I delete this post

το τσάκισαν τα άσχετα σχόλια

Ένα παραμύθι μόνο για μένα. Κι εγώ ξέρεις, θα το κρατήσω φυλαχτό μου.

Δικό μου, θησαυρό μου.

Φτιάξε μου ένα παραμύθι κι εγώ θα νιώσω πως είναι δικό σου και δικό μου.

Θα ρίξω ονειρόσκονη να χτίσω πολιτείες ανάμεσα στις κουβέρτες, σε δρόμους κρυφούς, πεταμένα κουμπάκια θα ακολουθήσω , το παραμύθι μου να βρω…

πίσω από γυάλινες βιτρίνες…

ψάχνω το πνεύμα των Χριστουγέννων…

μήπως ξέρεις που είναι κρυμμένο;

Λες και η στάθμη της αγάπης πάει να βρει
πόσοι κρύβονται στη λάσπη θησαυροί.

Δε ξέρω πόσο ανάποδος άνθρωπος είμαι… ξέρω μόνο πως το παγωτό της φωτογραφίας ήταν πεντανόστιμο… Τι κι αν είναι Δεκέμβρης;

Κάποιες στιγμές, έχεις την ευκαιρία να συναντήσεις ανθρώπους που σε γοητεύουν, ανθρώπους πραγματικά ερωτεύσιμους. Ο λόγος τους αρκεί για να σε ταξιδέψει, κρέμεσαι από τα χείλη τους και ρουφάς την κάθε τους λέξη σα να ήταν παλιό καλό κρασί.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Did I say that…

Λέξεις σκορπισμένες στο χρόνο

λέξεις ίδιες ξανά και ξανά

δώρο στη θυγατέρα της επανάληψης

κι αν ανοίξεις τα σκονισμένα μου βιβλία

πάλι εκεί μέσα θα τις βρεις

να μετρούν έτη πολλά

Did I say that…

Κι αν τις άκουσες

και τις διάβασες

ή τις σκέφτηκες

σου έμοιαζαν πάντοτε μικρές

κι ασήμαντες

Did I say that…

μα ακόμα τις διαβάζεις

όπως πάντα

Did I say that…

Κι αλήθεια πόσο πιο εύκολο θα ήταν

αν σήκωνες τα πέπλα

κι έβλεπες πίσω από τις λέξεις

Did I say that…

…

[photo]