Εκ του προχείρου

without title

Κατηγορία: Εκ του προχείρου, Συνθέσεις | Σχολιάστε

Έλα Σαββόπουλε να σε πω

Θα ‘χουν περάσει πάνω από 20 χρόνια από εκείνη τη μέρα. Πιτσιρικάκι εγώ κι εσύ δίπλα μου με την κιθάρα σου να τραγούδας.

Έλα Σαββόπουλε να σε πω

Σαλονικιότικα κι απλά. Σαν τα χρόνια πριν ανέβεις στο φορτηγό για τη μεγάλη πόλη.

Έλα κάτσε εδώ να πούμε δυο κουβέντες οι δυο μας…

Σου ζήτησα ποτέ λεφτά όταν έβαζα στοίχημα με τους πιτσιρικάδες στα river party πως αν έρθουν στη συναυλία σου δε θα θέλουν να φύγουν με κανένα τρόπο; Χοροπηδούσαν σαν μανιασμένα μετά και τραγουδούσαν τα τραγούδια σου κι ας μην ήξεραν τους στίχους.

Έλα κάτσε εδώ να πούμε κι άλλες κουβέντες…

Σου ζήτησα ποτέ λεφτά για τη δωρεάν διαφήμιση που σου κάνω και ποσοστά για την προώθηση και πώληση των δίσκων σου;

Τι εννοώ θα με ρωτήσεις, οκ ας δούμε ένα παράδειγμα

Είχα μια δικτυακή φίλη, αμερικάνα. Η μόνη άποψη που είχε για την Ελλάδα ήταν η κλασσική γνωστή version “greek syrtaki kai tzatziki”. Tη μισώ αυτή τη version. Τη σιχαίνομαι και βγάζω σπυριά όταν βλέπουν τη χώρα μου με αυτό τον τρόπο. Της έστειλα ένα δικό σου τραγούδι, ένα τραγούδι που αγαπω και σημαίνει πολλά πράγματα για ‘μένα. Ξέρεις, της είπα, η χώρα μου δεν έχει απλά συρτάκι και τζατζίκι, έχει πολύ ομορφότερα πράγματα…

Το τραγούδι ήταν η “άδεια μου αγκαλιά”. Το αποτέλεσμα ήταν να μου ζητήσει να τη βοηθήσω για να αγοράσει Online μερικούς δίσκους σου και να της βρω μερικές ιστοσελίδες με αγγλικό κείμενο για να διαβάσει για ‘σένα και για τη δουλειά σου.

Πες μου Νιόνιο, που πρέπει να πληρώσω για το “έγκλημα” που έκανα;

Πες μου αλήθεια, θεωρείς ότι σου κάνω ζημιά και καταπατώ τα πνευματικά σου δικαιώματα;

Ξέρεις πόσα παιδιά που αγαπάνε τη μουσική σου κι έρχονται στις συναυλίες σου δε θα είχαν άλλο τρόπο να ακούν τη μουσική σου;

Πες μου τι είναι περισσότερο σημαντικό, το εμπόριο ή η αγάπη και ο σεβασμός;

Θέλεις να αρχίσω να βλέπω την “άδεια μου αγκαλιά” σαν μια μηχανή που κόβει κέρματα ή να συνεχίσω να την βλέπω με τον τρόπο που την βλέπω τώρα;

Ξέρεις, το άρθρο “Διονύσης Σαββόπουλος” στην Wikipedia δεν έχει φωτογραφία σου. Φοβούνται οι editor να βάλουν για να μην τους κατηγορήσουν για καταπάτηση πνευματικών δικαιωμάτων.

Έλα να σου πω και κάτι ακόμα. Ξέρεις τι απαντάω στους περιφερόμενους μαύρους που πουλάνε παράνομα cd στους δρόμους και τα cafe-bar; Πως έχω και εγώ Internet.
Εγώ δε βγάζω χρήματα από το έργο σου, έχω όμως τη δύναμη να μηδενίσω με αυτόν τον τρόπο αυτούς που το κάνουν και να μειώσω τα κέρδη τους.

Νιώθεις αλήθεια πιο όμορφα όταν οι δίσκοι σου παρούσιαζονται παρέα με τα “ζουζούνια” στην τηλεόραση χωρίς ίχνος σεβασμού;

Σε ενοχλεί αλήθεια όταν διαφημίζουν και παρουσιάζουν το έργο και τη μουσική σου με σεβασμό μέσα από ελληνικά blogs;

Ξέρεις αλήθεια, πως οι γνωστοί Έλληνες Blogger και Podcasters χρησιμοποιούν και διαφημίζουν δωρεάν ξένη podsafe μουσική και φοβούνται να χρησιμοποιήσουν Ελληνική μουσική; Ποιός χάνει από αυτο αν όχι η ίδια η Ελληνική μουσική;

Θέλουμε να χρησιμοποιούμε νόμιμα Ελληνική μουσική στα blog μας για να διαφημίζουμε δωρεάν τη δουλειά σας.

Θέλουμε επίσης, ελληνική podsafe μουσική.

Ίσως να μη διαβάσεις ποτέ αυτό εδώ το post. Ίσως να μην έχεις και καμία απολύτως επαφή με το χώρο του internet… Αυτό όμως είναι το δικό μου παράθυρο στον κόσμο, αυτό είναι το δικό μου βήμα…

Τώρα θα μου πεις γιατί διάλεξα εσένα για αυτό το κείμενο. Θυμάσαι τι είπαμε πριν; Αδυναμίες είναι αυτές…

Share………..

Κατηγορία: Εκ του προχείρου | 12 σχόλια

Σιχαίνομαι το ψέμα και τη συκοφαντία

Κι αν με πολεμήσεις με αυτά τα όπλα θα σε πολεμήσω με την αλήθεια μέχρι να σε μηδενίσω και να κρυφτείς κάτω από το χώμα.

Δεν έχω μπάρμπα, δεν έχω φράγκα, αλλά έχω κάτι που δε θα αποκτήσεις ποτέ, τη μαγκιά να λέω την αλήθεια και να σε ξεμπροστιάζω με όπλο την εξυπνάδα.

Αν μπλέξεις μαζί μου την έκατσες, μη περιμένεις να γυρίσω και το άλλο μάγουλο, αυτό το πλεονέκτημα το έχει μόνο ένα άτομο και δεν είσαι εσύ.

Μπορείς να φωνάζεις, μπορείς να ουρλιάζεις, μπορείς να σκίζεις το σουτιέν σου (αλήθεια φοράς τις νύχτες που κοιμάσαι;) αλλά ότι και να κάνεις, το μόνο που καταφέρνεις είναι να γελάει ο κόσμος μαζί σου.

Σιχαίνομαι κάτι σκουλήκια σαν εσένα, στο είπα;

Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε δηλαδή.

Φτιάξαμε την ανωνυμία πιπίλα και τη σέρνουμε από εδώ και από εκεί, την κάνουμε ασπίδα και κρυβόμαστε πίσω από δικαιώματα που άλλοι έχυσαν αίμα να αποκτήσουν για να κρύψουμε τις βρωμιές μας. Όχι ρε, δεν έχεις κανένα δικαίωμα στην ανωνυμία, δε σου αξίζει γιατί το ντροπιάζεις με τις πράξεις σου.

Πίσω από κλειστά παράθυρα και μέσα σε κλειδαμπαρωμένα υπόγεια έμαθε ο κόσμος να κλείνει τη ντροπή του.

Άνοιξε τα παράθυρα ρε, να φύγει η βρώμα, να καθαρίσει ο αέρας από το ψέμα.

Άνοιξε τα παράθυρα να αναπνεύσεις λίγη από την αλήθεια σου, κάποτε θα είχες, δε μπορεί να μην είχες, κάποτε ήσουν κι εσύ παιδί, μα την ξεπούλησες φτηνά.

Την ξεπούλησες, για τα φράγκα, για τη φήμη , για την αναγνωρισιμότητα, ξεφτίλα σκέτη, ξεπούλησες τον ίδιο σου τον εαυτό, τον έχασες, τον σκότωσες

Κοίτα τον καθρέφτη σου, κοίτα το είδωλο μέσα από τον καθρέφτη σου, σε φτύνει και γελάει μαζί σου.

Ξύπνα… πριν να είναι αργά…

Κάποτε ήσουν άνθρωπος, τώρα είσαι ένα τίποτα…

Κατηγορία: Εκ του προχείρου | 10 σχόλια

Στα δυο πως να χωρίσω;

Στιγμές, ανθρώπους κι αναμνήσεις;

Στα δυο πως να χωρίσω αυτό που κάποτε ήταν ένα;

Ποιούς να στηρίξω με ποιούς να θυμώσω;

Ποτέ δε μπόρεσα, ποτέ δε θα μπορέσω…

Εκεί έζησα τις ομορφότερες στιγμές μου

Εκεί άφησα τους φίλους μου

την πόρτα ξεκλείδωσα πολλές φορές

περπάτησα το μονοπάτι χιλιάδες

κι όλο έλεγα στον εαυτό μου

κάθε φορά που άκουγα

το φίδι να σέρνεται στις φτέρες

σαλαμάνδρα πως ήτανε, να μη φοβάμαι

εκεί έμαθα να αγαπώ

κάθετι μικρό κι απλό

Σήμερα λέω να μη κοιμηθώ

να φέξει περιμένω

είδα πως βάλανε κάμερες στα ζώα

αχνοφαίνονται οι οξυές

και η άκρη της περίφραξης

κι ίσως μπορέσω να δω την Ειρήνη μου

την αγαπημένη από μωρό

να τρέχει στο δάσος μαζί με το Γιωργάκη

μεγάλωσαν πια

μα για ‘μένα θα είναι πάντοτε μωρά

πως γίνεται αλήθεια

ένα banner

να είναι κομμάτι της ζωής σου;

κάποιες φορές, για κάποιους ανθρώπους, γίνεται…

http://www.arcturos.gr

http://www.callisto.gr

Κατηγορία: Εκ του προχείρου, Φύση - Περιβάλλον | 1 σχόλιο

Magica’s 32+1

Κατηγορία: Εκ του προχείρου | Σχολιάστε

Magica’s 32+1: Νο15

Θεσσαλονίκη - Ηράκλειο

…ένα τσιγάρο δρόμος…

κι η θάλασσα ανάμεσα

να θυμάσαι ν’ αγαπάς

(φωτογραφία δανεική από markopoulos)

Κατηγορία: Εκ του προχείρου | 1 σχόλιο

Magica’s 32+1: Νο1

Κάποτε… θα βρεθώ ξανά εκεί…

Κάποτε… θα πάω για πρώτη φορά…

Κατηγορία: Εκ του προχείρου | 5 σχόλια

Χρόνε σε κλέβω

Κατηγορία: Εκ του προχείρου | 2 σχόλια

Μια απολογία για τον Κώστα και την Αμαλία…..

Παρακολουθώ από μακριά την ιστορία της Αμαλίας Καλυβινού. Μου ζήτησε κάποια ανώνυμη φίλη να φτιάξω και ένα banner για την υπόθεση, αλλά αρνήθηκα ευγενικά αναφέροντας πως θα το έκανα μόνο αν μου το ζητούσε η ίδια η Αμαλία.

Δεν έχω σχολιάσει στο blog της. Ειλικρινά, δεν ξέρω τι να της γράψω…

Είναι στιγμές που απλά νιώθεις πως δεν έχεις λόγια. Δε ξέρεις τι να πεις.

Καρκίνος… Ελληνικό σύστημα υγείας… Αμαλία… Κώστας… και τόσοι άνθρωποι ακόμα…

Την Αμαλία την μάθατε…

Ο Κώστας ποιός είναι θα με ρωτήσετε οι περισσότεροι…

Σωστά…

Ο Κωστας λοιπόν, είναι ένας φίλος μου.

Ένιωθε πόνους στη μέση του. Οι γιατροί στην Ελλάδα του έλεγαν πως έφταιγαν τα παραπάνω κιλά του για τους πόνους αυτούς. Του έλεγαν να κάνει δίαιτα για να πάψει να πονάει και του χορηγούσαν απλά mesulid για τον πόνο.

Ο Κώστας…

Σήμερα ζει στη Γερμανία και προσπαθεί να νικήσει τον καρκίνο.

Ο Κώστας…

Δεκαπέντε χρόνια ζούσε στην Ελλάδα με ενάμησι μέτρο καρκίνου στη σπονδυλική του στήλη.

Ο Κώστας…

Τον γεμίζαν ψυχοφάρμακα, τον κλειδώναν σε ψυχιατρεία στη Γερμανία και προσπαθούσαν με καραμέλες να του βγάλουν λόγια για να δουν αν είναι τρελός.

Ο Κώστας…

Που τα πάθη του Χριστού είναι λιγότερα σε σχέση με αυτά που έχει περάσει ο ίδιος.

Ο Κώστας…

Που περίμενε με αγωνία να βρεθεί έστω κι ένας χειρούργος να αναλάβει να βγάλει τον καρκίνο από τη σπονδυλική του στήλη.

Ο Κώστας…

Που έκανε την εγχείρηση και κατάφερε να βγει ζωντανός. Οι γιατροί του έλεγαν έξω από τα δόντια πως υπάρχουν ελάχιστες πιθανότητες να αντέξει την εγχείρηση και πιθανότατα θα έμενε ανάπηρος. Ελπίζω μια μέρα να περπατήσει ξανά για να έρθει να με βρει όπως μου λέει.

Ο Κώστας…

Που τα φάρμακα που λαμβάνει σήμερα είναι ικανά να σκοτώσουν ακόμα και ελέφαντα. Όταν καταφέρει να νικήσει τον καρκίνο, θα χρειαστεί σκληρή αποτοξίνωση μέχρι να συνέλθει.

Ο Κώστας…

Που συνήθιζε να μου περιγράφει με λεπτομέρειες όλα όσα περνούσε.

Ο Κώστας…

Που αν δει το σημερινό μου Post θα με βρίζει ανελέητα.

Ο Κώστας…

Που παρά την τραγική, δική του κατάσταση, ανησυχούσε για μένα.

Η Μαίρη…

Γνωστή στο internet ως magica.

Η Μαίρη…

Που δεν αντέχει πλέον να ακούει για νοσοκομεία και καρκίνο γιατί δεν της έχουν μείνει λόγια.

Η Μαίρη…

Που όταν νιώθει αδύναμη να βοηθήσει, επιλέγει τη σιωπή.