Αν με ενοχλεί κάτι πολύ, είναι τα σπάνια παλιά βιβλία κάθε μορφής, που βρίσκονται κρυμμένα σε διάφορες βιβλιοθήκες.
Βασικά δε με ενοχλεί που δε τα έχω στα χέρια μου, με ενοχλεί που δε μπορώ να τα διαβάσω αν θελήσω.
Η συγκεκριμένη εικόνα είναι από το βιβλίο του John Covel με τίτλο Some account of the present Greek Church, with reflections on their present.
Δυστυχώς δε μπορώ να διακρίνω την υπογραφή του καλλιτέχνη στην εικόνα.
Δε καταλαβαίνω λέξη, αλλά το φωτογραφικό υλικό που έχει συγκεντρωθεί στο blog αυτό είναι τεράστιο. Μέσα από 405 δημοσιεύσεις γεμάτες φωτογραφίες καθώς και παλιές γκραβούρες μπορείτε να δείτε το απαγορευμένο μας βουνό.
Θα πρότεινα να αποθηκεύσετε τις φωτογραφίες που θέλετε. Blog είναι και… ποτέ δε ξέρουμε μέχρι πότε θα λειτουργεί…
Χθες πέρασα μια βόλτα από το Βοτανικό Κήπο της περιοχής μου. Μάλλον με επηρέασε η Εαρινή Ισημερία και προσπαθούσα να βρω λίγη φύση γύρω μου.
Είναι όμορφα εκεί, αν και ο χώρος δεν είναι όσο μεγάλος θα ήθελα. Και ήρεμα, αν εξαιρέσεις τη λίγη κίνηση των γύρω δρόμων. Το κυριότερο όμως και ίσως και το σημαντικότερο, είναι η καθαριότητα του χώρου. Ούτε σκουπίδια, ούτε αποτσίγαρα, ούτε τίποτα.
Διαβάστε τη συνέχεια »
Μια και μπήκε η άνοιξη, είπα να ανανεώσω το φωτογραφικό υλικό μου σχετικά με το υπέροχο αυτό γιαπί που εκπαιδεύει τα παιδιά των γύρω σχολείων στον κόσμο των ναρκωτικών και των διάφορων άλλων κινδύνων που υπάρχουν σε αφύλαχτους παρατημένους χώρους με την ευγενική χορηγεία του Υπουργείου Πολιτισμού (που είναι τα λεφτά οεο;) και τη βοήθεια της Γενικής Γραμματείας Ολυμπιακών Αγώνων καθώς και της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού.
Κι έβαλε η νύχτα με τη μέρα στοίχημα, μα νίκησαν κι οι δυο…
Εαρινή Ισημερία 2008 κι έψαξα τις πρώτες εικόνες της άνοιξης γύρω μου. Κι ίσως είναι παρήγορο που μπόρεσα να τις βρω ανάμεσα στα τσιμέντα.
Διαβάστε τη συνέχεια »
Είναι από τις λίγες φορές που έχω νιώσει τόσο άσχημα στο άκουσμα μιας είδησης.
Δυστυχώς τον Ιανουάριο του 2008, παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις των εθελοντών για οικονομική βοήθεια, ο σταθμός πρώτων βοηθειών του ΕΚΠΑΖ στη Θεσσαλονίκη έκλεισε ύστερα από απόφαση του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, λόγω κακών συνθηκών του χώρου λειτουργίας του.
Νιώθω οργή και θυμό αυτή τη στιγμή. Και αηδία. Τόση αηδία που αν άρχιζα να γράφω μέσω αυτομάτου γραφής, το κείμενο μου θα χαρακτηριζόταν ως ακατάλληλο για την κοινή θέα.
Έκλεισαν ένα χώρο που τόσο καιρό λειτουργούσε εξαιτίας της αγάπης, της προσφοράς και του εθελοντισμού των μελών του.
Έκλεισαν ένα χώρο, που έχει προσφέρει επί σειρά ετών, βοήθεια σε πάρα μα πάρα πολλά άγρια ζώα και πουλιά της χώρας μας, την ώρα που οι κρατικοί φορείς σφύριζαν αδιάφορα.
Έκλεισαν ένα χώρο που τόσα χρόνια λειτουργούσε ως κέντρο πρώτων βοηθειών και συλλογής τραυματισμένων ζώων και πουλιών της Βορείου Ελλάδος.
Έκλεισαν ένα χώρο που κάποιοι άνθρωποι είχαν δημιουργήσει με πολύ αγάπη, για να βοηθήσουν τα πλάσματα που η πολιτεία αφήνει ελεύθερα να πυροβολούν και να κακοποιούν.
Έχω νεύρα αυτή τη στιγμή, πολλά νεύρα. Τόσα νεύρα που δε ξέρω τι να πρωτογράψω.
Στη φωτογραφία είναι ο Σταύρος Καλπάκης από το ΕΚΠΑΖ Θεσσαλονίκης σε απελευθέρωση διπλοσάινου στον Αξιό.
Θα επικοινωνήσω με τα παιδιά του ΕΚΠΑΖ τις επόμενες ημέρες για να μάθω τι ακριβώς έχει γίνει, αλλά και για να μάθω τι μπορούμε να κάνουμε για να επαναλειτουργήσει το παράρτημα της Θεσσαλονίκης.
Ξέρω πως εκεί έξω, υπάρχουν πολλά άτομα που κατά καιρούς βρέθηκαν κοντά στην παρέα του ΕΚΠΑΖ, είναι καιρός να ξαναδηλώσουν την παρουσία και την στήριξη τους.
