Εναλλακτικός τίτλος: “Περί σεμνότητας και ταπεινότητας το κεφάλαιον, ελέησον”.

Κι εκεί που κάθομαι ήρεμα και καλά, βλέπω στο Google Reader μια δημοσίευση που αναφερόταν στο γάμο των gay. Πατάω το link της δημοσίευσης και μεταφέρομαι ξαφνικά στο blog toy Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγειαλίας (το οποίο οκ εγώ γνώριζα πως υπήρχε).

Θα δανειστώ λοιπόν μια φράση του Μητροπολίτη “Εμείς δεν κρίνουμε πρόσωπα, αλλά ΠΡΑΞΕΙΣ, τρόπους συμπεριφοράς“. Θα συμφωνήσω φυσικά μαζί του και θα του αναφέρω πόσο γελοίο μου φάνηκε το ότι σε ένα και μόνο post του, φρόντισε να γράψει όχι μία, ούτε δύο αλλά τέσσερις φορές τα στατιστικά επισκεψιμότητας του. Ούτε οι πιο μανιακοί bloggers που γνωρίζω δεν πέφτουν τόσο χαμηλά. Τι ξεφτίλα και ρεζιλίκια είναι αυτά; Αυτά μαθαίνατε τόσα χρόνια; Αυτά τα παραδείγματα θέλετε να ακολουθεί ο κόσμος;

Μητροπολίτη… εγώ την έχω μεγαλύτερη (την επισκεψιμότητα)

πάμε μια κόντρα;

(Δεν αφήνουμε τους gay στην ησυχία τους λέω εγώ και να κοιτάξουμε λίγο τη δική μας καμπούρα;)

(την alexa σας την κοιτάξατε τελευταία; ή μήπως θεωρείτε σημαντικότερο το google page rank;)

η στραβός είν’ ο γυαλός ή στραβά αρμενίζουμε…

Χθες έζησα μια κωμικοτραγική κατάσταση σε σουπερ μάρκετ της περιοχής μου, που αξίζει να την αναφέρω αλλά και να μας βάλει σε προβληματισμούς. Για να μπορέσετε όμως να καταλάβετε τι ακριβώς έχει γίνει, πρέπει να σας αναφέρω πως συμμετέχω σε μια έρευνα που αποφασίσαμε να πραγματοποιήσουμε κάποιοι bloggers, για να δούμε τις τιμές διαφόρων προϊόντων σε πόλεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πήρα λοιπόν κι εγώ το τεφτέρι μου, στο οποίο είχα σημειώσει μια συγκεκριμένη λίστα προϊόντων και πήγα στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς. Στην αρχή έπαθα ένα μικρό πολιτισμικό σοκ όταν κατέγραφα τις τιμές των λαχανικών και των φρούτων. Έψαχνα να βρω κάτι ελληνικό και δε τα κατάφερνα. Ντομάτες από το Βέλγιο, λεμόνια από τη Βραζιλία, πατάτες από την Αίγυπτο, μήλα από τη Χιλή κλπ.

Στο τέλος κατάφερα να ανακαλύψω τις πράσινες πιπεριές της Ημαθίας και μου ήρθε η διάθεση να υψώσω τη γαλανόλευκη δίπλα στις πιπεριές. Ταυτόχρονα προσπαθούσα ανεπιτυχώς να υπολογίσω πόσα χιλιόμετρα έχουν διανύσει τα “ολόφρεσκα” φρούτα και λαχανικά μέχρι να βρεθούν στο πιάτο μου κι αν έχουν καταφέρει να επιβιώσουν κάποιες βιταμίνες ανάμεσα στις χημικές ουσίες.

Προσπέρασα τα λαχανικά βυθισμένη στις σκέψεις μου και έψαχνα τα προϊόντα που έπρεπε να καταγράψω. Φυσικά από τη στιγμή που το σουπερ μάρκετ μου ήταν γνώριμο, ήξερα σε ποια ράφια θα έπρεπε να ψάξω ώστε να τελειώνω στα γρήγορα.

Αντιλήφθηκα κάποια στιγμή να με πλευρίζουν μερικές κοπελιές του σουπερ μάρκετ που όλως τυχαίως είχαν δουλειά δίπλα μου αλλά δεν έδωσα σημασία και συνέχισα την καταγραφή.

Κι εκεί που προσπαθούσα να διακρίνω την τιμή του στραγγιστού γιαουρτιού στο ψυγείο, η οποία δεν ήταν ορατή μια και είχε ένα άλλο ψυγείο από δίπλα που την έκρυβε, μου την έπεσε η προϊσταμένη του σούπερ μάρκετ, η οποία ήρθε να μου ζητήσει το λόγο.

Ακολούθησε ένας τελείως ηλίθιος διάλογος που πολύ θα ήθελα να είχα καταγράψει με μια κάμερα. Στο περίπου ήταν κάπως έτσι…

Διαβάστε τη συνέχεια »

Δεν είναι τόσο δύσκολο τελικά, δε χρειάζεται ούτε αυτοκόλλητα να έχεις

δια χειρός magica…

Χθες η Κωνσταντίνα βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη για να παρουσιάσει το βιβλίο της. Νωρίτερα την ίδια ημέρα, o ANemos ήταν ανάμεσα στους ομιλητές του 6ου πανελληνίου συνεδρίου φορέων πολιτιστικών εντύπων. Για κάποιους ανεξιχνίαστους λόγους, ομάδα bloggers εγκατέλειψε το χώρο του συνεδρίου για να ετοιμαστεί να υποδεχτεί την άφιξη του Web 2.0 λήξει ήρεμα και χωρίς επεισόδια.

Κάπου ανάμεσα, πριν, μετά κι αργότερα αλλάξαμε δυο - τρία μαγαζιά και περάσαμε από τους καφέδες στις ρακές και μετά ξανά στους καφέδες. Νομίζω πως έλειπα από το σπίτι ένα καλό δωδεκάωρο.

Εκτός από την αφεντιά μου, στο έγκλημα συμμετείχαν η Κωνσταντίνα με τον Τάσο, ο Πάνος που εγκατέλειψε για λίγο την καλύβα του, ο Αστέρης, ο Θωμάς, ο Αντρέας… χμ οκ ας το πάρω αλλιώς. Συμμετείχαν λοιπόν, η xpsilikatzoy, το kaltsovrako, o Oneiros, ο ΑNemos, o Nassos K, το Βατραχοκόριτσο, o Argos, o Gazakas, o inside a box, η ThirdEye3 και κάποιοι άλλοι που δε συγκράτησα τα ονόματα (sorry παιδάκια).

Η διάθεση μας ήταν περίπου όπως το γέλιο της Κωνσταντίνας και το χαμόγελο του Πάνου και ομολογώ πως δεν άκουσα να γίνεται κάποια συζήτηση για την Αμαλία.

Ίσως να σοκάρει ή να ενοχλήσει κάποιους η δήλωση αυτή, όμως η ζωή είναι μπροστά είτε μας αρέσει είτε όχι. Δε βγαίνει κάτι με μνημόσυνα και καραμέλες αν δε κουνήσει κανείς τον κώλο του.

Κλείνω αυτή τη δημοσίευση, με μια μεγάλη ευχή που θα κολλήσει μόνιμα το γέλιο στο πρόσωπο της Κωνσταντίνας.