Έλα μέσα στη νύχτα των άλλων
έλα να ξεπλύνεις τις σκέψεις,
βοήθα να κυλήσουν στην κατηφόρα του δρόμου.
Άσε το φεγγάρι να αντανακλά την ομορφιά του στους υγρούς σου κύκλους
Έλα κι εγώ θα σου ανάψω τα κεριά μου
όπως κάθε φορά που σε χρειάζομαι
Ένας από τους λόγους που με εκνευρίζουν οι ομαδικές αποστολές γραμμάτων και τα e-mail, είναι επειδή δε μπορώ να κάνω αυτό…
Τι να βάλω στο ταπεράκι με το νερό; τις σφραγίδες των φακέλων ή τα bytes;
Η σχέση μου με τα γραμματόσημα ξεκίνησε πολύ παλιά. Είχα καταστρέψει μια συλλογή με σφραγισμένα γραμματόσημα του αδερφού μου όταν ήμουν 11. Τα είχα κολλήσει με σελοτέιπ σε ένα τετράδιο.
Και ναι, ένιωθα τύψεις για πολλά χρόνια. Κυρίως γιατί δε γνώριζα τι αξία είχαν. Ευτυχώς ήταν φτηνές σειρές του ‘70 τελικά. Το έμαθα πριν μερικά χρόνια όταν τις εντόπισα κάπου online και τις αγόρασα. Ασφράγιστες.
Χαμογέλασα πριν από λίγο με τι φρίκη του Χρήστου Φασούλα, για τις ασκήσεις Μαθηματικών της δευτέρας δημοτικού που έπρεπε να λύσει η κόρη του.
Να ξεκαθαρίσω πως δεν είμαι μητέρα και πιθανότατα δε θα γίνω ποτέ, ούτε εκπαιδευτικός είμαι, οπότε βρίσκομαι αρκετά μακριά από το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα.
Τα μαθηματικά τα αντιμετώπιζα πάντοτε σαν παιχνίδι, ήταν η ώρα της διασκέδασης και ποτέ δε θυμάμαι να διάβασα μαθηματικά. Κρύβουν μια γοητεία και αρκετό νάζι. Αρκεί να μπορέσεις να τα δεις από την πλευρά που πρέπει.
Φρίκαρε ο Χρήστος λοιπόν, και τον φαντάζομαι μαζί με τη γυναίκα του να πασχίζουν με δεκάδες πολλαπλασιασμούς και διαιρέσεις, χωρίς να μπορούν να λύσουν μια άσκηση της δευτέρας δημοτικού.
Στα πολύ παλιά τα χρόνια, οι άνθρωποι ήταν περισσότερο πρακτικοί. Παρ’ όλο που θεωρητικά ήταν αγράμματοι σε σχέση με τις σημερινές γενιές. Μετρούσαν με τα δάχτυλα, με ξυλάκια, με χαρακιές στο χώμα, με μπίλιες, με ότι έβρισκαν.
Αν ο Χρήστος, έδινε στην κόρη του μερικές αληθινές χάντρες, ή έστω την άφηνε να ζωγραφίσει, είμαι σίγουρη πως η πιτσιρίκα θα έβρισκε όχι δύο αλλά πολύ περισσότερες λύσεις για το πρόβλημα των μαθηματικών της, μόνη της, χωρίς να χρειάζεται να είναι Αϊνστάιν.
Πιθανότατα υπάρχουν πολλά στραβά στο εκπαιδευτικό σύστημα. Δεν αντιλέγω. Κάποιες φορές όμως, βλέπουμε τα πράγματα πολύπλοκα χωρίς να είναι. Θεωρώ σημαντική τη δημιουργική σκέψη και το παιχνίδι. Περισσότερο από το “διάβασμα”.
Τα παιδιά είναι περισσότερο δημιουργικά από ότι πιστεύουμε αν τα αφήσουμε ελεύθερα. Και τα μαθηματικά, μπορούν εύκολα να γίνουν από βαρετό μάθημα παιχνίδι. Αρκεί να σκεφτόμαστε απλά…
Πριν από αρκετά χρόνια, είχα μετακομίσει σε κάποιο χωριό της Ελλάδας, για να αναλάβω μέσω οχτάμηνης σύμβασης τις ξεναγήσεις στο κέντρο υποδοχής ενός Παραποτάμιου δάσους. Οι συνθήκες ήταν κάκιστες. Το μεγαλύτερο διάστημα, ήμουν μόνη μου μέσα σε ένα δάσος στη μέση του πουθενά, χωρίς τηλέφωνο ή μεταφορικό μέσο. ‘Επαιρνα δανεικά για να μπορώ να πληρώνω το ταξί που θα με πήγαινε στη δουλειά μου. Ως συμβασιούχος πληρωνόμουν κάθε 3-4 μήνες. Φυσικά έπρεπε να πληρώνω εκτός από το ταξί (που ήταν κάτι παραπάνω από το μισό μισθό μου) το σπίτι που νοίκιαζα, όλους τους λογαριασμούς και φυσικά τη διατροφή και διαβίωση μου.
Αντιθέτως, όταν οι μόνιμοι υπάλληλοι του Δασαρχείου ήθελαν να έρθουν βολτίτσα για να πάρουν τον αέρα τους, ερχόταν με τζιπάκι του Δασαρχείου. Πληρωνόταν εκτός έδρας για τη βολτίτσα τους αυτή.
Αν συνέβαινε οτιδήποτε, είτε σε μένα, είτε σε τουρίστες θα μου ήταν αδύνατον να κάνω οτιδήποτε. Ακόμα και σε μια γελοία περίπτωση που κάτι γερμανοί ποδηλάτες έπαθαν φούιτ, έψαχνα σα χαζή να βρώ κάποιον αγρότη να μας βοηθήσει και να τους μεταφέρει σε κατοικημένη περιοχή.
Φυσικά επειδή είχα τόσο καταπληκτική θέση εργασίας με τόσα πολλά πλεονεκτήματα και χρήματα, οι κάτοικοι των γύρω περιοχών με κοιτούσαν με μισό μάτι και μου πετούσαν σπόντες για τα “δικά τους τα παιδιά”, μια και εγώ ήμουν ξενη. Το ότι τα δικά τους τα παιδιά δεν είχαν τις κατάλληλες σπουδές, μάλλον δεν είχε καμία σημασία για αυτούς.
Πάμε παρακάτω…
Εκτός από τις κύριες σπουδές μου, παρακολούθησα και 2 σχετικά σεμινάρια της ΕΕ μέσω ΟΑΕΔ για οικοξεναγούς. Στα σεμινάρια αυτά λοιπόν, ζήτημα να ήταν 2 στα 20 άτομα σχετικά με το χώρο του φυσικού περιβάλλοντος. Είχαμε και αρκετές ρωσοπόντιες κυρίες άνω των 50. Φυσικά δεν είχε καμία σημασία που δε μιλούσαν ελληνικά και έφερναν τα πλεκτά τους μαζί για περάσουν οι ώρες που έπρεπε να είναι στο σεμινάριο. Παρ’ όλα αυτά έπαιρναν τα διπλά χρήματα από εμένα (ως ρωσοπόντιες) και στο τέλος του σεμιναρίου είχαν και ένα πιστοποιητικό οικοξεναγού.
Τέτοια τρίμηνα σεμινάρια έγιναν αρκετά στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Φυσικά δεν έχει σημασία που η Ελληνική Πολιτεία έκανε 3-4 χρόνια να αναγνωρίσει το κρατικό πτυχίο μου, ούτε που μετά από τόσα χρόνια εξακολουθεί να παρέχει τις ίδιες άθλιες συνθήκες εργασίας στους ξεναγούς εθνικών δρυμών, χωρίς να έχει μονιμοποιήσει κανένα άτομο.
Θεώρησαν όμως, ότι η Ελλάδα έχει ανάγκη από περισσότερους οικοξεναγούς τρίμηνης κατάρτισης (εδώ γελάμε) και έβγαζαν το ένα επιδοτούμενο σεμινάριο μετά το άλλο. Με το πιστοποιητικό αυτό λοιπόν (της τρίμηνης άσχετης καταρτισης) μπορούσε όποιος ήθελε, να ασχοληθεί με τον οικοτουρισμό και μάλιστα να πάρει και επιδότηση για να μπορεί να ασκεί επαγγελματικά τις δραστηριότητες του.
Τα άτομα αυτά λοιπόν, της τρίμηνης κατάρτισης μέσω επιδοτούμενου σεμιναρίου, ας πάρουμε για παράδειγμα μια από τις ρωσοπόντιες κυρίες με το τσιγκελάκι που προανάφερα, μπορούν άνετα και να ανοίξουν γραφείο οικοτουρισμού μέσω επιδότησης και να αναλάβουν ομάδες ατόμων για εκδρομές σε βουνά, ποτάμια, φαράγγια κλπ.
Όταν λοιπόν ψάχνουμε για ευθύνες, καλό είναι γενικότερα να κοιτάμε και τα ψιλά γράμματα. Τα κονδύλια της ΕΕ χρησιμοποιήθηκαν με λανθασμένους τρόπους και βγάλανε άτομα που στο μέλλον μπορούν να σκοτώσουν περισσότερο κόσμο. Κανένα άτομο με μια τέτοια κατάρτιση δεν έχει γνώσεις ούτε για το περιβάλλον ούτε για τις ξεναγήσεις. Κανένα άτομο με μια τέτοια κατάρτιση, δεν έχει ειδίκευση σχετική με extreme sports. Και υπάρχει μια τεράστια απόσταση ανάμεσα σε εναν οικοξεναγό, σε έναν έμπειρο ορειβάτη και σε έναν εκπαιδευτή rafting.
Έχω καταχωνιασμένο κάπου σε ένα συρτάρι το πτυχίο μου. Αν δω κάποτε, πως αλλάξαν τα πράγματα στην Ελλάδα, ίσως και να το ξαναχρησιμοποιήσω. Μέχρι τότε προτιμώ να ασχολούμαι με το photoshop και το web και να αφήνω τους “έμπειρους” της τρίμηνης κατάρτισης να κάνουν ξεναγήσεις στη φύση με την άδεια της Ελληνικής Πολιτείας. Όταν όμως ψάχνουν να καταδικάσουν υπεύθυνους για παρόμοια ατυχήματα και παραλήψεις, καλό είναι να ρίξουν μια ματιά και στον καθρέφτη τους.
Είχα ξεκινήσει πριν μέρες μια προσπάθεια να κουνήσω λίγο τους αργοκίνητους τροχαλίες όσο αφορά στο Κολυμβητήριο Σταυρούπολης. Μετά τη φωτογράφηση και τη δημοσίευση του Post πήρα διάφορα τηλέφωνα, στο Δήμο, σε ραδιόφωνα, σε ΜΜΕ γενικότερα. Έστειλα email ακόμα και στον υφυπουργό (φυσικά δε μου απάντησε).
Δεν έχω πάει να κοιτάξω τι έχει συμβεί από τότε. Από ότι έμαθα έγιναν διάφορες επισκέψεις στο χώρο και από υπεύθυνους του Δήμου και από ΜΜΕ. Θα κάνω μια βόλτα τις επόμενες ημέρες μάλλον.
Όπως έχω δηλώσει αρκετές φορές, δε διαθέτω τηλεόραση από επιλογή μου. Μόνο σπανίως θα αναζητήσω τηλεόραση για να δω συγκεκριμένες ειδήσεις. Έτσι λοιπόν, δεν είδα το ρεπορτάζ που έκανε η ΕΤ3 λίγες μέρες μετά τη δημοσίευση του Post μου για το συγκεκριμένο θέμα. Το είδε η μητέρα μου όμως, που με πληροφόρησε πως κάποιος κάτοικος δήλωσε πως έβγαλαν έναν νεκρό από μέσα πριν λίγο καιρό. Διαβάστε τη συνέχεια »
Το τελευταίο διάστημα δεν ασχολούμαι και πάρα πολύ με τα ελληνικά blogs. Για να πω την αλήθεια πάντοτε ήμουν με τις ώρες μου και τις κρίσεις μου. Σε όλα. Δε ξέρω αν φταίει ο ερχομός της Άνοιξης, αν και με τόση βροχή μου θυμίζει περισσότερο φθινόπωρο παρά Άνοιξη. Γενικότερα ασχολούμαι με διάφορα πράγματα κατά καιρούς. Όχι συνεχόμενα γιατί με κουράζει αυτό.
Άρχισα να σχεδιάζω περισσότερο. Για μένα. Χθες τελείωσα μια σύνθεση που έκανα από αρκετές φωτογραφίες, αλλά δε μπορούσα να βρω τίτλο. Το έδειξα σε ένα φίλο μέσω του msn και του ζήτησα να με βοηθήσει να βρω τίτλο. Με ρώτησε τι είχα στο μυαλό μου όταν το έφτιαχνα. Γενικότερα ή ειδικότερα τι είχα στο μυαλό μου του είπα. Ξαφνιάστηκα όταν με ρώτησε αν είχα στο μυαλό μου κάποιο συγκεκριμένο Post όταν το σχεδίαζα. Tο τελευταίο πράγμα για το οποίο θα αφιέρωνα τόσες ώρες πάνω στο photoshop, θα ήταν για μια εικόνα που θα συνόδευε ένα εφήμερο post στο blog μου. Διαβάστε τη συνέχεια »
