφάτως. Η μικρή του ιστορία ξεκίνησε το καλοκαίρι, πριν φύγω στη Σαντορίνη. Έκλεισα το domain με άλλα σχέδια στο μυαλό μου.
Φυσικά, δεν είχα φανταστεί πως θα έμενα τόσο καιρό στη Σαντορίνη, ούτε ότι θα έμενα τόσο καιρό εκτός internet. Κι αυτό ανέτρεψε τα αρχικά μου σχέδια.
Αυτή την εποχή, για διάφορους λόγους, δεν έχω τη διάθεση να φτιάξω αυτό που αρχικά είχα σκεφτεί. Αλλά μια και το domain υπήρχε στη διάθεση μου, κάτι έπρεπε να το κάνω.
Παράλληλα, είναι μια εποχή που έχω διάθεση για νέους πειραματισμούς.
Έτσι, έστησα ένα θεματικό blog που θα τριγυρνά ανάμεσα σε γεύσεις, εικόνες και μυρωδιές. Χωρίς να είμαι επαγγελματίας σεφ ή φωτογράφος, αποφάσισα να αρχίσω να παίζω λίγο.
Προς το παρόν ομολογώ πως με χαλαρώνει η όλη ιδέα. Δε γνωρίζω ποια θα είναι η πορεία του, αλλά ούτε και με ενδιαφέρει εφόσον το διασκεδάζω.
Σαν τις κυράδες του χωριού μιας άλλης εποχής, που φωνάζανε χαρούμενες η μία στην άλλη όταν συνδέθηκε το πρώτο ραδιόφωνο του χωριού με ηχείο στην πλατεία νιώθω. Κάπως έτσι έπρεπε να νιώθανε λογικά κι όταν συνδέθηκε η πρώτη τηλεφωνική γραμμή και μπορούσαν να επικοινωνούν μέσω συρμάτων.
Παιδάκι θυμάμαι που προσπαθούσαμε να βάλουμε όλοι τηλέφωνο σπίτια μας. Θα έπρεπε να είσαι πολύ τυχερός για να στο συνδέσουν σε λιγότερο από τρεις μήνες. Κάποιοι περίμεναν και περισσότερο ή έβαζαν μέσον για να επισπεύσουν τις διαδικασίες.
Τεχνολογική εξέλιξη. Και ανάπτυξη. Λέμε τώρα…
Θα χρειαστεί να περάσουν πολλά, πάρα πολλά χρόνια μέχρι να δούμε αυτόν τον έρμο τον εκσυγχρονισμό στην Ελλάδα. Θα περάσουν ακόμη περισσότερα μέχρι να πάψουμε να νιώθουμε σαν τα αποπαίδια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ναι καλά το ξέρετε, σιγά μη δε το ξέρατε.
Κοντεύει να περάσει μήνας και η Οτενέτ δε μου κάνει τη χάρη ακόμα να συνδέσει το internet μου.
Μια στις τόσες έρχομαι σε Internet cafe να δω email κλπ αλλά κάθομαι μπροστά στην οθόνη και δε γράφω τίποτα. Προτιμώ να διαβάζω άλλα blog, ελληνικά και αγγλόφωνα.
Νιώθω άβολα, ξένα. Δεν είναι ο χώρος μου, δεν είναι ο υπολογιστής μου…
Θέλω internet σπίτι μου, τόσα πολλά ζητάω άραγε;
