την μετρώ στην απουσία
κι όλο γίνομαι κομμάτια
πράσινα, γλυκά μου μάτια…
Υ.Γ. μη μου ζαλίσετε τον έρωτα και μη φωνασκείτε, θα επανέλθω μετά το πέρας της ολιγοήμερης δικαιωματικής μελαγχολίας. Σεληνιάζομαι λέμε.
Δε ξέρω πια…
Ρώτα το φεγγάρι καλύτερα
εγώ μπορώ να σου πω μόνο για την απόγνωση και την απουσία
[για ένα φίλο που περνάει δύσκολες ώρες]
Στο νέο μου λογαριασμό της Οτενέτ είχε μαζί και μια ανακοίνωση μέσω της οποίας μας πληροφορούσαν για την ενοποίηση της Οτενέτ με τον ΟΤΕ. Αυτό ουσιαστικά σημαίνει πως το Otenet OnDSL Kit περνάει στην οικογένεια του conn-x αλλά και πως ο λογαριασμός πλέον θα έρχεται μαζί με αυτόν του ΟΤΕ.
Αυτό το κάνουν λέει για δική μας ευκολία.
Ο κύριος λόγος που επέλεξα το OnDSL Κιτ ήταν γιατί είχε ξεχωριστό δικό του λογαριασμό, κάτι που με διευκόλυνε τα τελευταία χρόνια, εφόσον η τηλεφωνική γραμμή δεν είναι στο όνομα μου.
Μπορώ να συνεχίσω να έχω ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ λογαριασμό ΙΝΤΕΡΝΕΤ παρακαλώ;
Μπορώ να συνεχίσω να πληρώνω τον λογαριασμό μου μέσω e-banking χωρίς να χρειάζεται να εξηγώ στους μεγάλης-ηλικίας- γονείς μου τι είναι διατραπεζικές και ηλεκτρονικές συναλλαγές και πόσο από το ποσό του λογαριασμού του ΟΤΕ αντιστοιχεί στο INTERNET μου (μαζί με το ΦΠΑ του);
Μπορώ να συνεχίσω να έχω INTERNET χωρίς να χρειάζεται να κάνω αίτηση για δεύτερη τηλεφωνική γραμμή την οποία δε χρειάζομαι μια και δε χρησιμοποιώ ούτε την πρώτη;
Μπορώ να έχω ΙΝΤΕΡΝΕΤ χωρίς να χρειάζεται να έχω σταθερό τηλέφωνο και επιπρόσθετα πάγια;
Ενας πελάτης της ΟΤΕΝΕΤ.
Ευχαριστώ
έρχεται με τη μορφή της σαλμονέλας.
Σε περισσότερες από 12 πολιτείες της Αμερικής ο κόσμος φοβάται να φάει ντομάτες και το YouTube έχει αρχίσει να γεμίζει σχετικά video.
Αγελάδες, κοτόπουλα, ντομάτες περνούν στην αντεπίθεση με το πέρασμα του χρόνου…
Όποιος ελέγχει την τροφή, ελέγχει τους ανθρώπους
Είναι από τις λίγες φορές, που θέλω να γράψω κάτι συγκεκριμένο αλλά δυσκολεύομαι να βρω τις λέξεις. Προσπαθώ να καταλάβω πόσο έχει αλλάξει ο καταναλωτισμός τους ανθρώπους των πόλεων. Μεταφύτευα μερικούς κατιφέδες από μια μεγάλη ζαρτινιέρα σε μια μικρότερη για να κάνω χώρο για τα άλλα φυτά μου που μεγαλώνουν περισσότερο, όταν πέρασε ένας γείτονας και με κοίταξε πάλι παράξενα.
Δε βαρέθηκες να ασχολείσαι με τα φυτά; με ρώτησε με ύφος απαξιωτικό.
Γιατί να βαρεθώ; του απάντησα;
Χρμφ…. ζαρζαβατικά είπε κοροιδεύοντας την ώρα που με προσπερνούσε ο πρωτευουσιάνος, που όλη του τη ζωή την πέρασε πουλώντας λαχεία στους δρόμους στο βαρδάρη.
Η αλήθεια είναι πως δεν έχω ζαρζαβατικά ούτε εδώ, αλλά ούτε στο μεγάλο μπαλκόνι της μητέρας μου. Πάντοτε είχαμε λουλούδια και διακοσμητικά φυτά. Τον τελευταίο μήνα όμως, φυτεύω σπόρους λαχανικών που όταν φυτρώνουν τα μεταφέρω στο κτήμα της Χαλκιδικής.
Όσο περνάει ο καιρός όμως, και καταλαβαίνω πως κρυφοκοιτάνε τα σπορεία μου όταν δεν είμαι μπροστά για να μου πετάξουν μπηχτές με την πρώτη ευκαιρία που θα με δουν, τόσο περισσότερο πεισμώνω και σκέφτομαι σοβαρά να τους σπάσω τα νεύρα μεγαλώνοντας διάφορα λαχανικά στην πόλη.
Αυτό που με εκνευρίζει περισσότερο, είναι πως την απαξίωση αυτή, τη βλέπω στα μάτια των μεγαλύτερων ανθρώπων που κάποτε ζούσαν σε χωριά και γνωρίζουν πως μοιάζουν τα μικρά φυτά των λαχανικών. Οι νεώτεροι δεν προσέχουν, αλλά και να πρόσεχαν δεν θα μπορούσαν να αναγνωρίσουν τι ακριβώς έχω φυτέψει γιατί έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει στην πόλη.
Ίσως είμαι εγώ η παράξενη τελικά, δε ξέρω. Μου φαίνεται αδιανότητο όμως, το ότι φτάσαμε σε σημεία που μοιάζει πιο λογικό το να αγοράσεις ντομάτες Βελγίου από το σούπερ μάρκετ από ότι να φυτέψεις μια ντοματιά κι έναν βασιλικό σε μια γλάστρα στο σπίτι σου.
