Για να πω την αμαρτία μου, αυτό το καλοκαίρι ήταν κάπως διαφορετικό από τα προηγούμενα. Έφυγα νωρίς από τους καύσωνες της Θεσσαλονίκης και στο νησί ο καιρός ήταν σαφώς διαφορετικός. Ειδικά τα βραδάκια που έπιανε εκείνο το αεράκι.

Έτυχαν μέρες που φυσούσε τόσο πολύ, ώστε ένιωθα τη μαύρη άμμο της Σαντορίνης να μου μαστιγώνει το πρόσωπο. Έχω ζήσει σε διάφορες περιοχές, καθεμιά είχε τα δικά της χαρακτηριστικά γνωρίσματα, τις δικές της ιδιαιτερότητες.

Μόνο που καμία δε μπόρεσε να αντικαταστήσει στην καρδιά μου τη Θεσσαλονίκη. Πάντοτε κατείχε τη δική της, ξεχωριστή θέση. Όσο όμορφα κι αν νιώθω αλλού, το ξέρω μέσα μου, πως εδώ θέλω να γυρίζω.

Μου αρέσει που άρχισε να χαλάει ο καιρός, οι σταγόνες της βροχής που μουσκεύουν τα ρούχα μου καθώς κάνω βόλτες. Μου αρέσει που άρχισε να κάνει λίγο κρύο και χουχουλιάζω κάτω από τις κουβέρτες μου, με το γάτο μου να γουργουρίζει όπως κοιμάται στα πόδια μου.

Ξέρω πως κάπου αργότερα θα γκρινιάζω για το ψοφόκρυο που θα πιάσει. Όμως ακόμα κι αυτή η γκρίνια μου τελικά, μου αρέσει.

Πιθανότατα η Σαντορίνη μου έκανε καλό. Μπόρεσα να επαναπροσδιορίσω κάποια πράγματα. Μπόρεσα να θυμηθώ όσα αγαπάω. Ίσως να μπόρεσα να θυμηθώ ακόμα κι εμένα.

Και για όσους δε το κατάλαβαν, επέστρεψα. Ο πειρασμός να παραμείνω μόνιμα στη Σαντορίνη ήταν μεγάλος. Πολύ μεγάλος. Τόσο μεγάλος που παραλίγο θα με κρατούσε εκεί. Είναι όμορφο νησί, αν και δε ξέρω πως θα ήταν αν θα έμενα μόνιμα.

Για αρκετό καιρό ήμουν με το ένα πόδι Σαντορίνη και με το άλλο Θεσσαλονίκη. Η πλανεύτρα πόλη όμως, νίκησε και αυτή τη φορά. Άλλωστε αυτή την πόλη την αγαπάς περισσότερο όσο απουσιάζεις.

Επέστρεψα λοιπόν. Λίγο περισσότερο μαυρισμένη από ότι είμαι συνήθως τέτοιο καιρό. Αν σκεφτεί κανείς πως έκανα την τελευταία μου βουτιά Οκτώβρη, είναι φυσιολογικό.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Πόσους θέλεις; πες μου;

πόσα ακόμα παιδιά θα σκοτώσεις στο γαμημένο κτήριο που παράτησες γιαπί στη γειτονιά μου;

πόσες φωτογραφίες ακόμη θέλεις να δημοσιεύσω; πόσο ακόμη ρεζίλι να σε κάνω δημοσιεύοντας καθημερινά σύριγγες και σκατά από το κολυμβητήριο της Σταυρούπολης;

πόσο αντέχεις εσύ;

εμένα δεν μου είναι τίποτα να γεμίσω όλο το διαδίκτυο με τα σκατά σας

γιατί ξέρεις κάτι;

δικά σας είναι τα σκατά στο κολυμβητήριο της Σταυρούπολης

μόνο που τα μυρίζουμε εμείς

κάθε μέρα

συνέχεια

άλλο ένα παιδί πέθανε στο γαμημένο το γιαπί σας, που είναι ανάμεσα σε σχολεία

πόσα ακόμα χρειάζεσαι για να δώσεις τα καταραμένα χρήματα να το φτιάξεις ή για να το γκρεμίσεις να ησυχάσουμε;

Χρειάζομαι έναν καινούργιο υπολογιστή και επιτέλους μπορώ να πάρω. Το θέμα είναι… τι διάολο να πάρω;

Από τη μια πλευρά, είμαι μαθημένη με desktop. Τους έχω συνηθίσει, με βολεύουν, αναβαθμίζονται, είναι πιο ισχυροί με λιγότερα χρήματα κλπ κλπ κλπ

Από την άλλη το τελευταίο τρίμηνο ευχήθηκα πάρα πολλές φορές να είχα ένα laptop αντί για desktop ώστε να μπορούσα να το είχα μαζί μου. Και φυσικά, γενικότερα την τελευταία εποχή είμαι σε φάση “όπου φυσήξει ο άνεμος”, οπότε θα βόλευε.

Ουσιαστικά θέλω και desktop και laptop (και πολλά άλλα επίσης, όμως άλλο είναι το θέμα μας αυτή τη στιγμή). Ένα πολύ δυνατό desktop κι ένα μέτριο απλό laptop θα έλεγα πως θα ήταν μια χαρά συνδιασμός.

Όμως, αυτή τη στιγμή μπορώ να πάρω ένα από τα δύο. Και δεν έχω ιδέα τι θέλω περισσότερο.

Βοήθεια του κοινού στη blogoσφαιρα υπάρχει;

Και το κακό είναι πως πρέπει να αποφασίσω μέσα στις επόμενες 2-3 ημέρες.