Η ζωή μας μοιάζει με ένα βιβλίο που το τέλος δεν έχει ακόμα γραφτεί. Σαν κάθε βιβλίο που σέβεται τον εαυτό του χωρίζεται σε μικρά ή μεγαλύτερα κεφάλαια που το καθένα έχει κι έναν τίτλο κολλημένο πάνω του.

Κάποιες φορές τυχαίνει να έχουν ξεμείνει στην κατοχή μας αντικείμενα που είναι δεμένα με το κάθε κεφάλαιο.  Κι ένα κυριακάτικο πρωινό αποφασίζουμε πως ήρθε πλέον ο καιρός να τα απομακρύνουμε από το χώρο μας.

Το κεφάλαιο που αποφάσισα να καθαρίσω θα μπορούσε να έχει ως τίτλο το print era.  Δύσκολο κεφάλαιο, που άφησε πίσω του πολύ χαρτούρα, χαρές και λύπες, ευτυχία και δυστυχία σε αποχρώσεις ματζέντα. Δείγματα, κατάλογοι, τιμοληψίες, πελάτες που παράτησα μια μέρα πριν χρόνια και ανάμεσα σε όλα αυτά ένα πρόσωπο να πρωταγωνιστεί στην print era.

Δε ξέρω γιατί τα κρατούσα ως τώρα. Δεν είχαν λόγο ύπαρξης και τζάμπα πιάναν χώρο στη βιβλιοθήκη μου.  Άρχισα να σκίζω το ένα χαρτί μετά το άλλο και να σχηματίζω μια στοίβα χρωματιστών χαρτιών εμπρός μου προσπαθώντας να μη σκέφτομαι. Η print era είχε τελειώσει απο χρόνια άλλωστε, δεν υπήρχε κάτι χρήσιμο εκει μέσα πλέον. Και καπου εκεί, ανάμεσα σε άχρηστα χαρτιά, βρήκα μερικά αποξηραμένα νυχτολούλουδα….

Δε ξέρω πως μπήκαν στο ντοσιέ με τα έγγραφα και ούτε έχει σημασία. Τελικά αυτό που θα μείνει ως εικονογράφηση του κεφαλαίου της print era είναι μερικά αποξηραμένα νυχτολούλουδα στο χρώμα της ματζέντα και του κίτρινου.  Κι αν κάποια απο αυτά περιέχουν και τα δυο χρώματα, αυτό είναι μάλλον συνηθισμένο φαινόμενο στα νυχτολούλουδα…

Ημιτελές σαρκαστικό πόνημα για να σαχλαμαρίσουμε ολίγον λόγω της καρναβαλοερωτικής ημέρας

Τον διάολο ερωτεύτηκα
στου θέρους μία νύχτα
μ’ανέβασε στον ουράνο
μα έπεσα αλάργα

καρνάβαλος γενίκαμε
στης τσίκνας τα ντουμάνια
κι έναν ιμάμη αντίκρυσα
που φούμαρε αντάμα

σεϊτάν γιουνάν συνάντησες
μου είπε και γελούσε
μα με το διάολο εδώ
καμιά δουλειά δεν είχες

αλάργα εμπαίλντισα
την έκανα ολούθε
τους έρωτες εξέχασα
κι ήβρα ξανά το φως μου

• Καθένα από τα τρία είναι εφήμερο
• Καθένα από τα τρια έχει άπειρους ακόλουθους
• Για καθένα από τα τρία γράφονται/λέγονται άπειρα πράγματα
• Όσα γράφονται/λέγονται είναι μπαγιάτικα και ανευ σημασίας δυο μήνες μετά
• Για καθένα από τα τρία καίμε πολλά εγκεφαλικά κύτταρα
• Αν δεν είσαι ενημερωμένος για κάποιο απο τα τρία οι ακόλουθοι των υπόλοιπων σε αντιμετωπίζουν ως εξωγήινο
• Οι εξαιρέσεις στον κανόνα είναι ελάχιστες
• Το καθένα από τα τρία μας οδηγεί σε έξοδα και άχρηστες αγορές
• Οι ακόλουθοι και των τριών κατηγοριών θα εκνευριστούν με αυτή τη δημοσίευση

(Και εγώ σας αγαπάω)

Τη σημαία μας την χαίρομαι όταν κυμματίζει. Τελεία. Είναι η σημαία της χώρας μου, γαλανόλευκη βαμμένη με το χρώμα της θάλασσας και του ουρανού. Ακόμα και σε φωτογραφίες να δω σημαίες από διάφορες χώρες η γαλανόλευκη μου μοιάζει η ομορφότερη. Στα δικά μου μάτια φαίνεται έτσι θα μου πεις και θα έχεις δίκιο. Όμως όπως καταλαβαίνεις εγώ γράφω αυτό το κείμενο και όπως είναι λογικό θα γράψω τις δικές μου σκέψεις και ουχί του γείτονα.

Photographer: Aster-oid

Με τον ίδιο τρόπο όμως, αγαπάνε τη σημαία τους και οι άλλοι λαοί. Και το σέβομαι αυτό. Το να σέβεσαι και να αγαπάς τη σημαία σου είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό και σαφώς δεν είναι κατακριτέο.

Μου φαίνεται απίστευτα αστείο και ειρωνικό να σε θεωρούν εθνικιστή διάφοροι αριστερίζοντες επειδή αγαπάς την ελληνική σημαία ενώ την ίδια στιγμή θα τους δεις να φορούν ή να κρατούν σημαίες διάφορων κατατρεγμένων λαών και να υποκλίνονται στην σημαία της αθλητικής τους ομάδας ή του κόμματος που στηρίζουν. Η πενταδάκτυλη παλάμη μου στρέφεται επάνω τους αυθορμήτως δίχως σκέψη.

Αυθορμήτως όμως ανοίγει η πενταδάκτυλη παλάμη μου και προς αυτούς που θέλουν να πάρουνε την Πόλη, να αφανίσουν τους μετανάστες από τη γαμάουα χώρα μας και διάφορα άλλα γλαφυρά που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν τέλειωσαν το δημοτικό τούτοι οι ανθρωποι. Και πολλοί απ’ αυτούς δε παίζει να το τέλειωσαν, φαίνεται άλλωστε από τα εντελώς ανορθόγραφα σχόλια τους εις το διαδίκτυο. Κι άντε μετά, να προσπαθείς να στηρίξεις με φανατισμό μια γλώσσα που δε γνωρίζεις να γράφεις και να θέλεις να σε πάρει ο άλλος στα σοβαρά.

Αναγουλιάζω κάθε φορά με τις ασχήμιες που γίνονται στο όνομα της σημαίας. Και ντρέπομαι για το ανθρώπινο είδος. Στην άκρη ρεμάλια, όπως σας αρμόζει. Να ξέρετε όμως, πως ανάμεσα στα δυο άκρα βρισκόμαστε όλοι εμείς που σεβόμαστε τους άλλους λαούς και τα σύμβολα τους όπως σεβόμαστε τον ελληνικό λαό και τη σημαία μας. Και είμαστε πολλοί.

Βάζει που λες ο άνεμος τα καλά του κι αρχίζει και φυσά σα μανιακός. Μας έπαιρνε και μας σήκωνε εκείνο το πρωινό στη Χαλκιδική.

Χειμώνας ήτανε ακόμα, μα τέλειωνε. Βροχές δεν είχε όμως, το χώμα ήταν στεγνό και διψασμένο. Κυριακή πρωί. Άνθρωπο σπάνια έβλεπες να περνά τριγύρω. Τι να’ κάναν άλλωστε;

Ο καθάριος μπλε ουρανός πήρε να μαυρίζει κάποια στιγμή. Τα ρουθούνια μου γεμίσαν καπνό. Φωτιά σκέφτηκα και τρόμαξα. Γύρω μου βλέπεις υπήρχε δάσος, όσο πρόλαβε να γλυτώσει από τη μεγάλη φωτιά πριν λίγα χρόνια.

Βγήκα σε δυο λεπτά από το κτήμα και κατευθύνθηκα με γρήγορα βήματα προς το γειτονικό ελαιώνα από όπου έβγαινε ο καπνός. Θα μας κάψουν τα γομάρια σκεφτόμουν όπως έβλεπα τον πυκνό καπνό να στρέφεται προς το δάσος.

Μια ομάδα αντρών έσερνε κομμένα κλαδιά από τις ελιές και τα ‘ριχνε στη φουντωμένη φωτιά που χόρευε ταγκό μαζί με τον δυνατό άνεμο.  Παραδίπλα έστεκε ένα τζιπάκι με ελληνικές πινακίδες, Θεσσαλονίκης. Ξένοι ήταν οι εργάτες μα δε το σκέφτηκα πολύ και ρώτησα στα ελληνικά ποιος είναι ο υπεύθυνος.  Οι περισσότεροι με κοιτούσαν ξαφνιασμένοι και αμίλητοι. Τελικά πετάχτηκε από το τσούρμο ένα παληκάρι λίγο μικρότερο μου και ήρθε να μου μιλήσει.

Εκεί κάτω είναι μου είπε και του ζήτησα να πάει να τον φωνάξει. Μου’ρθε συνάμενος, κουνάμενος με το αλυσοπρίονο στο χέρι σα να μην έτρεχε τίποτα. Σαλονικιός ήτανε. Τι κάνεις του λέω άγρια, βάλθηκες να μας κάψεις πάλι; Δεν τον βλέπεις τον αέρα που φυσάει σαν τρελός μωρέ; Δεν είχα άλλη ευκαιρία μου λέει, από τη Θεσσαλονίκη έρχομαι και τις καθημερινές δουλεύω. Κι επειδή δουλεύεις εσύ τις καθημερινές το βάλες σκοπό να μας κάψεις το Σαββατοκύριακο; του απαντάω. Προσέχουμε μου είπε προσπαθώντας να δικαιολογηθεί. Η φωτιά ψηλή σα θεριό είναι χωρίς κανέναν να την επιβλέπει και γεμάτη μεγάλα κλαδιά, έτσι προσέχεις; του αντιγύρισα.  Φώναξε εκείνη την ώρα στους εργάτες να μη φουντώνουν τη φωτιά και να μένει κάποιος να την προσέχει. Πρόσεχε καλά του είπα, εδώ απέναντι θα είμαι και καλώ πυροσβεστική και αστυνομία χωρίς άλλη κουβέντα αν ξαναδυναμώσει η φωτιά.

Γύρισα να φύγω και λίγο πριν βγω από τον ελαιώνα με πρόλαβε ο νεαρός εργάτης που είχε φωνάξει τον ιδιοκτήτη του κτήματος. Εγώ δεν είμαι Έλληνας, Αλβανός είμαι. Δεν ήθελα να βάλουμε φωτιά σήμερα μου είπε. Ανησυχώ. Στη μεγάλη φωτιά φύλαγα πρόβατα σε μια στάνη στο βουνό και παραλίγο να καώ, τελευταία στιγμή κατάφερα να βρω δρόμο να βγω από το βουνό. Ξέρω πως είναι, εδώ μένω. Δεν είναι μέρα για φωτιά σήμερα, δίκιο έχεις. Μετά τη φωτιά δεν έχει πολλές δουλειές πια και γι’αυτό ήρθα εδώ σήμερα. Κι αυτό το τελευταίο μου το ‘πε σχεδόν απολογητικά, σα να ντρεπόταν που αναγκαζόταν να βάλει φωτιά με τόσο αέρα.

Μιλήσαμε λίγη ώρα ακόμα κι όπως γυρνούσα στο δικό μας κτήμα σκεφτόμουν πως αυτός ο Αλβανός πονούσε περισσότερο αυτό τον τόπο από τον Έλληνα. Κι ας μην ήταν αυτή η γη δική του στα χαρτιά. Τον εμπιστευόμουν περισσότερο από τον Έλληνα.

Πολλές φορές σκέφτομαι σε πόσο χαρισματική γη ζούμε, την αγαπάω τη γη της Ελλάδας. Ξέρω πως μπορεί να μας θρέψει άνετα. Ένα πρόβλημα έχουμε με το νερό φυσικά αλλά κι αυτό θα μπορούσαμε να το λύσουμε κάπως με τη βοήθεια της τεχνολογίας.

Κι από την άλλη βλέπω τους αγρότες συνεχώς να φωνάζουν και να κλείνουν τους δρόμους. Παρόλο που αν τους ψάξεις έναν έναν, οι περισσότεροι είναι αρκετά βολεμένοι οικονομικά με σπίτια μεγαλύτερα από τα δικά μας και πολλές φορές αυτοκίνητα καλύτερα απο τα δικά μας. Πέρα από αυτά, αν πας μια βόλτα στα γύρω καζίνο και χαρτοπαικτικές λέσχες θα δείτε αρκετούς από αυτούς να θυσιάζουν τις επιδοτήσεις τους και τα αγροτικά δάνεια στην πράσινη τσόχα και τον κουλοχέρη.

Δεν είμαι κατά των αγροτών, όμως είμαι κατά των κακών επαγγελματιών αγροτών. Και έχουμε πολλούς τέτοιους στη χώρα, τους έβλεπα γύρω μου σε φάσεις που κατοικούσα στην ελληνική επαρχία και νόμιζα πως αποβιβάστηκα σε ένα διαφορετικό πλανήτη.

Προσωπικά είμαι από τους ανθρώπους που θα φάω ελληνικά πορτοκάλια κι αν τύχει και δω εισαγόμενα κρεμμύδια αναγουλιάζω γιατί δε μπορεί να τα δεχτεί η γεύση μου. Τσατίζομαι να βλέπω στα σουπερμάρκετ να πουλάνε φρούτα και λαχανικά του εξωτερικού ενώ ξέρω πως τα δικά μας είναι πιο νόστιμα ουσιαστικά. Στηρίζω την ελληνική παραγωγή κάθε φορά που μπορώ γιατί οκ μπανάνες ελληνικές δε θα φας, εισαγόμενες θα φας.

Στοιβαχτήκαμε όλοι στις πόλεις σαν τα μυρμήγκια. Γιατί δεν έχει δουλειές λέει. Και η επαρχία υποφέρει. Αν δεν έχει θάλασσα και χιονοδρομικό κέντρο στα δυο μέτρα δηλαδή.

Κι αν το καλοσκεφτείς, σήμερα υπάρχουν δρόμοι που οδηγούν και στο πιο μικρό χωριο. Σήμερα βρίσκεις μεγάλα πολυκαταστήματα σχεδόν σε όλες  τις κωμοπόλεις τις επαρχίας.

Δεν έχει δουλειές λέει…Όπου ζει άνθρωπος έχει και ανάγκες. Κι όπου υπάρχουν ανάγκες κάποιοι αρχίζουν να καλύπτουν αυτές τις ανάγκες γιατί αυτό μεταφράζεται σε χρήματα και πελάτες αυτόματα.

Τι χρειάζεται ένας άνθρωπος που ζει στην επαρχία; Δρόμους, πρόσβαση σε γιατρούς και σχολεία, εργασία, ισόνομη τεχνολογία. Κι αν τα έχει ολα αυτά ένας άνθρωπος στην επαρχία γιατί να στοιβαχτεί σε μια πρωτεύουσα. Κι αν δε στοιβαχτεί στην πρωτεύουσα η ποιότητα της ζωής του θα ανέβει και θα έχει δίπλα του ανθρώπους της ηλικίας του αντί για 10 γεροντάκια. Και η Ελλάδα θα μπορούσε να ξαναζωντανέψει σιγά σιγά.

Παραμιλάω. Γράφω αυτόματα. Σκέφτομαι. Δεν έχει σημασία μάλλον. Ίσως και έχει όμως…