Ένα από τα κλασσικά κολλήματα του μυαλού μου σκάλωσε σε ένα τραγουδάκι των Waterboys που άκουσα στο Radio Paradise. Κάτι μου θύμιζε…
Φυσικά όπως η παρθενογέννεση ανήκει στο παρελθόν κι αυτό το τραγουδάκι είναι παραδοσιακό τραγούδι με ρίζες στο 1720 περίπου.
Αυτός είναι ο χαρακτηρισμός “δημοσιογράφου” της Καθημερινής που αναρωτιέται για το ποιοι είναι επιτέλους οι blogger. Με αυτό τον τρόπο μας παρουσιάζουν στους αναγνώστες τους.
Για να κατακτήσουν λοιπόν τη δόξα στον κυβερνοχώρο, οι μπλόγκερ δοκιμάζουν τα πάντα, σκορπούν φήμες, διαδίδουν ψεύδη, δημιουργούν τεχνητές αντιπαραθέσεις, κατασκευάζουν ανύπαρκτα πρόσωπα και μεταδίδουν τα πλέον εξωφρενικά βίντεο, διεκδικώντας επάξια τον τίτλο των ιερόδουλων του κυβερνοχώρου
Το δημοσίευμα δε, τελειώνει με αναφορά σε μια στριπτιζεζ blogger του εξωτερικού.
Προσέξτε επίσης τη σφήνα μέσα στο κείμενο που ξεχωρίζει τις πόρνες από τους χμ… νταβατζήδες ίσως;
Κάθε εφημερίδα ή περιοδικό που σέβεται τον εαυτό του έχει ορισμένους ρεπόρτερ ή κριτικούς που διαθέτουν μπλογκ, αναμεσά τους, οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης», ο «Γκάρντιαν», το «Νιου Γιόρκερ» και φυσικά η «Καθημερινή».
Να θυμηθούμε να προτείνουμε τη δημοσιογράφο για τα επόμενα Pulitzer. Και εις ανώτερα…
Ποτέ δε κατάλαβα τη χρησιμότητα της ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου. Ο έρωτας δε χρειάζεται γιορτή. Η ευτυχία δε χρειάζεται ειδική ημέρα.
Διαβάζω πως 8 εκατομμύρια άτομα στην Αμερική παραδέχονται πως στέλνουν δώρα στον εαυτό τους εκείνη την ημέρα. Είμαι σίγουρη πως το ίδιο κάνουν και αρκετά άτομα στην Ελλάδα για να κάνουν εφέ στον περίγυρο τους.
Τελικά τι είναι αυτή η γιορτή; Και τι δουλειά έχει αυτός ο Βαλεντίνος με τον Έρωτα; Δεν υπάρχει καμία σχέση, καμία διασύνδεση και καμία λογική.
Αν μου έλεγε κάποιος, πως δε μπορεί να βρει σε ποιο νοσοκομείο νοσηλεύεται ένας δικός του άνθρωπος, θα τον κοιτούσα περίεργα και θα μου φαινόταν παλαβό.
Σιγά το δύσκολο, τηλεφωνείς στα νοσοκομεία μέχρι να τον βρεις. Αμ δε!
Στην καλύτερη των περιπτώσεων χρειάζεσαι τη Νικολούλη για να ψάχνει το φως στο τούνελ μέχρι να τον βρεις.
Σε μια εποχή, που δόξα το θεό υπολογιστές υπάρχουν σε όλα τα νοσοκομεία, έχασα τον πατέρα μου για μια ολόκληρη ημέρα.
Δε ξέρω αν πειραματίζονται με κάτι ή ήταν τυχαία κατάσταση. Για ένα δίωρο περίπου είχαν κολλήσει όσες σελίδες χρησιμοποιούν AdSense. Έβλεπες πως μοιάζει το internet χωρίς διαφημίσεις.
Στην αρχή νόμιζα ότι έφταιγα εγώ, γιατί εκείνη την ώρα προσπαθούσα να ενσωματώσω το νέο Theme στο magicasland. Είχαν κολλήσει τα πάντα. Ευτυχώς σκέφτηκα να τσεκάρω και διάφορες άλλες σελίδες πριν αρχίσω να διαλύω τον κώδικα μου.
Έμοιαζε πολύ αστείο το Internet χωρίς τα AdSense, γεμάτo τρύπες και κενά.
Μετά την απρόβλεπτη αναβάθμιση που έπρεπε να κάνω στην πλατφόρμα του WordPress αποφάσισα να αλλάξω και το theme του magicasland για να ξεφύγω κάπως από το λευκό.
Το Theme αυτό είχα ξεκινήσει να το σχεδιάζω τον προηγούμενο μήνα με διαφορετικές αποχρώσεις. Τελικά έκανα διάφορες αλχημείες το βράδυ και το μετέτρεψα για το magicasland. Υπάρχουν ακόμα κάποιες μικροδιορθώσεις που πρέπει να γίνουν, αλλά φαντάζομαι πως δεν θα είναι τόσο ενοχλητικές.
Αν και για να πω την αλήθεια δεν είμαι και τόσο σίγουρη για το βυσσινί. Ίσως το αλλάξω κι αυτό.
