Συνήθως δε παίζω, αλλά σήμερα είπα να κάνω εξαίρεση μια και αφορά βιβλία το παιχνίδι αυτό.

Το βιβλίο λέγεται Τα Πέτρινα καταφύγια και ανήκει σε μια σειρά βιβλίων της Jean M. Auel με τίτλο “Τα Παιδιά της Γης”

σελίδα 123, έκτη πρόταση και ξεκινώ…

Το πέτρινο τείχος από το οποίο είχε αποσπαστεί είχε διατηρήσει το σχήμα της κρυσταλλικής του δομής καθώς το μάγμα ψυχόταν και μεταβαλλόταν σε βασάλτη: μεγάλες στήλες με επίπεδες πλευρές διασταυρώνονταν σχηματίζοντας γωνίες.

Καθώς ο βράχος που είχε αποσπαστεί παρασυρόταν από τις τεράστιες πλημμύρες και τους παγετώνες, ο σχηματισμός του βασάλτη, αν και ταλαιπωρημένος, διατήρησε το βασικό του σχήμα. Η βραχώδης στήλη είχε εναποτεθεί τελικά στον πυθμένα μιας λιμνοθάλασσας, μέσα σε στρώματα ιζημάτων που προέρχονταν από τους θαλάσσιους οργανισμούς και μετασχηματίζονταν σε ασβεστόλιθο.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Πιθανότατα η εκφραστικότερη φωτογραφία που έχω δει τον τελευταίο καιρό…

Η δεκάχρονη Jessica από τη Βραζιλία σε μια φωτογραφία του carf.

Διατήρησα τον τίτλο που επέλεξε ο φωτογράφος.

Έλαβα μια τηλεφωνική κλήση σήμερα για μια έρευνα που πραγματοποιεί εταιρία δημοσκοπήσεων σχετικά με την τελική φάση της πορείας της ονομασίας των Σκοπίων.

Οι ερωτήσεις γενικότερα ήταν οι αναμενόμενες σχετικά με τις θέσεις και τις απόψεις μου για το θέμα της ονομασίας, για τις κινήσεις που θα προτιμούσα να κάνει το κράτος καθώς και για τον πολιτικό μου προσανατολισμό.

Στο τέλος υπήρχε και μια ερώτηση bonus…

“Πόσο συχνά πηγαίνετε στην εκκλησία;”

1966, κάπου στο Βερολίνο…

Dave Brubeck - piano
Paul Desmond - alto sax
Eugene Wright - bass
Joe Morello - drums

2008, κάπου στη Θεσσαλονίκη

ή στον κόσμο μου…

Εδώ σε θέλω μάγκα μου… μπορείς; σιγά μη μπορείς, μας τα ‘παν κι άλλοι

ο Γούγλης ανακοίνωσε μια νέα άγνωστη ιδιότητα που υπάρχει στη μηχανή αναζήτησης του

ίσως μια μηχανή να τα καταφέρει καλύτερα

Αυτές τις ημέρες, το σύνδρομο του Χιονιά έχει χτυπήσει την νότια Ελλάδα.

Από αλλού ακούγονται γκρίνιες, από αλλού παιδικά τιτιβίσματα γεμάτα χαρά και πονηρά χαμόγελα.

Έχω σκάσει από τη ζήλια μου που δεν έχω δει ούτε μια νιφάδα. Αντιθέτως, ο ήλιος καλά κρατεί αυτές τις ημέρες εδώ πάνω, παρ’ όλο που έχει τσουχτερό κρύο.

Κάτι τέτοιες στιγμές γκρινιάζω πως άλλοι χαίρονται το χιόνι κι εμείς τρώμε το κρύο. Είναι κλασσική κατάσταση όταν έχει χιονίσει τριγύρω.

Η μόνη φορά στη ζωή μου που γκρίνιαξα για το πολύ χιόνι, ήταν όταν ζούσα για ένα διάστημα στην Καβάλα και δε μπορούσα να πάω να πάρω τον γάτο μου από τη δουλειά μου, η οποία ήταν μέσα σε δάσος. Τότε ο γάτος μου ήταν μωράκι ακόμα.

Κι εκεί φυσικά δε μου έφταιγε το χιόνι, η ανθρώπινη αναισθησία κάποιων μου έφταιγε. Τι φιλόζωοι και χαζομάρες. Τελικά κυνηγός ήταν αυτός που με βοήθησε να πάω να πάρω το έρμο το ζωντανό πριν γίνει παγοκρύσταλλος. Καλή του ώρα.

Διαβάστε τη συνέχεια »