Αυτές τις ημέρες, το σύνδρομο του Χιονιά έχει χτυπήσει την νότια Ελλάδα.

Από αλλού ακούγονται γκρίνιες, από αλλού παιδικά τιτιβίσματα γεμάτα χαρά και πονηρά χαμόγελα.

Έχω σκάσει από τη ζήλια μου που δεν έχω δει ούτε μια νιφάδα. Αντιθέτως, ο ήλιος καλά κρατεί αυτές τις ημέρες εδώ πάνω, παρ’ όλο που έχει τσουχτερό κρύο.

Κάτι τέτοιες στιγμές γκρινιάζω πως άλλοι χαίρονται το χιόνι κι εμείς τρώμε το κρύο. Είναι κλασσική κατάσταση όταν έχει χιονίσει τριγύρω.

Η μόνη φορά στη ζωή μου που γκρίνιαξα για το πολύ χιόνι, ήταν όταν ζούσα για ένα διάστημα στην Καβάλα και δε μπορούσα να πάω να πάρω τον γάτο μου από τη δουλειά μου, η οποία ήταν μέσα σε δάσος. Τότε ο γάτος μου ήταν μωράκι ακόμα.

Κι εκεί φυσικά δε μου έφταιγε το χιόνι, η ανθρώπινη αναισθησία κάποιων μου έφταιγε. Τι φιλόζωοι και χαζομάρες. Τελικά κυνηγός ήταν αυτός που με βοήθησε να πάω να πάρω το έρμο το ζωντανό πριν γίνει παγοκρύσταλλος. Καλή του ώρα.

Δε ξέρω τι είναι αυτό που μας κάνει να χαιρόμαστε το χιόνι. Ίσως φταίει ο πολύς ήλιος, ίσως το παιδικό σύνδρομο του “κλείσανε τα σχόλεια”, το οποίο δε μπορούμε ή αρνούμαστε να ξεπεράσουμε.

Θεωρώ μεγάλη μιζέρια, να γκρινιάζεις για τις 2-3 ημέρες του χρόνου που μπορεί να χιονίσει σε αυτή τη χώρα. Εκτός κι αν είσαι άστεγος. Που αν είσαι άστεγος αποκλείεται να διαβάζεις το blog μου, διότι το πρόβλημα σου είναι το δικαίωμα στη στέγη και όχι το δικαίωμα στην πληροφόρηση.

Αν πάλι ζεις σε περιοχή που χιονίζει συχνά, ξέρω πως δε θα γκρινιάζεις για το χιόνι. Είναι κομμάτι της ζωής σου το φυσικό αυτό φαινόμενο. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, δε θυμάμαι ποτέ Φλωρινιώτη να μου γκρίνιαξε για το χιόνι.

Η χαρά του χιονιού δε βρίσκεται στα σικάτα χιονοδρομικά κέντρα και σαλέ. Βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο φτυάρι που έχουμε στην αποθήκη για κάθε ενδεχόμενο. Κι αυτό είναι κάτι, που μου δίδαξαν οι ηλικιωμένοι κάτοικοι ενός πολύ ορεινού χωριού.

photo via Marko