να κλέψω το γλυκό μέσα απ’ το βάζο
με ξύλινα σπαθιά να πολεμώ
και μια ζωή στα πόδια να το βάζω

Διαβάστε τη συνέχεια »

Παρακολουθώ αυτές τις ημέρες τις συζητήσεις στη Βουλή για τη συμφωνία της Ελλάδας με τη Microsoft. Κι έχω αρχίσει ήδη να κουράζομαι

• το Internet τονίζεται στο πρώτο i
• η Microsoft δεν τονίζεται στη λήγουσα
• τα μόνα προγράμματα που χειρίζεστε για την ηλεκτρονική διακυβέρνηση είναι το word, ο internet explorer κι άντε και κανένα excel μέσω Windows (οι υπάλληλοι σας δεν ξέρουν να ξεχωρίζουν το πακέτο Office από τα Windows).
• Θα μπορούσατε να μάθετε να χειρίζεστε παρόμοια προγράμματα χωρίς να μας τσακίσετε στους φόρους για να τα πληρώσετε
• Οι διάφορες εταιρίες θέλουν τη συμφωνία με τη Microsoft για να ενισχύσουν το κοκό που λαμβάνουν μέσω του ECDL (τα υπόλοιπα τα ακούω βερεσέ)
• Εγώ δεν έχω ECDL και αρνούμαι να πληρώσω για να το αποκτήσω. Η γραμματέας σας που έχει, ξέρει περισσότερα από εμένα;
• Δεν ξέρω να χρησιμοποιώ Linux γιατί δε μου μάθατε ποτέ στη Δημόσια Εκπαίδευση. Αντιθέτως γνωρίζω να χρησιμοποιώ Windows όμως δεν αναγνωρίζετε τις γνώσεις μου. (μηδέν από μηδέν, ίσον μηδέν)
• Για να μπορώ να χρησιμοποιώ τα Windows που (λέμε τώρα) μου μάθατε στη Δημόσια Εκπαίδευση, πρέπει ή να βρω λεφτά να τα πληρώσω ή να παρανομήσω. Το μεγαλύτερο ποσοστό χρηστών στην Ελλάδα παρανομεί και φταίτε εσείς για αυτό.
• Όσο συνεχίζετε να εκπαιδεύετε τον κόσμο στα πακέτα μιας εταιρίας, δεν καταπολεμάτε τον τεχνολογικό αναλφαβητισμό. Εξαναγκάζετε τον κόσμο να πληρώσει την εταιρία ή να παρανομήσει. Κάτι που δε θα συνέβαινε αν εκπαιδεύατε τον κόσμο στη χρήση ελεύθερου λογισμικού.
• Το ελεύθερο λογισμικό με τον ανοιχτό του κώδικα, μου έχει μάθει πράγματα που δε θα τα μάθετε ποτέ, όσα ECDL σεμινάρια κι αν κάνετε. Η Microsoft δεν μου έχει μάθει απολύτως τίποτα.
• Το ελεύθερο λογισμικό με ωθεί να μάθω, να προσφέρω, να δημιουργήσω. Η Microsoft μου μαθαίνει πως με τα μονοπώλια κερδίζουν οι λίγοι στις πλάτες των πολλών.
• Η κοινότητα του ελεύθερου λογισμικού έχει μεγαλύτερη τεχνογνωσία. Κι αυτό έχει αποδειχτεί πολλάκις τα τελευταία χρόνια.
• Πετάξατε 942.105 ευρώ σε μια “κλειστή εφαρμογή” για τη δικτυακή πύλη του δήμου Αθηναίων. Δύο χρόνια μετά την πετάξατε για να βάλετε μια δικτυακή πύλη που βασίζετε σε open source. Αυτή τη φορά πόσα χρήματα μας θα πετάξετε μέχρι να καταλάβετε την αξία του open source;

Πέρασε πριν λίγο η μάνα μου από το σπίτι. Είχε πάει για καφέ σε μια γειτόνισσα και μόλις επέστρεψε. Αφού μιλήσαμε λίγο, πριν φύγει μου λέει “Πάρε ένα σοκολατάκι που με κέρασαν”.

Μου δίνει το σοκολατάκι και βλέπω επάνω φαρδύ πλατύ το λογότυπο από το Πλαίσιο, την εταιρία υπολογιστών.

Δυο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν, ή το Πλαίσιο αποφάσισε να επεκταθεί και στη ζαχαροπλαστική ή η γειτόνισσα είναι τόσο τσιγκούνα που κερνάει τους επισκέπτες της γλυκά που μαζεύει από εδώ και από εκεί.

Υποθέτω το δεύτερο, ε;

Το τελευταίο διάστημα χρησιμοποιούσα το Netvibes κυρίως γιατί με βόλευε να ανανεώνω το Twitter μου από εκεί.

Χθες μέσα από έναν κωδικό από το Tech Crunch αναβάθμισα το Netvibes και είμαι πια στο περιβάλλον του Netvibes Ginger Beta. Η έκδοση αυτή θα κυκλοφορήσει στα μέσα Φεβρουαρίου επισήμως για το κοινό.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Το κακό παράγινε με αυτή την ιστορία

τα της Βουλής ήταν το κερασάκι στην τούρτα

και δεν τις αντέχει τις αηδίες ο οργανισμός μου

δε με εκπροσωπεί κανείς

εκτός από τον εαυτό μου

δεν επιτρέπω σε κανέναν

να μιλάει στο όνομα μου
.-
(όπου γάμος και χαρά η βασίλω πρώτη - παλιό γνωμικό)

Ήταν στενάχωρα μέσα στους θάμνους και τα αγκάθια τους τρυπούσαν το σώμα με κάθε κίνηση. Κάθε μέρα έβρισκε άλλη κρυψώνα για να κρυφτεί μαζί με τα μεγαλύτερα παιδιά του. Για τα μικρά δε φοβόταν τόσο, τα άφηνε μαζί με τη μάνα τους στο σπίτι. Τα μικρότερα βύζαιναν ακόμα άλλωστε.

“Έφυγαν” άρχισε να φωνάζει ο χωριανός του. “Έφυγαν!”.

Πόσο καιρό λαχταρούσε να ακούσει αυτή τη λέξη. Πόσο καιρό ήθελε να μπορεί να κυκλοφορεί ελεύθερος και να ζει μαζί με τη γυναίκα και τα εννιά παιδιά του. Μα σκέφτηκε πως ο χωριανός του ποτέ δε πείνασε, πάντα έβρισκε τον “τρόπο” να μένει χορτασμένη η οικογένεια του.

Έκανε νόημα στα παιδιά να μη κουνηθούν, να μη βγουν από τους θάμνους. Θα έβγαινε πρώτα εκείνος να δει αν πράγματι έφυγαν. Τα παιδιά κούρνιασαν ξανά στην αγκαθωτή φωλιά τους, έγιναν ένα με το χώμα να μη φαίνονται. Κι εκείνος βγήκε να μυρίσει την ελευθερία.

Το βλέμμα του πάγωσε όταν συναντήθηκε με το βλέμμα της γυναίκας του. Η φρίκη ήταν σχηματισμένη στο πρόσωπο της.

“Σύντροφε ήρθε η ώρα, φεύγουμε”, τους άκουσε να λένε. Και οι κάνες των όπλων τον σημάδευαν από δέκα μεριές.

Διαβάστε τη συνέχεια »