Οι κάλπες έκλεισαν, τα ψηφοδέλτια καταμετρήθηκαν και τα αποτελέσματα ανέδειξαν νικητή τον κύριο Μπουτάρη με ποσοστό 65.6%

Τι; δε με πιστεύετε; νομίζετε πως σας κάνω πλάκα και κοροϊδεύω με αυτόν τον τρόπο τον κύριο Μπουτάρη;

Μα καλά βρε κουτούτσικα, σας έχω πει ποτέ ψέμματα; Όχι αν σας έχω πει ψέμματα να μου καεί το video που δεν έχω. Τι λόγο έχω να σας πω ψέμματα; Νικητής των εκλογών είναι ο κύριος Μπουτάρης και μάλιστα με μεγάλη διαφορά.

Αν δε με πιστεύετε να μου κάνετε μήνυση, μόνο να μπείτε στη σειρά για να σας προλαβαίνω, μη συμπέσουν οι ημερομηνίες και δε σας προλάβω όλους μαζί.

Διαβάστε τη συνέχεια »

“Ά! δε σου είπα. Στις τάδε του μήνα είπαν ότι θα βάλουν adsl στο χωριό.”

Κοίταξα τις πληκτρολογημένες λέξεις στο παράθυρο του messenger μου και το μυαλό μου ταξίδεψε σε μια άλλη εικόνα.

“Ξέρεις τι μου θυμίζεις;” τον ρώτησα μέσω του πληκτρολογίου μου, σε μια προσπάθεια να του μεταδώσω την εικόνα των σκέψεων μου.

“Μου θυμίζεις ένα φθαρμένο τετράδιο της θείας μου. Το βρήκαμε με την ξαδέρφη μου σε ένα παλιό μπαούλο από το σπίτι του παππού και της γιαγιάς μου. Παλιοκαιρισμένο και κιτρινισμένο με διάφορες σημειώσεις μέσα. Κάπου εκεί λοιπόν, θυμάμαι πως διάβασα ανάμεσα στα άλλα το εξής:

Διαβάστε τη συνέχεια »

Πόσο τυχαία και άσχετα πράγματα μπορεί να ταξιδέψουν κάπου το μυαλό σου;

Κάπως έτσι έγινε και σήμερα. Με μια απλή ερώτηση που μου έκανε ένας δικτυακός φίλος για κάποιο πρόγραμμα σε Linux. Μα εγώ δεν έχω Linux κι έτσι μου έδωσε ένα σύνδεσμο για να δω τις ιδιότητες του προγράμματος. Εντυπωσιακό το πρόγραμμα θα έλεγα όμως… όπως παρουσίαζαν τις ιδιότητες και τα χαρακτηριστικά του, είδα ξαφνικά να επεξεργάζονται κάποιες εικόνες απο μια ταινία.

Χαμογέλασα και θυμήθηκα αμέσως το λαβύρινθο, μια ταινία της δεκαετίας του ‘80 με τον David Bowie. Και είδα τις εικόνες στο μυαλό μου πριν τις αναζητήσω στο YouTube. O Jareth και η Sarah, o αλλόκοσμος και τα περίεργα πλάσματα, η ευχή που δεν έπρεπε να κάνει η Sarah, ο έρωτας του Jareth, οι εκπληκτικές σκηνές του λαβύρινθου, η μαγική σφαίρα και η 13η ώρα στα ρολόγια, η αναζήτηση του μικρού αδερφού και τέλος η δύσκολη απόφαση. Μια ταινία των παιδικών μου χρόνων που τη θυμάμαι χαμογελώντας και θα ήθελα να την ξαναδώ.

Ήθελα πολύ να τη μοιραστώ μαζί σας, μα ήταν δύσκολο να διαλέξω ανάμεσα στα πολλά video που έχει το YouTube για αυτή την ταινία.

Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κ’ εγώ την φύσι λίγο.
Θάλασσας του πρωιού κι ανέφελου ουρανού
λαμπρά μαβιά, και κίτρινη όχθη· όλα
ωραία και μεγάλα φωτισμένα.

Εδώ ας σταθώ. Κι ας γελασθώ πως βλέπω αυτά
(τα είδ’ αλήθεια μια στιγμή σαν πρωτοστάθηκα)·
κι όχι κ’ εδώ τες φαντασίες μου,
τες αναμνήσεις μου, τα ινδάλματα της ηδονής.

Ποίηση: Κωνσταντίνος Καβάφης
Φωτογραφία: Θοδωρής

Δεν είχα σκοπό να γράψω σήμερα. Έχω αναλωθεί τόσο πολύ αυτές τις μέρες με σχόλια εδώ κι εκεί που ήταν καλύτερα να κάνω αποτοξίνωση παρέα με κώδικες και να μαλώνω μόνο με τα div και τα css που δε γουστάρουν τον Internet Explorer απ’ ότι μου εμπιστεύθηκαν ψιθυριστά.

Ανάμεσα στο δεύτερο και τρίτο καφέ τελειώσαν και τα τσιγάρα μου. Κώδικας χωρίς τσιγάρα δε παλεύεται και το μαγαζάκι στη γωνία θα άνοιγε στις 7.00 όπως κάθε μέρα. Έτσι αποφάσισα να κάνω μια επίθεση στο νεροχύτη για να εξουδετερώσω τα άπλυτα πιάτα που κόντευαν να φτάσουν μέχρι το ταβάνι και να ξεγελάσω λιγάκι το χρόνο. Συνήθως σε τέτοιες ανιαρές διαδικασίες σκέφτομαι ότι να ‘ναι. Κι έτσι έγινε το flashback…

Διαβάστε τη συνέχεια »

Είχε χειμωνιάσει πια και τα χωράφια που φιλοξενούσαν τα καλαμπόκια είχαν μεταμορφωθεί σε χώρο προσγείωσης για τις περαστικές χήνες. Ο Νέστος ανήκει άλλωστε στο δρόμο της μετανάστευσης τους. Το μεγάλο δάσος αν και φαινομενικά περιφραγμένο και απαγορευμένο για τα μάτια του κόσμου, παρέμενε από τους αγαπημένους τόπους των λαθροκυνηγών. Πολλά πολλά δεν είχα με τα ενδότερα του δάσους, δε με έπαιρνε να το διακινδυνεύω τόσο πολύ, άλλωστε γνώριζα πως πυροβολούν ότι κινείτε εκεί μέσα.

Άναψα το τζάκι και χαμογέλασα στις δύο νυχτερίδες που είχαν μπει από την καμινάδα για να πέσουν σε χειμέριο ύπνο μέσα στη μεγάλη αίθουσα του κέντρου ενημέρωσης. Δεν θέλησα ποτέ να τις διώξω, τις αγαπάω κατά κάποιο τρόπο τις νυχτερίδες και πρώτη φορά ήρθαν τόσο κοντά μου. Οι ελάχιστοι επισκέπτες που ερχόταν ξαφνιαζόταν όταν με άκουγαν να τους λέω να προσέξουν μην τις ξυπνήσουν. Δεν ήταν πρόβλημα όμως, σπάνια έβλεπες επισκέπτες να διαβαίνουν την είσοδο. Ώρες ώρες ένιωθα σαν τους τύπους που πετούσαν τους φελούς στην διαφήμιση κάποιου ουΐσκι.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Με το άρωμα της αλμύρας μέσα στη νύχτα βούτηξα στην αγκαλιά της θάλασσας που δεν ήταν κρύα μα ζεστή, σα να περίμενε για να μου χαρίσει το χάδι της μέσα στον Σεπτέμβρη.

Το φωτισμένο κάστρο από ψηλά συναγωνιζόταν το φεγγάρι σε ομορφιά και οι κιθάρες στην παραλία γέμιζαν με αγαπημένες μελωδίες και γνώριμες φωνές την ατμόσφαιρα. Στέγνωσα τα μακριά μαλλιά μου δίπλα στη μικρή φωτιά μας με ένα ποτήρι γλυκό κόκκινο κρασί στο χέρι. Κι έμεινα εκεί με την αλμύρα στο σώμα μου και κάθε άλλη σκέψη μακρυά μου.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Το λεωφορείο εγκλωβίστηκε σε μια στενή στροφή και διέκοψε την κυκλοφορία μια και κάποιος ανεύθυνος είχε επιλέξει το χειρότερο σημείο για να παρκάρει το αυτοκίνητο του. Πολλαπλά κορναρίσματα ακούστηκαν στη συνέχεια μα δεν εμφανιζόταν κανένας για να πάρει το αυτοκίνητο.

Στα πίσω καθίσματα δυο νεαρά παιδιά συζητούσαν με δυνατή φωνή….

- Εγώ σε είχα προσέξει πριν να μπω στο λεωφορείο. Όπως ήμουν στη στάση και περίμενα με σκούντηξε η φίλη μου και μου είπε “άντε τυχερούλα έχει κι έναν ωραίο μέσα στο λεωφορείο”

- Εκεί κοντά μένεις; ρώτησε το παλικάρι με ένα χαρακτηριστικό αξάν στην προφορά του.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Έχω μείνει στη θέση που με άφησες για να με ξαναβρείς. Όμως πρέπει να έχει περάσει πολύς καιρός γιατί τα νύχια μου μακρύνανε και οι φίλοι μου με φοβούνται.

Κάθε μέρα μαγειρεύω πατάτες έχω χάσει την φαντασία μου και κάθε φορά που ακούω “Κατερίνα” τρομάζω. Νομίζω ότι πρέπει να καταδώσω κάποιον.

Έχω φυλάξει κάτι αποκόμματα με κάποιον που λέγανε πως είσαι εσύ. Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες, γιατί γράψανε ότι σου ρίξανε στα πόδια.

Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.

Στο μυαλό είναι ο Στόχος

το νου σου ε;

————————————

Και δεν είναι που δεν θέλω να ζήσω

Είναι το γαμώτο που δεν έζησα

Κι ούτε που θα σε ξαναδώ.

————————————-

Η Κατερίνα αυτοκτόνησε στις 3-10-1993

———–

Αντί υστερόγραφου: Να θυμηθώ να γράψω για την Κατερίνα Γώγου σχολίασα χθες στο blog Epsilon. Και το είχα στο μυαλό μου για αρκετές ώρες. Μα βρήκα τυχαία τα κείμενα του GGL και μετά βρήκα και άλλα κείμενα σε άλλα blog. Και χαμογέλασα που τη θυμούνται. Έκλεψα και κάτι φωτογραφίες από τα blog τους κι έφτιαξα μια σύνθεση την ώρα που χάραζε. Για κείνην και για μένα.

Κείμενα για την Κατερίνα θα βρείτε στους συνδέσμους που ακολουθούν:

- a WIND OF SUCH VIOLENCE(KATERINA GOGOU 1) - ιστολόγιο Greek Gay Lolita

- in THE END IT’S ALL NICE(KATERINA GOGOU 2) - ιστολόγιο Greek Gay Lolita

- the NIGHT OF THE HUNTER(KATERINA GOGOU 3) - ιστολόγιο Greek Gay Lolita

- As thine, all thine, and nought of me - ιστολόγιο ΜΟΥΤΡΑ

- Κατερίνα Γώγου (1940-1993) - ιστολόγιο Truth only in Mind

Αν θέλετε την εικόνα σε μεγάλο μέγεθος πατήστε στην μικρογραφία.

Και χαθήκαμε, και αλλάξαμε…

Γιατί ξέρεις έτσι είναι η ζωή, διαμορφώνεσαι στο πέρασμα της.

Κατέβηκα χθες στην πλατεία να ακούσω το Ρασούλη με με μια παρέα. Να ‘ναι καλά ο άνθρωπος μας χάρισε μια όμορφη βραδιά. Φυσικά την παράσταση έκλεβε ένας πιτσιρίκος κιθαρωδός εκ του προχείρου που τριγυρνούσε ανενόχλητος στη σκηνή με μια πλαστική κιθάρα ροκάροντας.

Έρχονται εκλογές που λέτε οπότε ο Δήμαρχος αποφάσισε φέτος να οργανώσει διάφορα events στις πλατείες της περιοχής ώστε να μπορεί να ρίχνει κι ένα χορό με την Πατουλίδου. Από του χρόνου ξέρετε εσείς, κομμένα αυτά, στις επόμενες εκλογές πάλι.

Διαβάστε τη συνέχεια »