Όλος ο κόσμος, οι απλοί καθημερινοί πολίτες, θα αρχίσουν να κυκλοφορούν με κουκούλες και μάσκες και πανοπλίες ολόκληρες προκειμένου να διαφυλάξουν την υγεία τους από τα δακρυγόνα σας.

Κι αν γίνει αυτό, θα χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Αυτό θέλετε;

Ζουν ανάμεσα μας, κάθε μέρα. Κυκλοφορούν ανάμεσα μας χωρίς κουκούλες, κάθε μέρα. Κι όσο μαλάκες κι αν γίνονται ώρες ώρες, την αγαπάνε αυτή την πόλη όπως όλοι μας.

Μου τσακίζουν τα νεύρα όταν τα σπάνε στα πανεπιστήμια επειδή είναι 17 Νοέμβρη. Έχει γίνει κλισέ πλέον η ιστορία και βαρεθήκαμε όλοι. Τι κλισέ δηλαδή, σίχαμα έχει καταντήσει από την πολύ επανάληψη, σαν τις τρεις χάριτες που παίζουν κάθε καλοκαίρι στην τηλεόραση.

Οι αναρχικοί της Θεσσαλονίκης δεν είναι τα δεκατετράχρονα και δεκαπεντάχρονα που τώρα ψάχνουν να βρουν τι έχουν μέσα στο παντελόνι τους. Ουτε είναι λυσασμένοι πλιατσικολόγοι που σπάνε το μαγαζάκι της γωνίας. Μη ψαρώνετε τόσο εύκολα.

Οι αναρχικοί της Θεσσαλονίκης ήταν στην πορεία το πρωινό της Κυριακής. Ετοίμαζαν τις μολότωφ τους ανάμεσα στον κόσμο και τις κόκκινες παρατάξεις, που όμως, όλως τυχαίως κοιτούσαν στον ουρανό την αναπαραγωγή των περιστεριών εκείνες τις ώρες. Ως συνήθως δηλαδή. Μετά θα έλεγαν πως δεν είδαν, δεν γνώριζαν τίποτα για την ύπαρξη των αναρχικών ανάμεσα τους κι εμένα θα μου ερχόταν μια απίστευτη αναγούλα από την αηδία που θα ένιωθα με την υποκρισία τους. Όλα τα κομματόσκυλα ανεξαρτήτου χρώματος νομίζουν πως μιλάνε σε πρόβατα σε αυτή τη χώρα.

Την Κυριακή για χάρη των αναρχικών της πόλης μου, κατάλαβα τι εστί δακρυγόνο. Κι όπως προσπαθούσα να φύγω μακριά από το πρώτο έσκασε στα πόδια μου το δεύτερο. Αυτό το δεύτερο δεν έσκασε εκεί που ήταν οι αναρχικοί. Ανάμεσα μας, ανάμεσα σε απλό κόσμο που προσπαθούσε να φύγει έσκασε.

Δεν κρατώ κακία στους αναρχικούς για τα δακρυγόνα που έφαγα εξαιτίας τους, παρόλο που τους  ψιλομίσησα όταν είδα μερικούς να τρέχουν στην Βενιζέλου με τις αντισφυξιογόνες μάσκες… Χμμμ… τώρα που το ξανασκέφτομαι όμως δεν είμαι και πολύ σίγουρη για το ποιοί ήταν αυτοί που φορούσαν τις μάσκες.

Όσες ζημιές έγιναν το Σάββατο το βράδυ και την Κυριακή το μεσημέρι στη Θεσσαλονίκη, ήταν επιλεγμένες πολύ προσεκτικά και μετρημένες στα δάχτυλα. Τράπεζες, κάδοι, μερικά καταστήματα μεγάλων εμπορικών αλυσίδων. Αυτά…

Στην πορεία της Δευτέρας όμως, έγινε το χάος στη Θεσσαλονίκη. Παρακολουθούσα από το σπίτι μου και δε μπορούσα ούτε καν να πιστέψω τις εικόνες που έβλεπα. Τι άλλαξε; Ποιοι ήταν όλοι αυτοί οι ανθρώποι που ρήμαζαν, κατέστρεφαν και έκλεβαν σαν λυσασμένοι τα μικρότερα καταστήματα; Αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν οι άνθρωποι του Σαββάτου και της Κυριακής. Δεν ήταν οι συνήθεις γνωστοί άγνωστοι της πόλης μου.

Τόσα χρόνια σε αυτή την πόλη, γνωρίζω τον τρόπο που συμπεριφέρονται, τον τρόπο που κινούνται, τους στόχους που επιλέγουν.

Ποιοι κατέστρεψαν το κέντρο της Θεσσαλονίκης; Και γιατί;

Ποιοί είχαν το χρόνο να οργανώσουν αυτό το γιουρούσι της Δευτέρας στα μικρότερα εμπορικά καταστήματα της πόλης μου με σκοπό να εκνευριστεί ο απλός κόσμος;

θάβουμε τα όνειρα ενός παιδιού

μέχρι να σκεπαστεί το σώμα του…
σάλτα και γαμηθείτε όλοι

Κι εσείς που τα σπάτε κι εσείς που φωνάζετε γι’ αυτούς που τα σπάνε
μα πάνω από όλα
εσείς που το μεγαλύτερο ζόρι σας κρύβετε στις πολιτικές σκοπιμότητες σας και κατα βάθος πολύ το γουστάρετε που σκοτώθηκε το πιτσιρίκι και κάηκε όλη η χώρα

Αντίο Αλέξανδρε…
Μακάρι να μη μάθαινα ποτέ το όνομα σου, μακάρι να ζούσες ακόμα ανάμεσα μας

photo by

Μετά τη χθεσινή άνανδρη για να το πω ευγενικά, δολοφονία του δεκαεξάχρονου στα Εξάρχεια ήταν λογικό πως θα γινόταν διαδηλώσεις διαμαρτυρίας σήμερα. Φυσικά τίποτα από όλα αυτά δε θα φέρει τον πιτσιρίκο πίσω αλλά σίγουρα μπορεί να δείξει την οργή του κόσμου.

Με το κεφάλι λίγο καζάνι από τα δακρυγόνα που φάγαμε σε κοντινή απόσταση και χωρίς να έχω καταφέρει ακόμα να γυρίσω σπίτι, αφενώς γιατί δεν υπήρχε κυκλοφορία και αφετέρου γιατί είδα μια δεύτερη πορεία να κατηφορίζει πριν από λίγο, χαίρομαι που τουλάχιστον μου παρέχουν φιλοξενία τα σπίτια άλλων blogger της πόλης.

Το πρωί η Θεσσαλονίκη ήταν ήσυχη και χωρίς ιδιαίτερες ζημιές. Στη βόλτα που έκανα παρατήρησα τη σπασμένη τζαμαρία του ABC, το υποκατάστημα της Eurobank στη Ναυαρίνου και δυο καταστήματα της Vodafone στην Εγνατία. Όταν φωτογράφιζα την τράπεζα με πλησίασε κάποιος χωρίς στολή και μου είπε ότι… απαγορεύεται να φωτογραφίζουμε τράπεζες (!)

Λίγο αργότερα συνάντησα τον Craig στην Καμάρα και στη συνέχεια τον Αστέρη και τον Αργο ακολουθήσαμε την πορεία η οποία ήταν αρκετά ειρηνική μέχρι τη στιγμή που έφτασε στο Α.Τ. Λευκού Πύργου. Εκεί πέσαν οι πρώτες μολότωφ και τα πρώτα δακρυγόνα ανάμεσα σε κουκουλοφόρους και αστυνομία. Μέσα στον πανικό χαθήκαμε όλοι μεταξύ μας προσπαθώντας να βρούμε δρομο διαφυγής από τα δακρυγόνα που διέλυσαν τα μάτια μας προσπαθώντας να ξαναβρούμε την ανάσα μας.

Επέλεξα την Ερμού αλλά όπως έστριψα έπεσε άλλο ένα δακρυγόνο δίπλα μου και τελικά χώθηκα μέσα στο Καπάνι που εκείνη την ώρα μου φάνηκε ως ασφαλέστερο σημείο. Προσπάθησα να ανέβω στην Εγνατία αλλά λίγο πριν βγω είδα να γίνεται πανικός και εκεί οπότε επέστρεψα πίσω και κατευθύνθηκα προς τα κάτω. Από την Ερμού έβλεπα να περνάνε οι δυνάμεις τις αστυνομίας ενώ στη Βενιζέλου οι μόνοι που κυκλοφορούσαν χωρίς πρόβλημα ήταν όσοι φορούσαν μάσκες. Μέσα στο Καπάνι είχε εγκλωβιστεί κόσμος που δεν είχε καμία σχέση με την διαδήλωση, γιαγιάδες και γονείς με πιτσιρίκια τους οποίους προσπαθούσα να κρατήσω μακριά από τους δρόμους με τα επεισόδια.

Βρέθηκα ξανά με τον Αστέρη και ανεβήκαμε τη Βενιζελου όπου καιγόταν κάδοι. Η πορεία κατευθύνθηκε στο Υπουργείο ενώ εκείνη την ώρα βλέπαμε δυνάμεις της αστυνομίας να ανεβαίνουν παράλληλα την πλατεία Αρχαίας Αγοράς. Η πορεία συνέχισε με κατεύθυνση προς την Έκθεση και κάπου εκεί αποχωρήσαμε κι εμείς.

Χαίρομαι ιδιαίτερα που σε όλη τη διάρκεια της πορείας υπήρχε επικοινωνία μεταξύ μιας ομάδας bloggers που την ακολουθούσαν οπότε γνωρίζαμε πως όλοι ήταν καλά χωίς προβλήματα.

Οι καταστροφές καταστημάτων που έγιναν στη Θεσσαλονίκη ήταν επιλεγμένες αρκετά προσεκτικά νομίζω, μια και αφορούσαν τράπεζες, καταστήματα κινητής τηλεφωνίας, σουπερ μάρκετ και ένα κατάστημα με εκκλησιαστικά είδη.

Πριν μισή ώρα μια ακόμα μικρή πορεία κατευθύνθηκε προς Αριστοτέλους κατεβαίνοντας την Εθνικής Αμύνης και ακολουθούμενοι από δυνάμεις των ΜΑΤ, ενώ πριν λίγο ακούστηκε θόρυβος από τα Πανεπιστήμια και είδαμε Πυροσβεστικό όχημα. Δε ξέρω τι θα ακολουθήσει στη συνέχεια

Ο τίτλος αφορά κυρίως εμένα που ξύπνησα το πρωί και βρέθηκα μπροστά σε μια χαοτική κατάσταση ανά την Ελλάδα που ακολούθησε τον ανούσιο φόνο, γιατί για φόνο πρόκειται, ενός 16χρονου στα Εξάρχεια από μονάδες της αστυνομίας.

Περισσότερα έχει συγκεντρώσει ο Αστέρης που δεν έκλεισε μάτι όλη νύχτα και παρακολουθούσε τα επεισόδια. Θα ετοιμαστώ σε λίγο να κατέβω κι εγώ στο κέντρο της Θεσσαλονίκης όπου ετοιμάζεται πορεία διαμαρτυρίας στις 12.