Κάποιες στιγμές, έχεις την ευκαιρία να συναντήσεις ανθρώπους που σε γοητεύουν, ανθρώπους πραγματικά ερωτεύσιμους. Ο λόγος τους αρκεί για να σε ταξιδέψει, κρέμεσαι από τα χείλη τους και ρουφάς την κάθε τους λέξη σα να ήταν παλιό καλό κρασί.
Did I say that…
Λέξεις σκορπισμένες στο χρόνο
λέξεις ίδιες ξανά και ξανά
δώρο στη θυγατέρα της επανάληψης
κι αν ανοίξεις τα σκονισμένα μου βιβλία
πάλι εκεί μέσα θα τις βρεις
να μετρούν έτη πολλά
Did I say that…
Κι αν τις άκουσες
και τις διάβασες
ή τις σκέφτηκες
σου έμοιαζαν πάντοτε μικρές
κι ασήμαντες
Did I say that…
μα ακόμα τις διαβάζεις
όπως πάντα
Did I say that…
Κι αλήθεια πόσο πιο εύκολο θα ήταν
αν σήκωνες τα πέπλα
κι έβλεπες πίσω από τις λέξεις
Did I say that…
…
[photo]
Έψαχνα το χρώμα της σιωπής πριν λίγα λεπτά. Λένε πως η σιωπή μοιάζει με χρυσάφι κάποιες στιγμές. Κάποιες άλλες πάλι, μοιάζει με θάνατο. Είναι βαθιά και σκοτεινή.
Μα η δική μου σιωπή, είναι λευκή. Σαν το χιόνι. Μοιάζει με μια απέραντη λευκή βουνοπλαγιά. Λευκή σαν την επιφάνεια που γράφω τώρα.
Κι είναι τόσα τα χρώματα που κρύβει από κάτω. Χρώματα που θέλουν να ξεπηδήσουν και να πλημμυρίσουν κάθε γωνιά, χρώματα που θέλουν να φτιάξουν λουλούδια, πουλιά, πεταλούδες και ουράνια τόξα.
Κάποτε η σιωπή μου ήταν πολύχρωμη. Την μοιράστηκα μαζί σου χιλιάδες φορές.
Τώρα την κάλυψα με λευκό.
Για να μη φοβάσαι…
Ελάτε να δούμε ένα εκπαιδευτικό βίντεο. Σήμερα έκανα βόλτες στο YouTube και βρήκα διάφορα καλούδια.
Ας το δούμε όλοι μαζί, φρεσκότατο είναι, μόλις μιας ημέρας
και μετά ας συνεχίσουμε να κοροϊδεύουμε τους Έλληνες που κατεβαίνουν στα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία. Σαν να μην έγινε τίποτα. Ποτέ.
Πληκτρολόγησες αργά, την ώρα που κανένας δε θα μπορούσε να σε διακόψει, δυο λέξεις που σου έμοιαζαν με σανίδα σωτηρίας εκείνη τη στιγμή. Ταξίδεψε η αναζήτηση σου κι έφτασε εδώ, σε εμένα. Ένιωσα ένα τσίμπημα στην καρδιά καθώς τις διάβαζα, ξόρκια αγάπης έγραφε, αυτό αναζητούσες.
Ο Χάρης είναι ο γάτος μου. Έχω ξαναγράψει γι’ αυτόν μια μέρα που τρύπωσε σε μια πολυκατοικία και δε μπορούσε να βγει. Εκεί μπορείτε να δείτε και μια πιο φυσιολογική του φωτογραφία.
Μπήκε επίσημα ο Δεκέμβρης. Καλό μήνα να έχουμε και να χαμογελάμε κάπως περισσότερο αυτές τις ημέρες. Όταν ήμουν μικρή, στολίζαμε πάντοτε το Χριστουγεννιάτικο δέντρο λίγες ημέρες πριν τα Χριστούγεννα. Δε ξέρω αν αυτό είναι το πιο σωστό, δε με ένοιαζε κιόλας, εγώ το ήθελα περισσότερες ημέρες. 
Διαβάστε τη συνέχεια »
Έσπαγα το κεφάλι μου τον τελευταίο καιρό να θυμηθώ το όνομα μιας κοπέλας, που βρεθήκαμε να μένουμε μαζί πριν χρόνια στο ας πούμε κοινόβιο μιας περιβαλλοντικής οργάνωσης.
Είχε ασυνήθιστο όνομα και κολλούσε το μυαλό μου. Το θέμα όμως, είναι πως την είδα μερικές φορές να μιλάει στην εκπομπή της Νικολούλη σχετικά με την εξαφάνιση της Έφης, της κοπέλας που τελικά βρέθηκαν τα οστά της χθες. Εντάξει Νικολούλη δε παρακολουθώ, αλλά αυτό το διάστημα, την παίζουν και οι ειδήσεις συχνά.
Σήμερα με κλέψανε. Και στεναχωρήθηκα. Πολύ.
Σε άλλη περίπτωση μπορεί να έβαζα τις φωνές, όπως κάθε φορά που κλέβουν κείμενα μου. Σήμερα όμως ένιωσα απαίσια. Περισσότερο από όσο νομίζετε.
Ο λόγος που ένιωσα τόσο άσχημα, είναι επειδή με έκλεψε φιλικό άτομο. Και μάλιστα άτομο που το βοήθησα από το μηδέν να δημιουργήσει το blog του.
Δε ξέρω αν το σκέφτηκε καθόλου πριν το κάνει. Δε καταλαβαίνω με ποιά λογική το έκανε. Με ξέρει, τον ξέρω. Με διαβάζει, τον διαβάζω.
Κι όμως δημοσίευσε σήμερα, ένα μύθο που έγραψα πέρσι στο blog μου. Ο μύθος είναι παλιός ιρλανδικός. Η μετάφραση και η απόδοση είναι δική μου. Ουσιαστικά άλλαξε μόνο τον τίτλο του μύθου.
Νιώθω άσχημα. Πολύ άσχημα. Τον αγαπούσα τον Νεραϊδοχορό και ειλικρινά δε ξέρω πως να αντιδράσω.
Το ακόμα χειρότερο είναι πως στο magicasland επιτρέπω την αναδημοσίευση αρκεί να υπάρχει αναφορά. Ο blogger που αντέγραψε το μύθο δηλώνει πως τα κείμενα στο blog του είναι κατοχυρωμένα και αποτελούν πνευματικά του δικαιώματα…
Νιώθω αηδία αυτή τη στιγμή.
Μια φορά κι έναν καιρό ήμουν κι εγώ παιδάκι. Το να φύτρωσα ξαφνικά μέσα σε ένα λάχανο το αποκλείουμε δια ροπάλου, οπότε, όπως είναι λογικό πέρασα και από αυτές τις τρυφερές ηλικίες.
Σε όλα μου τα παιδικά χρόνια, ξετρελαινόμουν κάθε φορά που η μαμά μου μαγείρευε φακές. Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, και για το παστίτσιο ξετρελαινόμουν, όμως αυτή τη στιγμή το θέμα μας είναι οι φακές και παρακάμπτω το παστίτσιο.
Μπορούσα λοιπόν να τρώω φακές συνέχεια. Όσο συχνά κι αν μαγείρευε η μαμά μου τις έτρωγα αδιαμαρτύρητα. Θα μπορούσα να πω, ίσως, πως ήταν η χρυσή εποχή της φακής.
Συχνά πυκνά η μητέρα μου, μαγείρευε κι ένα άλλο πράγμα που βρωμοκοπούσε και ήταν γλοιώδες. Μια φορά με έβαλε να το φάω με το ζόρι, αφού είχε βαρεθεί να με παρακαλάει η γυναίκα και το έφτυσα. Τραχανά το έλεγε και το έστελναν κάτι αναθεματισμένες θείες από το χωριό. Κάθε φορά που έβλεπα να φέρνουν σπίτι τραχανά έβριζα και έπαιρνα μια έκφραση αηδίας.
"
