Τρόμαξε όταν γνώρισε κάποια που ποτέ δεν θέλησε να γράψει βιβλίο. Κάποτε της έδωσε να διαβάσει τα πρώτα κεφάλαια του βιβλίου του, μα ζορίστηκε όταν ξαφνικά βρέθηκε να διαβάζει τις δικές της αράδες.

photo by Lin Pernille

Οι σελίδες του βιβλίου του, κιτρίνισαν μέσα σε έναν παλιό φάκελο. Ξενέρωτες και trendy. Με απρόσωπες λέξεις, διαλεγμένες προσεχτικά στα πλαίσια του καταναλωτισμού και του new style. Που και που τις έδειχνε με υποκριτική σεμνότητα σε υποψήφιους χαρακτήρες του βιβλίου του.

Οι αράδες της, γραμμένες χωρίς σκέψη και φροντίδα, διαβάστηκαν ξανά και ξανά από πολύ κόσμο.

Ο άνθρωπος που ήθελε να γράψει βιβλίο, αναζητά ακόμα τα επόμενα κεφάλαια των γυάλινων χαρακτήρων του βιβλίου του.

Κατάφερε να κρύψει τις δικές της αράδες επιτέλους. Μπορεί να συνεχίσει να ψάχνει την έμπνευση με ασφάλεια.

Υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν κάθε μέρα στο διαδίκτυο. Κάποιοι τους ονομάζουν bloggers.

Κι αλήθεια, πόσο ειρωνικό μου μοιάζει κάθε φορά που τους ακούω στα ΜΜΕ να αναφέρονται στην Αμαλία.   Εάν ξαναστήναμε το εορτολόγιο θα καθιερώναμε την ημέρα της δικής μας Αγίας Αμαλίας. Οι φωτιές της Πάρνηθας θα λάμβαναν τη θέση του ολοκαυτώματος, ενώ το press-gr θα ήταν άξιος εκπρόσωπος του Βελζεβούλ.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Πριν κάποια χρόνια στο ορεινό Νυμφαίο, μας είχε έρθει μια νέα εθελόντρια. Όταν γυρίζαμε σπίτι καθόταν κι έπλεκε σκουφάκια. Εντάξει δεν ήταν ότι πιο συνηθισμένο, αλλά περί ορέξεως κολοκυθόπιτα.

Μια μέρα τη ρωτήσαμε για ποιον πλέκει τα σκουφάκια και μας απάντησε ότι τα φτιάχνει για τα παιδάκια στην Αφρική.

Κοιταχτήκαμε οι υπόλοιποι μεταξύ μας και ακούστηκε αυθορμήτως μια φωνή να λέει:

“Καλά και γιατί δε τα στέλνεις στα παιδάκια της Αλβανίας που έχει και περισσότερο κρύο για να πιάσουν τόπο;”

Είναι που καμιά φορά πολεμάμε για ιδανικά και αξίες αλλά δε δίνουμε σημασία στο πρόβλημα του διπλανού μας.

Η γραφή αποτελεί για πολύ κόσμο μέσο εκτόνωσης. Ούτε νέο είναι, ούτε μυστικό. Οι άνθρωποι που γράφουν, δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά από το πουθενά. Δεν είναι νέο φαινόμενο της εποχής και μην ακούσω άλλες αηδίες γιατί βαριέμαι.

Οι άνθρωποι που γράφουν, δεν περίμεναν την εμφάνιση των blogs. Πάντα έγραφαν. Πριν δημοσιεύσουν το πρώτο τους post, είχαν ήδη ξοδέψει αρκετά κιλά μελάνι επάνω σε νεκρά δέντρα.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Από αυτά, που χαμογελάς σαν χαζός χωρίς να μπορείς να εξηγήσεις ακριβώς το λόγο ούτε με 10.000 λέξεις.
Διαβάστε τη συνέχεια »

Γενικότερα προτίμησα να ξεχάσω πως είναι τσικνοπέμπτη σήμερα. Και ως συνήθως μου το θύμισαν διάφοροι που με ρώτησαν που θα το τσικνίσω. Είναι έθιμο βλέπεις.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Αν περάσεις μια ολόκληρη ημέρα σε νοσοκομείο, αυτό που βλέπεις σίγουρα στα βλέμματα των ανθρώπων, είναι η δίψα για ζωή.

Άλλες φορές το βλέμμα αυτό συντροφεύει τον πόνο κι άλλες τη χαρά και την ανακούφιση.
Διαβάστε τη συνέχεια »

white and blue and white again and again

photo by Ian BC North

waiting for snow…

Καρδουλίτσες, λουλουδάκια και οτιδήποτε σχετικό με ροζουλί πραγματάκια και κατάληξη σε -ακια μου φέρνει σπυράκια την ημέρα αυτή.

Παρακαλείσθε να κρατήσετε τις ευχές σας για τα πρόσωπα που τις επιθυμούν.

Δεχόμεθα ευχές και δώρα οποιαδήποτε άλλη ημέρα του έτους.

Αρκεί να μην έχουν ροζουλί αποχρώσεις.

να κλέψω το γλυκό μέσα απ’ το βάζο
με ξύλινα σπαθιά να πολεμώ
και μια ζωή στα πόδια να το βάζω

Διαβάστε τη συνέχεια »