Καλοκαίρι 1997
Είχα μόλις φτάσει στην αγαπημένη μου Φλώρινα. Άνοιξα την πόρτα του πέτρινου σπιτιού και πέταξα γρήγορα σε μια γωνιά το σάκο μου. Το λατρεμένο μου δάσος οξιάς, περίμενε να περπατήσω στο γνωστό μονοπάτι και εγώ δε μπορούσα να καθυστερήσω ούτε λεπτό παραπάνω.
Τον κόσμο, τους πολιτικούς, τις εκλογές που πλησιάζουν. Εκμεταλλεύσου ότι μπορείς και με κάθε τρόπο.
Εκμεταλλεύσου τα αυτιά που ανοίγουν ξαφνικά, δε θα κρατήσει πολύ και το ξέρεις. Το έχεις δει ξανά και ξανά και ξανά. Ο χρόνος είναι περιορισμένος, ότι προλάβεις τώρα, όσα καταφέρεις τώρα. Σε λίγο θα είναι αργά κανείς δε θα δίνει σημασία
Τώρα είναι ο δικός σου χρόνος, παίξε μπάλα, είσαι στο γήπεδο σου, ο κόσμος σε ακούει.
Δεν έχει σημασία που τόσα χρόνια τα λες και τα ξαναλές. Μόνος σου τα λες και μόνος σου τα ακούς. Δε το βλέπεις; Δε το νιώθεις;
Είναι στιγμές που τα μισώ. Έρχονται απρόσκλητα με χιλιάδες εικόνες να σφυροκοπάνε στο μυαλό και σέρνουν μαζί τους σκέψεις που θες να αποφύγεις. Κάποτε αναρωτιόμουν αν είναι ασπρόμαυρα ή έγχρωμα. Τώρα δε με νοιάζει. Το μόνο που θέλω είναι να σταματήσουν. Δε προσπαθώ πλέον να τα αναλύσω, να καταλάβω γιατί μου τσακίζουν τον ύπνο κάθε φορά. Το μόνο που θέλω είναι να με παρατήσουν στην ησυχία μου.
Δεν είναι τα όνειρα που μισώ στην ουσία… μα αυτά που μου θυμίζουν… αυτά που δε μπορώ να αγγίξω…
Ίσως φτιάξω μια ονειροπαγίδα αύριο. Να παγιδεύει τις εικόνες… Να δραπετεύσω από τα όνειρα…
Κάποιες φορές μπορεί να έχουν έρθει τα πάνω κάτω στη ζωή μας. Και ξέρεις ε; Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι μια αγκαλιά. Χωρίς να μιλάμε, χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσουμε τι διάολο συμβαίνει στη ζωή μας. Όχι τυπική ή ερωτική, ούτε από υποχρέωση, μια αληθινή αγκαλιά. Μόνο μια αγκαλιά φτάνει…
Ανακάλυψα το video μέσω της coolplatanos, που με τη σειρά της το βρήκε από αλλού. Το ελληνικό video δημιουργήθηκε για να χρησιμοποιηθεί σε μαθήματα του Α.Π.Θ. από όσο κατάλαβα.
Κοίταξα και τα υπόλοιπα video που υπάρχουν στο youtube. Όλα ξεκίνησαν από έναν άνθρωπο τον Juan Mann που έγραψε τις πρώτες λέξεις με μαρκαδόρο σε ένα χαρτί και βγήκε στο δρόμο. Έχει περάσει καιρός από τότε, άνθρωποι από όλο τον κόσμο άρχισαν να συμμετέχουν στο project αυτό. Την επίσημη ιστοσελίδα της καμπάνιας Free Hugs θα τη βρείτε εδώ. Την αγκαλιά… δε ξέρω…
Είναι από εκείνες τις στιγμές που κοιτάς και ξανακοιτάς για να σιγουρευτείς πως δεν έχεις κάνει λάθος. Έίχα ένα γράμμα σήμερα απο την Ολλανδία. Επαναπατρισμός δεκατριών γραμματοσήμων του 1926.
Τα γραμματόσημα ήταν αναμνηστική λιθογραφική έκδοση για τα 100 χρόνια από την έξοδο του Μεσολογγίου. Κυκλοφόρησαν στο Μεσολόγγι στις 24.4.1926 και στην υπόλοιπη Ελλάδα στις 11.5.1926 ενώ αποσύρθηκαν, σύμφωνα με τον οδηγό μου, στις 30.6.1927.
Κοιτάω και ξανακοιτάω ένα συγκεκριμένο γραμματόσημο από τα δεκατρία που έλαβα. Διαβάστε τη συνέχεια »
