Με μερικά τραγούδια έχω μια παράξενη σχέση. Μερικά τραγούδια τα ακούω μονίμως με την ένταση στο τέρμα. Όπως αυτό

Με μερικά τραγούδια με δένει μια ιστορία. Με το συγκεκριμένο με δένει μάλλον ένα “μάθημα” και μια “συγνώμη”.

Κάποτε, πριν πολλά χρόνια, πιτσιρίκα ακόμα, δούλευα σε ραδιοφωνικό σταθμό της πόλης. Εκείνη την εποχή, τα πράγματα στην ελληνική σκηνή ήταν πολύ περίεργα. Ας πούμε ότι ως έντεχνο εννοούσαν την Αλέκα Κανελλίδου και ως ροκ τον Βασίλη Παπακωσταντίνου. Εκείνη την εποχή κυκλοφορούσαν πολύ άθλια ελληνικά τραγούδια. Μα πάρα πολύ άθλια. Από τη δισκοθήκη του σταθμού είχα διαλέξει με πολύ κόπο τη μουσική που μπορούσα να “ακούσω”. Τα υπόλοιπα δε τα άγγιζα.

Εκτός κι αν αργούσε ο επόμενος συνάδελφος και έπρεπε αναγκαστικά να παίξω σκυλάδικα μέχρι να έρθει. Στην περίπτωση αυτή, έπιανα μερικούς δίσκους στην τύχη και έπαιζα κομμάτια επίσης στην τύχη. Οι ακροατές ποτέ δεν είχαν πρόβλημα με τις επιλογές μου στα σκυλάδικα. Πράγμα παράξενο, αν σκεφτεί κανείς, πως εγώ δεν άκουγα τι έπαιζα. Στα ακουστικά μου έβαζα άλλο σταθμό να ακούσω. Είπαμε να κάνουμε θυσία για να καλύψουμε το συνάδελφο, όχι να διαταράξουμε την ψυχική μας υγεία.

Εκείνη την εποχή κυκλοφορούσε κι ένα πολύ ηλίθιο είδος χορευτικής μουσικής που το έβαζαν συνέχεια στα club. Τους δίσκους αυτούς δεν τους άγγιζα.

Παράλληλα έψαχνα σαν παλαβή την ελληνική διασκευή του “the Devil went down to Georgia” και δε μπορούσα να τη βρω με τίποτα. Κανείς δε τη γνώριζε, κανείς δε μπορούσε να με βοηθήσει.

Το κομμάτι το βρήκα μετά από πολύ καιρό. Σε έναν δίσκο που ποτέ δεν άγγιζα γιατί μου έσπαγε τα νεύρα. Σε έναν δίσκο που όλα τα υπόλοιπα κομμάτια του είχαν γίνει τόσο σούπα που σιχαινόσουν να τα ακούς.

Μodern Fears - Η Αναμέτρηση

respect

Πάντοτε πίστευα πως τα ακριβά κοσμήματα φέρνουν δυστυχία. Το αγαπημένο μου κόσμημα να φανταστείτε είναι ένα ασημένιο δαχτυλίδι που έχω αγοράσει από πλανώδιο πωλητή. Κι αυτό μη νομίζετε πως το πήρα εύκολα. Έπρεπε να συναντήσω τυχαία τον πωλητή σε τρία διαφορετικά μέρη της Ελλάδας πριν το πάρω. Από τότε είναι το γούρι μου. Σπάνια φοράω κοσμήματα εκτός από τους ασημένιους κρίκους στα αυτιά μου και αυτό το δαχτυλίδι.

Πέρασα μια βόλτα πριν από λίγο από τη σπίτι της μητέρας μου. Ευτυχώς ή δυστυχώς είχε ανοιχτή την τηλεόραση μου. Λέω “μου” γιατί είναι δική μου κανονικά, άσχετα κι αν της την έδωσα πριν ενάμιση χρόνο γιατί δεν ήθελα πλέον να βλέπω τηλεόραση. Φυσικά, όπως η ώρα το απαιτεί, στην οθόνη έπαιζε το σχετικό πρωινάδικο.

Για κακή μου τύχη ήταν η ώρα της διαφημιστικής παρασέλας. Για ακόμα μεγαλύτερη κακή μου τύχη, το θέμα ήταν σχετικό με ακριβά κοσμήματα. Εφτά-οχτώ μαυροντυμένες μοντέλες με τα μούτρα κατεβασμένα στο πάτωμα σα να παρακολουθούσαν κηδεία παρουσίαζαν τα κοσμήματα. Μοναδική εξαίρεση μια από αυτές που μύριζε τη μασχάλη της. Αυτή δε πρέπει να ήταν στενή συγγενής, κατά τύχη βρέθηκε στην κηδεία μάλλον.

Δεν έχω ιδέα τι ήθελε να δείξει ο σκηνοθέτης, το μόνο σίγουρο είναι πως αυτό έμοιαζε περισσότερο με δυσφήμιση των προϊόντων που παρουσίαζε παρά με διαφήμιση. Πολύ δυστυχία βρε παιδί μου. Ναααααααα κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα οι μοντέλες. Μόνο ο νεκρός έλειπε από την παρουσίαση.

Ευτυχώς που δε τυχαίνει συχνά να βρεθώ μπροστά σε τηλεόραση. Θα έγραφα πολλές κακίες

Πολύ μου αρέσει που αυτή τη στιγμή η Θεσσαλονίκη έχει φωτιές σε δυο πλευρές της, ο ουρανός έχει γεμίσει καπνούς και οι τοπικές αυτοδιοικήσεις των περιοχών σφυρίζουν αδιάφορα.

ή στραβός είν’ ο γυαλός, ή στραβά αρμενίζουμε…

Κάτι άκουσα πρωί πρωί στο ραδιόφωνο κι άρχισα να γελάω. Τι έγινε ρε παιδιά; Καθάρισαν τα Εξάρχεια χθες οι κουκουλοφόροι της; Εκεί που η αστυνομία δε μπορεί να κάνει τίποτα το κατάφεραν οι κουκουλοφόροι; Ζητούσαν λέει και ταυτότητες από τους περαστικούς. Δε ξέρω τίποτα άλλο, όμως πολύ θα ήθελα να μάθω.

Πάει κι αυτή η μέρα. Δια την ενημέρωση σας ας κάνουμε μια γρήγορη περασιά από τη Eurovision. Φυσικά το bonus της υπόθεσης απ’ ότι έμαθα, διότι δεν παρακολούθησα και όχι δε ντρέπομαι γι’ αυτό, ήταν η πατάτα της παρουσιάστριας μας η οποία αποκάλεσε τα Σκόπια ως Μακεδονία. Προσπάθησε να τα μπαλώσει μετά, αλλά όπως λένε και στο χωριό μου, περσινά ξυνά σταφύλια. Το μήνυμα πέρασε είτε το θέλουμε, είτε όχι.

Τι άλλο; Α, ναι η Κύπρος έμεινε από έξω. Φωνάρα η Ευριδίκη και τη γουστάρω αλλά το συγκεκριμένο τραγουδάκι πέρασε κι ούτε που με ακούμπησε.

Προσωπικά όπως έχω δηλώσει και σε παλαιότερο Post είμαι fun της Βουλγαρίας για φέτος.

Και μη με ρωτήσει κανείς γιατί δεν υποστηρίζω το Ελληνικό τραγούδι. Την ηλικία των 11 την έχω ξεπεράσει πριν πολλά πολλά χρόνια.

Μία από τις πολύ αγαπημένες μου διαδρομές με τρένο, ήτανε πάντοτε η διαδρομή “Θεσσαλονίκη -Αμύνταιο”. Τη διαδρομή αυτή την έχω κάνει εκατοντάδες φορές για να πάω στο Νυμφαίο. Όταν το τρένο πλησίαζε τη Βεγορίτιδα δε ξεκολλούσαν τα μάτια μου από το παράθυρο. Τη στιγμή που έβλεπα τη λίμνη ένα πράγμα σκεφτόμουν “φτάνω σπίτι μου”. Δεν έχει σημασία που δε κατάγομαι από εκεί. Σπίτι σου είναι η γη που αγαπάς.

Βεγορίτιδα, η λίμνη με τα κρυμμένα μυστικά και τη βυθισμένη πόλη. Πανέμορφη.

Κάποια στιγμή, μέσω ενός προγράμματος έτυχε να κάνω τη διαδρομή με τουριστικό λεωφορείο. Κάναμε στάση στην Άρνισσα για να δουν την περιοχή όσοι δε τη γνώριζαν. Σταματούσαμε τους κατοίκους της Άρνισσας με μια ερώτηση…

“Τι αξιόλογο έχει η Άρνισσα;”, ρωτούσαμε

Η απάντηση που μας έδιναν έχει πια χαραχτεί στο μυαλό μου και δε μπορώ να μη τη συνδυάζω με την περιοχή. Κάθε φορά λοιπόν που πρέπει να αναφερθώ στην περιοχή χαμογελάω και σκέφτομαι αυτή την απάντηση: “Τίπτα” μας απαντούσαν οι κάτοικοι στην ερώτηση μας.

Η Άρνισσα βρίσκεται στη λίμνη Βεγορίτιδα. Οι κάτοικοι της ομολογώ πως δεν την έκτιμούν όσο θα έπρεπε. Δεν είναι παράξενο αυτό όμως. Αυτό το έχω δει να συμβαίνει σε πάρα πολλές αξιόλογες περιοχές. Τις περισσότερες φορές, οι κάτοικοι δεν εκτιμούν την ίδια τους την περιοχή, δεν γνωρίζουν την ιστορία της περιοχής αλλά ούτε και τον φυσικό τους πλούτο. Αυτό συνήθως αλλάζει μόνο με την έλευση του τουρισμού και των χρημάτων. Τότε αρχίζουν να αναρωτιούνται όλοι για τη γη τους.

Διάβασα πριν λίγο στη Ναυτεμπορική πως βρέθηκε αρχαίο νεκροταφείο νότια της Άρνισσας.

Τις ταφές συνόδευαν ποικίλα κτερίσματα: Σιδερένιες λόγχες, μάχαιρα, μαχαιρίδια και διπλές χάλκινες περόνες σε ανδρική ταφή κάνουν φανερό το ιδεώδες του πολεμιστή. Από τις γυναικείες ταφές προήλθαν χάλκινα και σιδερένια βραχιόλια, σφηκωτήρες, αλλά και ένα σφαιρικό περίαπτο της κατηγορίας των μακεδονικών χαλκών. Και από τα δύο φύλλα δεν έλειπαν τα πήλινα αγγεία, οι πρόχοι, οι αμφορίσκοι αλλά και μια όλπη, που βοηθούν για την χρονολόγηση στο διάστημα του 8ου- 7ου αιώνα π.Χ.

Βρέθηκαν επίσης και δύο τμήματα ενεπίγραφων επιτύμβιων ρωμαϊκών βωμών που αποτελούν στοιχείο και για την μεταγενέστερη χρήση του χώρου.

Βεγορίτιδα λοιπόν, η λίμνη με τα κρυμμένα μυστικά…

Βεγορίτιδα, η αγαπημένη…

Η Βεγορίτιδα στο Google Maps.