Από παιδί θυμάμαι προσπαθώ
να κλέψω το γλυκό μέσα απ’ το βάζο
με ξύλινα σπαθιά να πολεμώ
και μια ζωή στα πόδια να το βάζω
Τρεις το πρωί κι έχω ξυπνήσει περίεργα διότι ο Χάρης αποφάσισε να πάει στο W.C. του. Έκανε τόσο θόρυβο με τα νύχια του που έξυναν την πλαστική λεκάνη, που νόμιζες πως ήθελε να την τρυπήσει. Ο Χάρης είναι γάτος κι εγώ αύριο πρέπει να του αλλάξω την άμμο.
Τρεις το πρωί κι έχω ξυπνήσει χωρίς να θέλω, μα δε με πιάνει ύπνος ξανά. Στο ραδιόφωνο ακούω το ρεφρέν του Πασχαλίδη.
Ανοίγω το blog μου κι αρχίζω να πληκτρολογώ αυτόματα. Χωρίς να σκέφτομαι ιδιαίτερα τις λέξεις.
Κάπου μακριά κάποιος άλλος κοιμάται.
Κι εγώ για πρώτη φορά συνεχίζω ακόμα να κρατάω τα ξύλινα σπαθιά μου χωρίς να το βάζω στα πόδια.
Τρεις το πρωί, τρεις ώρες, τρία χρόνια σχεδόν
κι εγώ συνεχίζω να γράφω με καφέ και τσιγάρο.
Κακές συνήθειες…
Ένα σχόλιο στο “Από παιδί θυμάμαι προσπαθώ”
criss
Εδώ και περίπου 5 χρόνια ξυπνάω από τις 3 τα χαράματα και μετά, για να ακούσω κάποια τραγούδια που μου αρέσουν. Ξυπνάω αυτόματα σαν να ξέρει ο οργανισμός μου οτι το ΣΚΑΙ βάζει αυτά τα τραγούδια! Και πάντα τα πετυχαίνω, τα ακούω και μετά κοιμάμαι ξανά. Ο ύπνος που κάνω είναι πολύ βαρής.(Δεν πιστεύω στις συμπτώσεις)
θυμάμαι κάτι αστείο. Πήγαίναμε στο χωριό το πατέρα μου κάποια στιγμή και είχα βαρέθει απίστευτα απο τη διαδρομή(έχει αρκετές στροφές και βουνά)και με πήρε ο ύπνος. Ο αδερφός μου για να με ξυπνήσει έβαλε κάποια τραγούδια απο Metal συγκροτήματα στο cd player και μου έβαλε στα αυτιά τα ακουστικά… Δέν ξύπνησα και συνέχισα να κοιμάμαι(η ένταση ήταν τέρμα)
Trackbacks
Link for trackback: