Εδώ και αρκετές ημέρες, έχουμε ξεκινήσει μια εκστρατεία μέσα από τα Ελληνικά Blogs για να “πιέσουμε” κάπως την Ελληνική Κυβέρνηση να ενταχθεί στην Επιτροπή Φαλαινοθηρίας ώστε να έχει δικαίωμα ψήφου. Φυσικά, ελπίζουμε πως όταν επιτέλους ενταχθεί στην Επιτροπή Φαλαινοθηρίας, θα ψηφίσει κατά της φαλαινοθηρίας (αλλιώς ούτε ψύλος στον κόρφο τους με όσα έχουν να ακούσουν μελλοντικά).

Ένας από τους blogger που ήταν κοντά μου σε αυτή την προσπάθεια από την αρχή, ήταν ο Klearchos ο οποίος μας ενημέρωσε για την ερώτηση του βουλευτή Ντίνου Βρεττού στη Βουλή.

Θα επιδιώξουν να γίνει η χώρα μας μέλος της Διεθνούς Επιτροπής στη βάση της υπεράσπισης του δικαιώματος στη ζωή των φαλαινών;

Όσο περιμένουμε τις απαντήσεις στο επερώτημα του Ντίνου Βρεττού για το θέμα της Φαλαινοθηρίας, αποφάσισα να του στείλω ένα e-mail με μερικές αυθόρμητες ερωτήσεις μου. Στο e-mail υπόγραψα ως magica, με την ιδιότητα του blogger. Δεν είχα και πολλές ελπίδες ότι θα μου απαντήσει για να πω την αλήθεια. Ο κύριος Βρεττός όμως, μου απάντησε μέσα σε 6 ώρες και αυτό είναι προς τιμή του για πάρα πολλούς λόγους. Ας δούμε όμως τι μου είπε: Διαβάστε τη συνέχεια »

Αναρωτιέμαι δηλαδή αν βουτάνε πρώτα τη γλώσσα στο μυαλό τους ή τους ξεφεύγουν αυτά που λένε. Τέτοιος εκμηδενισμός και τέτοιος χλευασμός είναι ανεπίτρεπτος. Κάτσανε και κάνανε ρεπορταζ για το ποιες χώρες ψηφίσαμε πέρσι και πως μας το ανταποδώσανε φέτος. Η παρουσίαση του άθλιου αυτού ρεπορτάζ δεν έφτανε από μόνη της, έπρεπε να προσθέσουν και τα κατάλληλα χλευαστικά σχόλια προς τις άλλες χώρες.

Αν είναι έτσι, του χρόνου να στείλουμε τη μάνα μου στη eurovision, αφού δεν έχει καμία απολύτως σημασία η μουσική παρά μόνο τα αλλησβερίσια πόντων.

Θεωρώ ανεπίτρεπτες τέτοιες κινήσεις από τα ΜΜΕ, που όχι μόνο εκμηδενίζουν τελείως ένα θεσμό και την Ελληνική αντιπροσωπεία την οποία πληρώσαμε με τα λεφτά μας, αλλά και δίνουν αφορμές στο να μας σχολιάζουν αρνητικά ως χώρα οι πολίτες των άλλων χωρών.

Τα τρία μας θα πάρουμε με τέτοιους δημοσιογράφους που έχουμε.

Άι σιχτίρ νευρίασα πάλι, 5 λεπτά να βρεθώ μπροστά σε τηλεόραση πάνω στις μαλακίες θα πέσω. Μαμω την τύχη μου δηλαδή.

Είναι ένα ποίημα, του Jean Richepin που πέρασε στη λαογραφία μας σα μύθος.

Είπε στον ερωμένο της ή μάγισσα:
“Αφού πιστά ποθείς τον έρωτά μου,
πήγαινε φέρε την καρδιά τής μάνας σου
και ριχ’ την να την φάνε τα σκυλιά μου”.
Κι ο γιος από τον έρωτα παράφορος,
απ’ το κακούργο πάθος μεθυσμένος,
το πρόσταγμα τής λατρευτής του παίρνοντας,
στη μάνα του χιμάει αγριεμένος.
Και μπήγει κοφτερό μαχαίρι
αλύπητα στα σπλάγχνα πού τον είχαν αναθρέψει
και ξεριζώνει την καρδιά τής μάνας του
και στη νεράιδα πάει, να τον πιστέψει.
Μα απ’ την ορμή παραπατώντας έπεσε.
Και ή καρδιά τής μάνας ξεσχισμένη στα λασπωμένα χώματα κυλίστηκε.
Και μέσα εκεί,
στη λάσπη κυλισμένη,
στο γιο της λέει στενάζοντας βραχνά:
- Μη χτύπησες παιδί μου πουθενά;

Κάπου αργότερα έγινε τραγούδι απ’ τη φωνή του αγαπημένου μου Παντελή Θαλασσινού
και πάει κάπως έτσι…

Ένα παλικάρι ήτανε μια φορά
που αγάπαγε με πάθος μια όμορφη κυρά
Μια μέρα, όπως έπαιρνε τα λάγνα της φιλιά
ζήτα μου οτιδήποτε τής λέει τρυφερά
Αν μ’ αγαπάς τού είπε, με νάζι και καημό
την καρδιά της μάνας σου εγώ επιθυμώ
Έτσι λοιπόν ξεκίνησε, να πάει στο πατρικό του
ποτέ του αυτός δεν πάτησε τον όρκο το δικό του
Δώσε μου μάνα την καρδιά, στα πόδια της ν’ αφήσω
Αν είναι γιε μου για καλό, εγώ στηνε χαρίζω
Κι έτσι της πήρε την καρδιά και χάθηκε στο δρόμο
μα σε μια πέτρα σκόνταψε και δάκρυσε απ’ τον πόνο
Χτύπησες μήπως γιόκα μου, ψηλό μου κυπαρίσσι
γυμνή η καρδιά τού μίλησε, προτού να ξεψυχήσει
Με ματωμένα χέρια φτάνει στο σπιτικό της
να η καρδιά που γύρευες και την αφήνει εμπρός της
Μα αυτή καν δεν τον κοίταξε κι άρχισε να γελάει
μήπως θα ‘ταν καλύτερο να μού τη φέρεις Μάη

Όταν ακούω αυτό το τραγούδι, θυμάμαι πάντα την ιστορία με το αηδόνι και το τριαντάφυλλο. Την τελευταία φορά που διάβασα την ιστορία, ήταν ένα ηλιόλουστο μεσημέρι σαν το σημερινό και μου το είχε ζητήσει ένας άνθρωπος που αγαπούσα πολύ.

Κανονικά έψαχνα ένα συγκεκριμένο video σήμερα. Για τη δική μου μάνα. Δε μπορούσα να βρω αυτό που έψαχνα, μα στην πορεία άλλαξα γνώμη τελικά και έπαψα να το ψάχνω. Θυμήθηκα κάποιες άλλες μάνες. Τις μάνες της Κύπρου

που ψάχνουν…

και χάνουν…

Για αυτές τις μάνες λοιπόν και για όσες βρεθούν στην ίδια θέση με αυτές…

…αποφάσισα να αρχίσω να προβάλλω τούρκικα video.

Αν δεν ενοχλούν την Ελληνική Κυβέρνηση και τους Έλληνες πολιτικούς ώστε να λάβουν τα μέτρα τους, τότε δε θα πρέπει να προσβάλλουν ούτε εμένα.

Έτσι δεν είναι;

Με μερικά τραγούδια έχω μια παράξενη σχέση. Μερικά τραγούδια τα ακούω μονίμως με την ένταση στο τέρμα. Όπως με το “The Devil went down to Georgia”.

Με μερικά τραγούδια με δένει μια ιστορία. Με το συγκεκριμένο με δένει μάλλον ένα “μάθημα” και μια “συγνώμη”.

Κάποτε, πριν πολλά χρόνια, πιτσιρίκα ακόμα, δούλευα σε ραδιοφωνικό σταθμό της πόλης. Εκείνη την εποχή, τα πράγματα στην ελληνική σκηνή ήταν πολύ περίεργα. Ας πούμε ότι ως έντεχνο εννοούσαν την Αλέκα Κανελλίδου και ως ροκ τον Βασίλη Παπακωσταντίνου. Εκείνη την εποχή κυκλοφορούσαν πολύ άθλια ελληνικά τραγούδια. Μα πάρα πολύ άθλια. Από τη δισκοθήκη του σταθμού είχα διαλέξει με πολύ κόπο τη μουσική που μπορούσα να “ακούσω”. Τα υπόλοιπα δε τα άγγιζα.

Διαβάστε τη συνέχεια »