Κάπου ανάμεσα στο βήχα, το συνάχι και τις έντονες ζαλάδες κάθε φορά που κάνω το λάθος να κάτσω μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μου, κάπου ανάμεσα στα σιρόπια και τις ασπιρίνες αναρωτιέμαι πως διάολο αποφάσισαν ότι το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά την υγεία και αποφάσισαν να το απαγορεύσουν σε κάθε δημόσιο χώρο εις τας Βρυξέλλας και προσεχώς εις την υπόλοιπην ευρώπη.
Η απαγόρευση τούτη έχει οδηγήσει σε μια παράνοια όπου ο καθαρός αέρας αντικαταστάθηκε από τα εκνευριστικά αρκουδίσιον για να πάρει τη δουλειά από τους αγρότες, καπνοπώλες και λοιπά επαγγέλματα και να τη δώσει στους τεχνικούς των κλιματιστικών.
Η φράση “άνοιξε το παράθυρο να μπει, δροσιά γλυκιά του Μάη”, έστω και του Σεπτέμβρη έχει αντικατασταθεί με κλειστά παράθυρα και κουμπάκια on και off. Τούτο φυσικά γίνεται θεωρητικά για να προστατευτεί η υγεία των μη καπνιστών σε αποστηρωμένους χώρους δίχως καπνό. Ταυτόχρονα όμως έχει καταργήσει τα ανοιγόμενα παράθυρα μια και πρακτικά είναι πλέον άχρηστα.
Σαν αποτέλεσμα της πανέξυπνης αυτής απαγόρευσης, βλέπεις περισσότερους θαμώνες εστιατορίων έξω στο δρόμο παρά μέσα. Και ναι, αρκετές σημαντικές συζητήσεις στις Βρυξέλλες έγιναν έξω στο πεζοδρόμιο με ένα τσιγάρο στο χέρι παρά μέσα. Σας αρέσει δε σας αρέσει.
Για να συνεχίσω το κείμενο αυτό όσο προλαβαίνω πρίν πέσετε να με φάτε, έχω να δηλώσω επίσης πως είναι άξιο μελέτης το ποσοστό των ατόμων που αυτή τη στιγμή δηλώνουν ασθενείς, καθώς ο ιός τον οποίο ονομάσαμε βρυξελλίτιδα δεν έβρισκε διέξοδο σε κανένα παράθυρο και έκανε πάρτυ ανάμεσα μας τσακίζοντας τον έναν blogger μετά τον άλλο.
Μετά το μικρό τούτο ταξίδι στας Βρυξέλλας, έχω να δηλώσω πως η απαγόρευση του καπνίσματος κάνει μεγαλύτερο κακό στην υγεία γιατί καταργεί την έννοια του καθαρού και υγειούς αέρα. Καλύτερα να χάσω 4-5 χρόνια από τη ζωή μου λόγω καπνίσματος, παρά να περάσω όλη τη ζωή μου με αντιβίωση, ασπιρίνες και σιρόπια.
