που δεν τις αντέχεις.

Από την πρώτη στιγμή που θα ανοίξεις τα μάτια σου.

Όλα μοιάζουν να κινούνται απίστευτα αργά και αδιάφορα.

Ακόμα κι αυτή η σόμπα που αρνείται να ανάψει και απαιτεί να ασχοληθείς μαζί της, σου σπάει τα νεύρα.

Είναι κάτι Κυριακές, που βρίσκεις κατά τύχη ένα ξεχασμένο πενηντάευρω μέσα σ’ ένα τσίγκινο γλαστράκι στο γραφείο σου. Κι ενώ το πορτοφόλι σου ήταν άδειο και βαριόσουν να πας στην τράπεζα για ανάληψη, απλώς ψιθυρίζεις αδιάφορα ότι δε θα χρειαστεί να πας μέχρι την τράπεζα.

Είναι κάτι Κυριακές που δεν τις αντέχεις.

Που αυτή η απόλυτη ησυχία τους, κάνει θόρυβο πολλών ντεσιμπέλ. Κι όταν σπάει η ησυχία από τον πλανώδιο πωλητή που φωνάζει από το μεγάφωνο με μια εκνευριστική φωνή “άντε πατάτες, πατάτες, πατάτες με το τσουβάλι φασόλια” σε πιάνει σπαστικό γέλιο από τα νεύρα σου.

Είναι κάτι Κυριακές που τις μισείς…

Γιατί η συννεφιά τους, φέρνει στο μυαλό σου άλλες Κυριακές που αγαπούσες.

Λίγες ημέρες έμειναν ακόμη για τον ερχομό του επόμενου δίσεκτου έτους. Οι περισσότεροι ίσως να νιώθετε περίεργα με αυτή τη σκέψη και να αναρωτιέστε πόσο στραβός θα είναι ο επόμενος χρόνος.

Εγώ πάλι, περιμένω ανυπόμονα να έρθει και μετράω τις ημέρες. Ίσως να είμαι από μόνη μου στραβή, δε ξέρω. Τα δίσεκτα χρόνια όμως, μου έχουν χαρίσει τις πιο όμορφες, δυνατές και ευτυχισμένες στιγμές. Σίγουρα δεν ήταν αδιάφορα και βαρετά χρόνια.

Κι έχει πλάκα αν σκεφτώ, πως και η δεύτερη ανιψιά μου, πάλι σε δίσεκτο θα γεννηθεί.

Καλώς να έρθει λοιπόν ο δίσεκτος, θα του στρώσω τα κόκκινα χαλιά μου.

Είχα ξεχάσει πόσο όμορφο είναι να γράφεις ελεύθερα. Να γράφεις μόνο για εσένα. Εγωιστικό κι αυτό ε; Δε πειράζει, θα το αντέξω…

Καλές γιορτές!

[photo by]

Και είναι από τις ημέρες, που τόσες σκέψεις βομβαρδίζουν το μυαλό σου. Και το μόνο που θες, είναι να αφεθείς σε αυτές, να σε ταξιδέψουν. Δένεις τα κορδόνια των αθλητικών σου κι αρχίζεις να περπατάς. Με μουσική να γεμίζει το μυαλό σου και μια φωτογραφική μηχανή στην τσέπη, για να κλέψεις κάποια μαγική τυχαία στιγμή.

Ρίχνεις όλα τα πρέπει στον κουβά με τα σκουπίδια και τα σβησμένα αποτσίγαρα. Και φεύγεις, απομακρύνεσαι όσο μπορείς περισσότερο.

Κι αν όλοι γύρω σου, ζητάνε να συμβιβαστείς, τους γυρνάς την πλάτη και τρέχεις. Για να αναπνεύσεις ελεύθερη, ανάμεσα στις νότες και στα δικά σου θέλω που δεν μπορείς να αγγίξεις…

Κι είναι αυτές, οι δικές σου στιγμές. Αυτές που κανένας δε θα μπορέσει να σου κλέψει.

Άγιε Βασίλη μου, είδα τις προάλλες στο ταχυδρομείο ένα κουτί για να βάζουν τα παιδάκια τα γράμματα τους για εσένα. Μπήκα στον πειρασμό, όμως μετά σκέφτηκα πως σίγουρα θα με διαβάζεις κι εδώ, οπότε δεν υπάρχει λόγος να τρέχω μέχρι το ταχυδρομείο.

Φέτος Άγιε Βασίλη μου, να μην έρθεις από την καμινάδα, θα έχω αναμμένη τη σόμπα και θα τσουρουφλιστεί η γούνα σου. Να έρθεις από την πόρτα, θα σου έχω ανάψει όπως πάντα τα εφτά κεριά δίπλα στο παράθυρο για να μην μπερδευτείς.

Μη βιαστείς να έρθεις, καλύτερα να περάσεις από εδώ όταν θα είσαι λίγο κουρασμένος. Θα σου έχω έτοιμα ζεστά σπιτικά κουλουράκια, ξέρεις πως δε μου αρέσει να τρως αυτά τα έτοιμα των ζαχαροπλαστείων. Εγώ φυσικά, θα ανοίξω ένα μπουκάλι κρασί για εκείνη τη νύχτα, όμως εσένα θα σου φτιάξω ζεστή σοκολάτα.

Φέτος Άγιε Βασίλη μου δε θέλω να μου φέρεις κάτι. Το μόνο που επιθυμώ άλλωστε, δε μπορείς να μου το φέρεις. Πρέπει να έρθει μόνο του. Μέχρι τότε όμως, θέλω να το προσέχεις για εμένα και να φροντίζεις να είναι ευτυχισμένο.

Αυτό όμως δε σημαίνει πως δε θέλω να έρθεις ε; Θα σε περιμένω για να φιλήσω τα κόκκινα ολοστρόγγυλα μάγουλα σου που τόσο μου αρέσουν.

magica

[photo © by magica]

αντέχει…

I delete this post

το τσάκισαν τα άσχετα σχόλια

Ένα παραμύθι μόνο για μένα. Κι εγώ ξέρεις, θα το κρατήσω φυλαχτό μου.

Δικό μου, θησαυρό μου.

Φτιάξε μου ένα παραμύθι κι εγώ θα νιώσω πως είναι δικό σου και δικό μου.

Θα ρίξω ονειρόσκονη να χτίσω πολιτείες ανάμεσα στις κουβέρτες, σε δρόμους κρυφούς, πεταμένα κουμπάκια θα ακολουθήσω , το παραμύθι μου να βρω…

πίσω από γυάλινες βιτρίνες…

ψάχνω το πνεύμα των Χριστουγέννων…

μήπως ξέρεις που είναι κρυμμένο;