Αυτό σκέφτηκα μόλις ξύπνησα. Και όχι δε ξενοκοιμήθηκα, ούτε κοιμάμαι σε ξένο σπίτι γενικότερα. Κάποιες φορές όμως η ψυχή μας ορίζει μόνη της την έννοια “σπίτι” και όσα μπορεί να σημαίνει αυτό.

Σπίτι μπορεί να θεωρεί μια συγκεκριμένη αγκαλιά, όπου και να βρίσκεται αυτή. Δεν έχει σημασία ο τόπος εδώ αλλά ο άνθρωπος. Αποτελεί την κορυφή της πυραμίδας.

Στην αμέσως κατώτερη στρώση της πυραμίδας υπάρχουν οι τόποι που αγαπάμε, αυτοί που κάνουν την ψυχή μας να ανθίζει γιατί είναι δεμένοι με χιλιάδες όμορφες αναμνήσεις.  Όταν βρισκόμαστε εκεί δε νοιώθουμε ξένοι ή επισκέπτες, γνωρίζουμε τη μυρωδιά τους, τις συνήθειες τους, τα στενά κρυφά δρομάκια τους, τις ανάσες των κατοίκων. Έχουμε αφήσει εκεί ένα κομμάτι του εαυτού μας και πηγαίνουμε να το συναντήσουμε ξανά.

Σήμερα θα πάω σπίτι μετά από πολλά χρόνια. Όχι στο σπίτι της πρώτης στρώσης της πυραμίδας μου, εκεί έχει καταρρεύσει μια γέφυρα και είναι απροσπέλαστο. Θα πάω όμως στο σπίτι της δεύτερης στρώσης, σε έναν τόπο που ερωτεύτηκα με την πρώτη ματιά και στη συνέχεια αγάπησα πολύ.

Ο τόπος αποτελεί το δικό μου παραμυθένιο χωριό με τα χίλια χρώματα. Μα από μόνα τους τα άψυχα δε θα ήταν δυνατόν να τον κατατάξουν τόσο ψηλά στην πυραμίδα μου. Έχω αφήσει φίλους εκεί, οι περισσότεροι από αυτούς είναι γεροντάκια που πραγματικά λατρεύω. Μου στάθηκαν σαν οικογένεια κάποτε. Και η καρδιά μου λαχταρά να ξαναδεί τα ροδαλά τους μάγουλα.

Θα έχει αλλάξει μετά από τόσα χρόνια, το ξέρω. Μα ταυτόχρονα δε θα έχει αλλάξει κιόλας και τα δικά μου ίχνη θα οδηγήσουν τα βήματα μου.

Καλημέρα!

Άλλο ένα blog, site, notebook, whatever… δεν έχω αποφασίσει ακόμα και μάλλον δεν έχει και σημασία τελικά.

Αποφάσισα να συγκεντρώνω σε ένα χώρο εικόνες που σχεδιάζω, αυτό είναι ουσιαστικά το marchari. Κάποια από τα σχέδια αυτά τα τροποποιώ σε εκτυπώσιμα αρχεία υψηλής ανάλυσης και τα διαθέτω μέσω του etsy. Κάποια άλλα, κυρίως  web icons θα προσφέρονται δωρεάν.

Γενικότερα όμως θα υπάρχουν κατά καιρούς και διάφορες σημειώσεις μου. Aργότερα ίσως να βγάλω και διάφορα wordpress themes όμως δεν είναι αυτός ο κύριος σκοπός μου.

Αυτή την εποχή θα σχεδιάζω περισσότερο χριστουγεννιάτικα θέματα καθώς και χριστουγεννιάτικες κάρτες μια και πλησιάζουν οι γιορτές. Στη συνέχεια βλέπουμε…

Το marchari δεν είναι στα ελληνικά (δηλαδή ούτε και στα άψογα αγγλικά είναι αλλά δε με πολυαπασχολεί το ζήτημα) γιατί προτιμώ να πέσω στα βαθιά νερά κατευθείαν και να προσπαθήσω να κολυμπήσω ανάμεσα στην παγκόσμια κοινότητα.

Στο marchari δεν έχω σκοπό να βάζω δουλειές για τις οποίες πληρώνομαι εξαρχής να κάνω. Θα λειτουργεί αντίθετα. Θα υπάρχουν εικόνες που σχεδιάζω αυθόρμητα, με δική μου αυτοδιάθεση. Ορισμένες εικόνες  θα μπορεί κάποιος να τις αγοράσει αν το επιθυμεί.

Αυτάαααααα!

Αντιγράφω από εδώ

Αναζητείται από την Αστυνομία Θεσσαλονίκης ασυνείδητος οδηγός, που το απόγευμα της Παρασκευής, 6 Νοεμβρίου, παρέσυρε με το αυτοκίνητό του και τραυμάτισε θανάσιμα 75χρονο πεζό στη Σταυρούπολη, τον οποίο στη συνέχεια εγκατέλειψε στον τόπο του ατυχήματος.

Σύμφωνα με σημερινή ανακοίνωση της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Θεσσαλονίκης, το τροχαίο σημειώθηκε στην οδό Εθνικής Αντιστάσεως 20 στη Σταυρούπολη, στις 18.45.

Το IX όχημα, αγνώστου αριθμού κυκλοφορίας, ήταν χρώματος ασημί, πιθανότατα μάρκας Nissan, τύπου Almera. Φέρει δε, υλικές ζημίες στο δεξί μπροστινό μέρος.

Όποιος γνωρίζει οτιδήποτε σχετικά με τις συνθήκες του ατυχήματος, ή στοιχεία του οχήματος και του οδηγού του, καλείται να επικοινωνήσει με το Α’ Τμήμα Τροχαίας Θεσσαλονίκης, το οποίο διενεργεί προανάκριση (τηλ. 2310- 566200 και 2310-566210, όλο το 24ωρο).

Οκ έχω νεύρα. Εγκρίθηκε η εισαγωγή 3 μεταλλαγμένων καλαμποκιών από την Ευρωπαϊκή Ένωση (πιθανότατα στις 30 Οκτωβρίου) και κανένα ΜΜΕ δε μπήκε στον κόπο να μας ενημερώσει.

Έφτασα στην είδηση από ξένα μέσα μαζικής ενημέρωσης (liberation, Reuters)προσπαθώντας να ενώσω τα κομμάτια του παζλ για να καταλάβω τι έγινε κι ακόμα δε κατάφερα να εντοπίσω το επίσημο έγγραφο από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Αναζητώντας ελληνικές αναφορές στο θέμα βρήκα μόνο ένα άρθρο από το anagi.gr με ημερομηνία 2-11-09 pου αυτό σημαίνει πως το κύριο ελληνικό ειδησεογραφικό πρακτορείο έδωσε την είδηση στα ΜΜΕ αλλά κανείς δε τη θεώρησε σημαντική ώστε να τη δημοσιεύσει.

Πρόκειται για τα γενετικά τροποποιημένα καλαμπόκια ΜΟΝ88017 και ΜΟΝ89034 της αμερικανικής πολυεθνικής εταιρίας βιοτεχνολογίας Monsanto και το 59122xNK603 της Pioneer Hi-Bred, θυγατρικής της Dupont.

Η χορήγηση της δεκαετούς έγκρισης από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή αφορά τη χρήση των εν λόγω μεταλλαγμένων καλαμποκιών σε τρόφιμα και ζωοτροφές, καθώς και για την εισαγωγή τους στα 27 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Κάτσε καλά ενημέρωση έχουμε σε αυτή τη χώρα…

Υ.Γ. Το ελληνικό γραφείο της Greenpeace ακόμα κοιμάται (δεν έψαξα τα διεθνή γραφεία), οπότε να αναφέρω τις λέξεις κονδύλια και δωρεές μήπως και τους ξυπνήσω.

Υ.Γ.2 Σχετικά (θα προσθέσω ότι βρω)

• Αίτηση για έγκριση του ΜΟΝ88017 στην ΕΕ (pdf) ) – (Authorised by decision of the EU Commission on October 30, 2009)
• Αίτηση για έγκριση του ΜΟΝ89034 στην ΕΕ (pdf) ) – (Authorised by decision of the EU Commission on October 30, 2009)
• Αίτηση για έγκριση του 59122xNK603 στην ΕΕ (pdf) ) – (Authorised by decision of the EU Commission on October 30, 2009)
• EU Commission give approval for genetically modified maize

Κι ύστερα είναι, ξέρεις
σαν εκείνες τις νύχτες
που μια μορφή κυριεύει το όνειρο σου
και ξυπνάς αναστατωμένος
όχι φοβισμένος, ούτε ερεθισμένος
απλα αναστατωμένος, συγκλονισμένος
και ο χώρος γύρω σου έχει πάψει να υφίσταται
μόνο εκείνο το γνώριμο ζεστό βάρος
που κοιμάται κουλουριασμένο στα πόδια σου
προσπαθεί να σου δείξει τις συντεταγμένες
μα εσύ είσαι ακόμα βυθισμένος, χαμένος
με τη στυφή γεύση του τσιγάρου στο στόμα
και τη σκέψη που αδυνατεί να κυλήσει
κάτι τέτοιες στιγμές ο χρόνος παύει να ισχύει
κι όταν ο δείκτης ξαναρχίσει τις βόλτες του
δε θυμάσαι τι ακριβώς αναστάτωσε τα όνειρα σου
ούτε το πρόσωπο του θυμάσαι
μόνο η στυφή γεύση του τσιγάρου έχει μείνει
και η σκέψη σου απροσδόκητα πλημμυρισμένη από εκείνον

Κάποιοι άνθρωποι μπορούν να ονειρεύονται και να οραματίζονται ανάμεσα στο γκρίζο της τσιμεντούπολης μας. Και ονειρεύονται ένα μητροπολιτικό πάρκο στο τελευταίο μη δομημένο τμήμα της περιοχής.

Αν το χάσουμε θα είναι αργά. Κανείς δε θα γκρεμίσει πολυκατοικίες για να μας προσφέρει λίγο πράσινο. Γι’ αυτό επιμένουμε και παλεύουμε ο καθένας με όποιον τρόπο μπορεί σε κάθε ευκαιρία που του δίνεται.

Στη συνάντηση που είχα τις προάλλες με τη Ντόρα Μπακογιάννη αναφέρθηκα στο θέμα του πρώην στρατοπέδου Παύλου Μελά. Τη ρώτησα τι θα κάνει αν βγει πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας σε περίπτωση που το ΠΑΣΟΚ αποφασίσει να μας παραχωρήσει το πρώην στρατόπεδο Παύλου Μελά, αν θα συμφωνήσει.

Η απάντηση της ήταν πως πρέπει αρχικά να δούμε πως μπορούν να καλυφθούν διάφορες κοινωνικές ανάγκες της Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια να υπάρξει ένα σχέδιο μέσω του οποίου θα είναι βιώσιμο ένα πάρκο μια και εκτός από το κόστος δημιουργίας του θα υπάρχουν και έξοδα για τη συντήρηση του.

Όσον αφορά τις άλλες κοινωνικές ανάγκες, δηλαδή σχολεία, νοσοκομεία κλπ θεωρώ πως μπορούν να βρεθούν λύσεις έξω από το πρώην στρατόπεδο του Παύλου Μελά, κάτι που είδαμε να γίνεται με τις ανάγκες του ΙΚΑ προσφάτως. Για όλα υπάρχουν λύσεις αρκεί να το θέλουμε.

Όσο αφορά το βιώσιμο της υπόθεσης, υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη αυτή τη στιγμή η οποία αξιοποιεί τα κτήρια που ήδη υπάρχουν μέσα στο πρώην στρατόπεδο του Παύλου Μελά.

Το πιο αληθινό μας όνειρο μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Αρκεί κάποιος να ρίξει το βλέμμα του σε αυτό και να χαμογελάσει μαζί μας.

Κάποτε, ένα τσούρμο παιδιών γέμιζαν με ήχους και χρώματα ένα μισογκρεμισμένο παρατημένο κτήριο λίγα μέτρα μακριά από το πρώην στρατόπεδο του Παύλου Μελά. Ήταν τα παιδιά των πνευματικών κέντρων του Δήμου Σταυρούπολης. Μέσα σε αυτά τα παιδιά ήμουν κι εγώ. Το κτήριο αυτό μεταμορφώθηκε και έγινε αυτό που σήμερα αποκαλούμε Μονή Λαζαριστών.

Μεγαλώσαμε, μα συνεχίζουμε να έχουμε όνειρα για τις γειτονιές μας. Στο στρατόπεδο του Παύλου Μελά το χώμα συνεχίζει να μυρίζει όταν βρέχει, κι αυτή η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος, η μυρωδιά των παιδικών μας χρόνων δε μπορεί να αντικατασταθεί με τίποτα άλλο…